het wat en waarom

Door de splitsing van de kieskring Brussel-Halle-Vilvoorde is de kans op Nederlandstalige federale parlementsleden uit Brussel verwaarloosbaar klein. Ik snap heel de redenering achter de splitsing wel, maar zit er desalniettemin mee verveeld. Ondanks het feit dat ik er niet tegenop zie om voor een Franstalige lijst te stemmen als alternatief voor een verloren Nederlandstalige stem, blijft een wat ambetant gevoel hangen. Het voelt aan alsof Nederlandstalige Brusselaars quantité négligable zijn geworden en dat stoort me. Tijd dus om daar wat aan te doen! Eerdere oproepen om eenheidslijsten te vormen liepen op niets uit. De cruciale vraag is natuurlijk wie de lijst gaat trekken. Er kan maximaal 1 verkozene zijn (volgens ons kiessysteem quasi zeker de lijsttrekker), dus waarom zou je als partij erg lang onderhandelen om dan de 2de of de derde plaats te krijgen, met nul procent kans op een verkozene? Je stap als partij gewoon niet mee in het idee van een ee...

Er zijn erg veel dingen die mij boos maken, maar daar werk ik aan. Ik heb door de jaren geleerd dat ik niet gelukkiger word door me op te winden in de stommigheid van anderen. Ik vind het overigens ook leuk dat mensen zich niet opwinden over mijn stommigheid. Het komt er in zoveel gevallen op neer de knop om te draaien en je niet te enerveren. Dat enerveren kost vooral energie en leidt de aandacht af van de echt belangrijke slagen die gestreden moeten worden. Choose your battles, zoals mijn baas zegt. Ze heeft natuurlijk gelijk. Doseren. Da's belangrijk. Een van de meer belangrijke dingen om voor te strijden is het respect voor de Basiliek van het Heilig Hart, ja, die van Koekelberg . Begrijp me niet verkeerd, ik ben niet katholiek, gelovig of gelijk wat, hoewel een mens het van zoveel katholiek volume wel zou kunnen worden. Door de fysieke nabijheid van een monument van dergelijke schaal, ligt deze verdediging mij gewoon erg na aan het hart.  Ik word dus erg nerveus van me...

Ik stel voor Brussel een nieuwe naam te geven: Bruxel. U zegt? Inderdaad. Ik zou willen dat de namen ‘Brussel’, ‘Bruxelles’, ‘Brussels’… vervangen worden door ‘Bruxel’, als nieuwe naam in alle talen, voor een stad die van iedereen is. Een kruispunt van taal en cultuur, van verschillende gezindten, die samen de stad met de nieuwe naam rijker en mooier maken. De bedoeling van dit voorstel is om de diversiteit van de stad te verankeren in haar naam, met de centrale ‘X’ als symbool voor het kruispunt van culturen dat de stad is. Er duikt een hernieuwd 'Brusselgevoel' op, een gezamenlijke identiteit die zich meer en meer manifesteert: de Zinnekeparade; de nieuwe voetbalclub van Vincent Kompany (BX); Vincent Kompany zelf; de Bruxelitude van Stromae; een toenemende trots van Brusselaars op hun stad; het ‘wij-zijn-de-hoofdstad-van-Europa-gevoel...  Dit gevoel overstijgt taal en cultuur voor een gedeelte, het is als een extra laag, die er bovenop ligt. Brussel is al lan...