Zonder de pretentie te hebben om de wijsheid in pacht te hebben, komt deze regeringscrisis voor mij hier op neer: kan een land vertrouwen hebben in een regering zijn eigen wetten niet naleeft? Die zelfs het gerecht ervan weerhoudt om te doen waar het, in alle onafhankelijkheid, voor is geschapen te doen - namelijk erop toezien dat mensen niet op willekeurige basis worden veroordeeld, dat het recht correct wordt toegepast?
Dat is de kern van de zaak. Stel, je werkt voor de gemeente en je wordt onterecht ontslagen. Je beslist, na veel gepraat en gevakbond, finaal een proces aan te spannen bij de arbeidsrechter om je bevestigd te zien. Je vindt het dan toch ook niet kunnen dat je werkgever even bij de vrouw van de rechter op de koffie gaat om alles tussen de soep en de patatten te regelen om dat die toevallig lid van dezelfde partij zijn? En stel dan nog dat dit niet zo is, dan zou jij het toch ook fijn vinden om je argumentarium ten opzichte van de magistraat van dienst wat kracht bij te zetten tijdens een gezellig etentje, nietwaar? Dat is scheiding van de machten. Je kan niet besturen en tegelijkertijd volledig oordelen of je daden conform met de regels. Je kan geen rechter en betrokken partij zijn op hetzelfde moment. Net daarom bestaat die scheiding der machten.
Los daarvan denk ik dat we verder moeten gaan in het werkelijk onafhankelijk maken van de rechtelijke macht. Ik denk dat de procedure via de Hoge Raad voor Justitie nog teveel ruimte laat voor partijpolitiek. De samenstelling van die raad is gewoon niet objectief genoeg.
vrijdag 19 december 2008
woensdag 17 december 2008
Herzele
De gemeente Herzele beslist om de schulden van klanten van het OCMW kwijt te schelden. Daarnaast geven ze een eindejaarsbonus aan illegalen. Ik heb geen zin om hier negatief over te doen, zoals vele reacties op diverse fora. Ik vind dit een goed initiatief. Armoede is erfelijk en ik kan aannemen dat veel van die mensen die schuld al heel lang met zich meedragen. Als ze nu worden verlicht met oog op de feestdagen, dan is dat toch niet slecht? Zo hebben ze tenminste een beetje perspectief voor het volgende jaar.Ook de bonus aan illegalen vind ik verdedigbaar. Los van de motivatie waarom die mensen naar Herzele zijn gekomen (is het daar mooi eigenlijk? staat Herzele bekent om zijn rijk cultureel patrimonium?) is het verdomme koud deze dagen en kan ik mij perfect voorstellen dat €250 het de komende dagen een pak mooier maakt. Hoe triestig is het anders niet.
Wil het zeggen dat door een dergelijke maatregel de armoede in Herzele nu all of the sudden verdwenen is? Is dit een structurele maatregel? Nee, natuurlijk niet. Het bestrijden van armoede is niet alleen de taak van de gemeente. Maar het is niet omdat er op een hoger niveau niets gebeurt in de strijd tegen armoede dat een lager niveau geen initiatieven mogen nemen.
Het is niet omdat het pensioen van je buurvrouw te laag is, dat jij haar niet op de koffie mag vragen. Daarmee wordt haar pensioen niet hoger en is ze niet op haar gemak voor de rest van haar dagen, maar dan heeft ze wel een kop koffie gehad en dat is ook niet onaangenaam.
Swaffelen
Een of ander taalgenootschap bracht gisteren naar buiten dat het woord 'swaffelen' het woord van het jaar werd. Ik had er nog nooit van gehoord, maar vind het gegeven an sich wel komisch. Het lijkt geheel niet opwindend, but hey, wie ben ik. Dit lijkt me immers een relatief onschuldige seksuele uitspatting. Ik kan wel wildere dingen bedenken.Wat me stoorde waren de vingertjes: "dat kàn toch niet, waar halen ze het!". Grote verontwaardiging en de plotse noodzaak om de verkiezing van dit woord te interpreteren als een verseksualisering van de samenleving. Een uitwas van het alles-mag-alles-kan - genre. Ik hoor Bart De Wever nog stellen dat hij een hevig tegenstander is van de 'tetten-in-de-toonbank - cultuur'. Het meest opvallende aan deze uitspraak van hem is dan wel dat hij ze kort doet nadat hij zelf stelt dat hij eigenlijk kwasi geen succes heeft bij vrouwen en dit eigenlijk ook nooit heeft gehad. Sta me toe een link te zien tussen zijn conservativisme en zijn povere seksuele geschiedenis. Dit is het moment waarop ik weer een hele rits NV-A-ers over mij krijg.
Ik denk niet dat je de verkiezing van dit woord moet zien als een verseksualisering van de samenleving. Ik vind trouwens dat termen als 'verseksualisering' te pas en te onpas worden gebruikt, zodat ze elke inhoud verliezen. 'Ik weet niet wat het wil zeggen, maar ik ben er tegen', zoiets. Populisme dus. Ik ben voor een vrije ontwikkeling van je seksualiteit. Zowel jongeren als ouderen moeten daar meer dan de nodige ruimte voor krijgen. animo omschrijft het als volgt: "Als socialistische jongerenbeweging mee streven naar het creeëren van een omgeving die ruimte laat de eigen seksualiteit op een niet dwingende manier te exploreren" Ik kan me daar nog steeds in vinden, ook al omdat ik zelf geschreven. De rest van deze hoogst leesbare tekst vind je op onze website. Het behandelt verder ook nog het idee dat seks geen consumptie mag worden. Enfin, je leest het zelf wel.
maandag 8 december 2008
Beste vrienden van de christendemocratie - part 3
Jaja Bert, ik denk eraan!
Was mijn antwoord toen uw voorzitter mij net vroeg om een bijdrage te schrijven. Ik schrijf heel graag maar gezien mijn drukke bezigheden is dat niet altijd evident om een gaatje te vinden. Bij deze dus toch nog.
Wat gebeurt er praktisch? Morgen congresseert animo in Mechelen. We leggen nu al de grote lijnen vast waarrond we campagne gaan voeren, we bediscussiëren ideeën die voor jongeren het verschil maken. We gaan daarna met onze visie op thema’s als onderwijs en wonen de boer op. Het geheel gaat door in Mechelen, in congrescentrum Diependaal.
Nu spreekt het voor zich dat we op dergelijke congressen ook de politieke actualiteit bespreken. In de wandelgangen, maar evengoed plenair. Een deel van die politieke actualiteit is het falend buitenlandbeleid van deze regering. Ministers De Crem en De Gucht slagen er niet in om een politiek debat te voeren rond het zenden van troepen. Ze weigerden dit te doen rond het sturen van troepen naar Afghanistan (De Crem was onwaarschijnlijk grof in de commissie) en nu kunnen ze blijkbaar ook niet inschatten dat Frankrijk niet meestapt in een VN - interventiemacht in Congo. Dat is toch godgeklaagd? Hoe kan het toch dat ze dit niet hebben voorzien? Enfin, jammer, maar tekenend voor een regering die er zelfs niet in slaagt het land te beheren, laat staan het te besturen.
Los daarvan: het is nu bijna vijf uur. Ik heb een godganse dag persberichten zitten schrijven, interpellaties, mondelinge vragen, animodingen zitten computeren. Het is goed geweest. Ik ga iets drinken met vrienden en ga daarna gaan hammammen (www.leriad.be). Ik vind dat absoluut geweldig. Eerst in een Turks stoombad, daarna sauna en dan massage door een dikke Pakistaan. Geweldig, kan het iedereen aanraden.
Fijn weekend!
Was mijn antwoord toen uw voorzitter mij net vroeg om een bijdrage te schrijven. Ik schrijf heel graag maar gezien mijn drukke bezigheden is dat niet altijd evident om een gaatje te vinden. Bij deze dus toch nog.
Wat gebeurt er praktisch? Morgen congresseert animo in Mechelen. We leggen nu al de grote lijnen vast waarrond we campagne gaan voeren, we bediscussiëren ideeën die voor jongeren het verschil maken. We gaan daarna met onze visie op thema’s als onderwijs en wonen de boer op. Het geheel gaat door in Mechelen, in congrescentrum Diependaal.
Nu spreekt het voor zich dat we op dergelijke congressen ook de politieke actualiteit bespreken. In de wandelgangen, maar evengoed plenair. Een deel van die politieke actualiteit is het falend buitenlandbeleid van deze regering. Ministers De Crem en De Gucht slagen er niet in om een politiek debat te voeren rond het zenden van troepen. Ze weigerden dit te doen rond het sturen van troepen naar Afghanistan (De Crem was onwaarschijnlijk grof in de commissie) en nu kunnen ze blijkbaar ook niet inschatten dat Frankrijk niet meestapt in een VN - interventiemacht in Congo. Dat is toch godgeklaagd? Hoe kan het toch dat ze dit niet hebben voorzien? Enfin, jammer, maar tekenend voor een regering die er zelfs niet in slaagt het land te beheren, laat staan het te besturen.
Los daarvan: het is nu bijna vijf uur. Ik heb een godganse dag persberichten zitten schrijven, interpellaties, mondelinge vragen, animodingen zitten computeren. Het is goed geweest. Ik ga iets drinken met vrienden en ga daarna gaan hammammen (www.leriad.be). Ik vind dat absoluut geweldig. Eerst in een Turks stoombad, daarna sauna en dan massage door een dikke Pakistaan. Geweldig, kan het iedereen aanraden.
Fijn weekend!
woensdag 3 december 2008
Beste vrienden van de christendemocratie - deel 2
Beste vrienden,
Ik had me eerst voorgenomen om u te vertellen over mijn aanvaren met Miguel Chevalier, broer van en oud woordvoerder van premier Verhofstadt, maar laat ik daar geen woorden aan vuilmaken.
Ik heb een wasmachine gekocht die ik maar niet krijg geïnstalleerd. Dat is de last van een drukke job en een zwaar animoleven: vrij eenvoudige zaken zoals de installatie van een wasmachine schuif ik constant voor mij uit. Ik kan ordonnanties schrijven, ministers ambeteren, ideeën genereren, maar simpele zaken zoals rekeningen betalen, mijn paspoort ophalen en boodschappen doen: ho maar.
Maar bon, ik ben dus vooralsnog aangewezen op de wasserette om de hoek, op het Collignonplein in Schaarbeek. Nu woon ik in een zeer diverse buurt, met Turkse gezinnen, Albanese illegalen, nieuwe Brusselaars als ik, enfin, a whole bunch of people. Ik vind het dan ook fijn om daar mijn was te doen, zo kom je eens nieuwe mensen tegen.
Maandagavond had ik een zeer bijzondere ontmoeting. Er kwam een oude vrouw binnen gestrompeld, half kaal, plastic zakken meezeulend, duidelijk in de war, vieze kleren, … Ze begon spontaan tegen iedereen en vooral tegen zichzelf te tetteren, heel vrolijk eigenlijk: “Oui dans le temps, monsieur, le lavage, c’étais pas comme maintenant. Ca prenait tout un journée. Maintenant, ohlala, ohlalala.” Ze liep heel de tijd achter mij en ik deed maar wat mee. Zo’n vrouwtje vindt het waarschijnlijk al fijn dat er eens iemand een beetje normaal tegen haar praat. Net voor ik vertrok besloot ik haar de rest van mijn kleingeld te geven. Zo’n €3 denk ik. Toen ze begon tegen mij in het Nederlands te praten. “Jaja meneer, ik spreek Nederlands. Maar nooit uit mezelf zè, met Nols [oude FDF burgemeester die veel Nederlandstaligen heeft weggepest, maar bon, BB]. Allé meneer prettige feestdagen. Prettige feestdagen.” Het zouden voor de dame waarschijnlijk geen prettige feestdagen worden want de dame leefde op straat.
animo vindt armoedebestrijding belangrijk. We werken daar ook vaak rond door middel van inleefprojecten, bezoeken, acties tegen dakloosheid, … Maar slechts heel zelden worden we écht geconfronteerd met concrete armoede in onze nabije omgeving. Wanneer dat gebeurt moeten we dat aangrijpen om onze overtuiging te versterken en nog meer te gaan voor ambitieuze oplossingen.
We moeten durven zeggen dat we als politiek niveau armoede écht willen wegwerken. In eerste instantie moeten we radicaal anders gaan nadenken over dakloosheid, bedelarij en welzijn voor mensen met minder mogelijkheden. We moeten meer durven gaan voor een inclusiebeleid.
Daarnaast moet het leefloon opgetrokken worden tot boven de armoedegrens, moeten de minimumlonen sterk naar boven én moeten beiden welvaartsvast worden gemaakt. Het probleem is dat ik dat weinig partijen écht luid hoor roepen. De CD&V doet dit niet, maar ook mijn partij (met sp.a Brussel als uitdrukkelijke uitzondering) is hier niet voldoende mee bezig. We zijn als samenleving bezig om systematisch meer mensen uit de boot te laten vallen. Het probleem is dat dit zeer geleidelijk gebeurt. Eerst de illegalen, dan de allochtonen, daarna de ouderen. We moeten als politiek niveau toch aan de mensen kunnen garanderen dat wij hun welvaart verzekeren? Ik heb soms de indruk dat we leven in een samenleving met een politiek systeem zonder ambitie, zonder geld en zonder echte plannen om het leven van de mensen beter te maken.
Waarom schrijf ik dit eigenlijk? Bon, ik ben begonnen over een wasmachine, maar ik eindig met te zeggen dat ik de hoop heb dat er partijen en organisaties zijn met een achterban en de wil om ambitieuzer te zijn wat betreft armoedebestrijding. Die meer willen dan enkel en alleen de zeer zichtbare symptomen wegvlakken. Ik reken erop dat ik daar met Jong CD&V een partner in heb.
Uw vriend,
Bram
Ik had me eerst voorgenomen om u te vertellen over mijn aanvaren met Miguel Chevalier, broer van en oud woordvoerder van premier Verhofstadt, maar laat ik daar geen woorden aan vuilmaken.
Ik heb een wasmachine gekocht die ik maar niet krijg geïnstalleerd. Dat is de last van een drukke job en een zwaar animoleven: vrij eenvoudige zaken zoals de installatie van een wasmachine schuif ik constant voor mij uit. Ik kan ordonnanties schrijven, ministers ambeteren, ideeën genereren, maar simpele zaken zoals rekeningen betalen, mijn paspoort ophalen en boodschappen doen: ho maar.
Maar bon, ik ben dus vooralsnog aangewezen op de wasserette om de hoek, op het Collignonplein in Schaarbeek. Nu woon ik in een zeer diverse buurt, met Turkse gezinnen, Albanese illegalen, nieuwe Brusselaars als ik, enfin, a whole bunch of people. Ik vind het dan ook fijn om daar mijn was te doen, zo kom je eens nieuwe mensen tegen.
Maandagavond had ik een zeer bijzondere ontmoeting. Er kwam een oude vrouw binnen gestrompeld, half kaal, plastic zakken meezeulend, duidelijk in de war, vieze kleren, … Ze begon spontaan tegen iedereen en vooral tegen zichzelf te tetteren, heel vrolijk eigenlijk: “Oui dans le temps, monsieur, le lavage, c’étais pas comme maintenant. Ca prenait tout un journée. Maintenant, ohlala, ohlalala.” Ze liep heel de tijd achter mij en ik deed maar wat mee. Zo’n vrouwtje vindt het waarschijnlijk al fijn dat er eens iemand een beetje normaal tegen haar praat. Net voor ik vertrok besloot ik haar de rest van mijn kleingeld te geven. Zo’n €3 denk ik. Toen ze begon tegen mij in het Nederlands te praten. “Jaja meneer, ik spreek Nederlands. Maar nooit uit mezelf zè, met Nols [oude FDF burgemeester die veel Nederlandstaligen heeft weggepest, maar bon, BB]. Allé meneer prettige feestdagen. Prettige feestdagen.” Het zouden voor de dame waarschijnlijk geen prettige feestdagen worden want de dame leefde op straat.
animo vindt armoedebestrijding belangrijk. We werken daar ook vaak rond door middel van inleefprojecten, bezoeken, acties tegen dakloosheid, … Maar slechts heel zelden worden we écht geconfronteerd met concrete armoede in onze nabije omgeving. Wanneer dat gebeurt moeten we dat aangrijpen om onze overtuiging te versterken en nog meer te gaan voor ambitieuze oplossingen.
We moeten durven zeggen dat we als politiek niveau armoede écht willen wegwerken. In eerste instantie moeten we radicaal anders gaan nadenken over dakloosheid, bedelarij en welzijn voor mensen met minder mogelijkheden. We moeten meer durven gaan voor een inclusiebeleid.
Daarnaast moet het leefloon opgetrokken worden tot boven de armoedegrens, moeten de minimumlonen sterk naar boven én moeten beiden welvaartsvast worden gemaakt. Het probleem is dat ik dat weinig partijen écht luid hoor roepen. De CD&V doet dit niet, maar ook mijn partij (met sp.a Brussel als uitdrukkelijke uitzondering) is hier niet voldoende mee bezig. We zijn als samenleving bezig om systematisch meer mensen uit de boot te laten vallen. Het probleem is dat dit zeer geleidelijk gebeurt. Eerst de illegalen, dan de allochtonen, daarna de ouderen. We moeten als politiek niveau toch aan de mensen kunnen garanderen dat wij hun welvaart verzekeren? Ik heb soms de indruk dat we leven in een samenleving met een politiek systeem zonder ambitie, zonder geld en zonder echte plannen om het leven van de mensen beter te maken.
Waarom schrijf ik dit eigenlijk? Bon, ik ben begonnen over een wasmachine, maar ik eindig met te zeggen dat ik de hoop heb dat er partijen en organisaties zijn met een achterban en de wil om ambitieuzer te zijn wat betreft armoedebestrijding. Die meer willen dan enkel en alleen de zeer zichtbare symptomen wegvlakken. Ik reken erop dat ik daar met Jong CD&V een partner in heb.
Uw vriend,
Bram
Beste vrienden van de christendemocratie - deel 1
Beste vrienden en vriendinnen van de christen-democratie,
Hoe worden christendemocraten eigenlijk aangesproken? Bij socialisten is dat vrij eenvoudig, wij zijn allemaal kameraden en gezellinnen. Bij christendemocraten zou ik het echt niet weten: broeders, zusters? Zoons, dochters? No clue. Ik heb het dan maar bij vrienden en vriendinnen gehouden, hoewel dit natuurlijk zeer nonkel-bob achtig klinkt.
Ik heb, beste vrienden en vriendinnen, nog niet echt een idee waar ik deze week over zal schrijven. Ik neem me voor om constructief oppositie te voeren en enkele elementen aan te brengen waar we gezamenlijk op kunnen focussen, maar misschien draait het wel volledig anders uit. Het leven is een avontuur, zou nonkel Bob zeggen.
Maar eerst een leuke anekdote. Toen ik een jaar of 18-19 was vroeg ik aan Etienne Schouppe wat nu eigenlijk de kern van de christendemocratie was. Ik, jong, twijfelend, little bit nerdy with glasses en vooral met een vader die mij lid wilde maken van de cvp-jongeren, wilde het nu wel eens horen van de grote manitoe van de christendemocratie in Liedekerke. “De essentie van de christen-democratie? Daar kom je later nog wel achter”, repliceerde hij. Als jonge, zoekende politiek nieuwsgierige post-puisterige puber (qua alliteratie kan dat tellen) was dit niet echt een begeesterend antwoord. Het moet dan ook niet verbazen dat ik mij als student eerder aangetrokken voelde tot smützige groepjes als de Blokbusters en ander klein links. Deze hebben nu eenmaal het geweldige voordeel een zeer begrijpelijke boodschap te verkondigen. Tegen het Blok, voor solidariteit, … Waarden en punten die mij heel erg aanspraken en spreken. Ik kan me met de beste wil van de wereld de toenmalige slogan van de socialistische partij niet meer herinneren. Ik kan me wel voorstellen dat een hoop mensen zich niet aangetrokken voelden tot de zeer essentiële tagline: cvp – daar kom je later wel achter.
U denkt dat mijn keuze voor sp.a een kwestie is van eliminatie? Who knows, stay tuned. Morgen: “Waarom ik de VLD maar niets vind”.
Uw vriend, Bram
Hoe worden christendemocraten eigenlijk aangesproken? Bij socialisten is dat vrij eenvoudig, wij zijn allemaal kameraden en gezellinnen. Bij christendemocraten zou ik het echt niet weten: broeders, zusters? Zoons, dochters? No clue. Ik heb het dan maar bij vrienden en vriendinnen gehouden, hoewel dit natuurlijk zeer nonkel-bob achtig klinkt.
Ik heb, beste vrienden en vriendinnen, nog niet echt een idee waar ik deze week over zal schrijven. Ik neem me voor om constructief oppositie te voeren en enkele elementen aan te brengen waar we gezamenlijk op kunnen focussen, maar misschien draait het wel volledig anders uit. Het leven is een avontuur, zou nonkel Bob zeggen.
Maar eerst een leuke anekdote. Toen ik een jaar of 18-19 was vroeg ik aan Etienne Schouppe wat nu eigenlijk de kern van de christendemocratie was. Ik, jong, twijfelend, little bit nerdy with glasses en vooral met een vader die mij lid wilde maken van de cvp-jongeren, wilde het nu wel eens horen van de grote manitoe van de christendemocratie in Liedekerke. “De essentie van de christen-democratie? Daar kom je later nog wel achter”, repliceerde hij. Als jonge, zoekende politiek nieuwsgierige post-puisterige puber (qua alliteratie kan dat tellen) was dit niet echt een begeesterend antwoord. Het moet dan ook niet verbazen dat ik mij als student eerder aangetrokken voelde tot smützige groepjes als de Blokbusters en ander klein links. Deze hebben nu eenmaal het geweldige voordeel een zeer begrijpelijke boodschap te verkondigen. Tegen het Blok, voor solidariteit, … Waarden en punten die mij heel erg aanspraken en spreken. Ik kan me met de beste wil van de wereld de toenmalige slogan van de socialistische partij niet meer herinneren. Ik kan me wel voorstellen dat een hoop mensen zich niet aangetrokken voelden tot de zeer essentiële tagline: cvp – daar kom je later wel achter.
U denkt dat mijn keuze voor sp.a een kwestie is van eliminatie? Who knows, stay tuned. Morgen: “Waarom ik de VLD maar niets vind”.
Uw vriend, Bram
Jong CD&V
Bert De Brabandere vroeg me om een weekboek bij te houden op de website van Jong CD&V. Mijns inziens lijkt het dan ook niet meer dan logisch dat ik die berichten ook op mijn Blog post, nietwaar? Het is tenslotte alweer lang geleden dat ik hier nog iets van mij heb laten horen.
Hierboven de geposte brieven deze week.
Hierboven de geposte brieven deze week.
Abonneren op:
Berichten (Atom)
