Brussel, enkele bedenkingen

Het zijn verwarrende tijden. Ik had gedacht dat de debatten rond veiligheid in Brussel zouden leiden tot concrete engagementen om de situatie te verbeteren, maar dat gebeurt niet. De maatregelen die de federale regering (en eigenlijk is het enkel de federale regering die min of meer bougeert), zijn gewoon niet voldoende. Vanuit de politieke heersende klasse in het Brussels gewest bemerk ik geen concrete inspanningen, hoogstens beschouwingen. Daarnaast is het het publieke debat, dat zich in Brussel afspeelt bij mensen, op facebook, op café en op de werkvloer en de scholen. Ik heb zelf voorgenomen om het een en ander uit te schrijven, al was het maar om mijn eigen gedachten hierover te ordenen.

Het valt me op dat de Brusselse (Nederlandstalige) publieke opinie verdeeld is. Dat is natuurlijk niet onlogisch, maar het lijkt wel alsof er een soort breuklijn kan worden getrokken.

Enerzijds is er de groep die ik - veel te kort door de bocht - Dansaerders wil noemen. Zij stellen dat het best fijn leven is in de stad, dat hen nog nooit iets is overkomen, dat je moet willen praten met de 'verloren' allochtone generatie, dat de nadruk moet liggen op preventie, empowerment, meer jobs, betere opleiding... Ik zag zo die Jan De Cock in Phara. Ik weet verder niets over hem (heb hem ook maar heel kort iets horen zeggen), maar ik hoorde hem stellig beweren dat de verloren generatie zijn vrienden zijn. Dat zou best kunnen, maar ik had een gevoel van plaatsvervangende schaamte toen ik het hem hoorde beweren. Het staat goed om een paar Marokkanen in je vriendenkring te hebben en op basis daarvan te kunnen beweren dat je goed weet wat er gebeurt. Dat is echter wat makkelijk. Ik heb ook wel wat Marokkanen in mijn vriendenkring, maar ik wil zeker niet beweren dat ik perfect aanvoel wat er leeft 'binnen de Marokkaanse gemeenschap'. Laat staan dat die paar (Nederlandstalige) Marokkanen uit De Walvis dezelfde zijn dan die kutmarokkaantjes die mijn tramhokje vakkundig hebben vernield.

Anderzijds is er de groep die net een paar keer teveel is overvallen. De mensen die de inbraken beu zijn, die zich afvragen waarom het verdomme niet mogelijk is om te vermijden dat jonge gasten 's avonds pleintjes verneuken door er teveel lawaai te maken, weed en hasj te roken, jonge meisjes verkrachten...
De groep van mensen die ook wel weet dat ze dit doen omdat ze geen job hebben, een slechte opleiding hebben genoten; in een culturele omgeving wonen waar hun ouders weinig vat op hen hebben, moeten samenleven in veel te kleine appartementen, zodat ze wel de straat op moeten... Dat weten ze allemaal wel, maar ze weten het ook al heel lang. Het is de groep van mensen die de situatie al jaren erger ziet worden. Die het waarom wel verstaat, maar niet begrijpt waarom daar niets aan kan veranderen. Je kan deze groep best verwijten wat hardvochtig te zijn en weinig rekening houden met alle facetten van het debat, maar mensen moeten nu eenmaal geen rekening houden met alle facetten van het debat. Ze mogen aanklagen dat situaties aanslepen en dat ze van de overheid verwachten van daar iets aan te doen.

Natuurlijk is het enige juiste antwoord, dat op diverse fronten tegelijk moet worden gefocust. Dat het een volledig verhaal moet zijn van goede omstandigheden, preventie, maar ook van repressie en zo nodig hard optreden.

Zo moet wat betreft het preventieve luik het Franstalig onderwijs jongeren oriënteren naar dat genre jobs dat het gewest nodig heeft, vooral dan in de dienstensector. Het heeft al lang geen zin meer om elke Marokkaan of Turk automatisch naar het beroepsonderwijs te sturen en hem zo een job aan te leren die er niet is. Geef ze verdorie échte kansen op een alternatief om een gewelddadige kutmarokkaan te worden.

Maar vooral, for the sake of the people: werk in eerste instantie aan het repressieve aspect. De mensen zijn het kotsbeu. Zorg ervoor dat de politiediensten fusioneren (of in elk geval hun krachten maximaal bundelen), dat het parket sneller en effectiever straffen kan uitspreken en dat de capaciteit van de gevangenissen verhoogt.

Heet dit dan nultolerantie? Ik weet het niet. Ik denk dat het allerbelangrijkste is dat 'veiligheid' zichtbaar is in de stad. Dat mensen, jongeren en ouderen de politie in het straatbeeld ziét. Niet op een agressieve manier, maar gewoon, dag en nacht patrouillerend, als wat het de evidentie, zoals in den tijd van Kwik en Flupke. Daarvoor moeten ze inderdaad minder administratie te verwerken krijgen en moet de cultuur binnen de korpsen er een zijn van permanente aanwezigheid in het straatbeeld. Dat zal een verhaal zijn van het langzaam weer opbouwen van de fysieke aanwezigheid van politiediensten, maar ik denk dat het de enige oplossing is. Die agenten zullen in eerste instantie, alleen al door hun aanwezigheid een preventief effect hebben. Indien nodig, moeten ze jongeren wijzen op de punten waar ze over de schreef gaan en indien nodig bestraffen. Snel bestraffen en indien nodig onder de vorm van een korte internering. Daarvoor moet zowel wettelijk, budgettair als structureel ruimte voor worden gemaakt.

Ik hoop dus dat er een overeenstemming komt, die rekening houdt me alle aspecten van het debat én met de bekommernissen van alle mensen. Natuurlijk is het een verhaal van kansen geven. Het is echter evengoed een verhaal van mensen in te perken en een verhaal van een overheid die laat zien dat zij het monopolie op geweld heeft.

Ik vraag me trouwens af of de reden waarom Franstaligen niet voor een eengemaakte politiezone en een samensmelting van gemeenten zijn, ook niet te maken heeft met een mogelijke uitbreiding van Brussel. Het is namelijk makkelijker om gemeenten te overtuigen 'lid' te worden van het Gewest, als ze hun gemeentelijke autonomie mogen behouden, in plaats van direct volledig door het grotebozebrussel te worden opgeslorpt. Ik ben overigens zelf van mening dat van een uitbreiding van Brussel pas sprake kan zijn, als Brussel eerst zelf orde op zaken heeft gesteld, dat het, met andere woorden zelf heeft bewezen dat het kan werken. Je kan niet van een gemeente verwachten dat ze voor een gewisse dood kiezen door tot een groter, niet werkend geheel toe te treden.

Enfin, tot zover enkele bedenkingen.

Cornershop in de Botanique

Het optreden van Cornershop gisterenavond heeft gesmaakt, ondanks het matig enthousiasme van zanger Tjinder Shing. Shing leek afgeleid, communiceerde nauwelijks met het publiek en leek volstrekt ongeïnteresseerd. Jammer, want de nummers (waarschijnlijk ook de nieuwe) stonden er wel: melodische Britpop met een Oosterse toets.

 

Ze brachten een vrij korte set strak gespeelde nummers. Vooral de sitar en monotone indische gezangen gaven het geheel een Oriëntaalse toets. De eerste hit 'Sleep on the left side' passeerde de revue, echter zonder grote hoeragevoelens op te wekken bij het 80 koppige publiek. 'Brimfull of Ashes' daarentegen deed het wel goed en had zelfs iets van een meezinger. 

 

Gesmaakt werd ook de Bob Dylan/Manfred Mann cover van het mytische 'Mighty Quinn'. Verbazend was verder de Indische versie van Norwegian Wood, authentiek gespeeld met - volgens mij, who'll say? - Indische lyrics. 

Mugabe: een stukje lood tegen hoge snelheid en alles is opgelost

Ik vind de website van de Standaard echt de –euh- standaard in online berichtgeving. Net om die reden tracht ik deze site regelmatig te checken. Ik weet dat er veel inspanningen in worden gestoken en dat rendeert. Ze is met voorsprong stukken beter dan die van andere kranten. Echter, ik stel mij vragen bij de mate waarin websites als die van de Standaard erin slagen om de reacties op artikels grondig te modereren. Lezers hebben de mogelijkheid om op ongeveer elk artikel te reageren, ik kan me voorstellen dat dat een hoop lees en verifieerwerk oplevert. Een website met ambitie moet deze taak ernstig nemen.

Zo las ik deze morgen het stuk over het treitergedrag tussen Mugabi en Tsvangirai. De president en regeringsleider van Zimbabwe maken elkaar het leven zuur, vechten een machtsstrijd uit en daaronder lijdt de bevolking. Recent dieptepunt is het uitwijzen van een martelinspecteur van de Verenigde Naties. Een lezer, Danny Van Dooren (om hem niet te noemen) kent de oplossing voor het probleem: “1 stukje lood, tegen een hoge snelheid. En de wereld is weer een klein beetje beter.” Ik vind dit een schokkende opmerking. Ik ben geen expert, maar als een dergelijke uitspraak al niet strafbaar is, vind ik hem op zijn minst zeer ongepast.

Op de website lees ik ook het stuk over Filip De Winter, deze Brugse Antwerpenaar stelt dat hij liever gevreesd is dan bemind. Zouden er veel Vlamingen zijn die stiekem ook denken: “1 stukje lood, tegen een hoge snelheid. En de wereld is weer een klein beetje beter”? Mocht een of andere onverlaat het in zijn hoofd krijgen om een soortgelijke reactie te posten, kreeg die waarschijnlijk een storm van reacties over zich heen. Ik kan me voorstellend dat de politiediensten gealarmeerd zouden worden en de heer De Winter – terecht - klacht zou neerleggen.

Bij het artikel over Mugabi gebeurt dit niet. Een andere lezer bevestigt net : “Hear Hear!!! Een team van max 2 man… probleem opgelost…”. Ik wil hierbij nog melden dat ik, bij het lezen van de eerste reactie, die overigens gepost werd om 8u30, zo rond 9u30 gebruik heb gemaakt van de functie ‘Verwittig de moderator’. Kort daarna verscheen de tweede reactie.

Ik weet niet hoe de Standaard zich backoffice organiseert, echter: een grote kwaliteitskrant, die de ambitie heeft om een goede website te managen, moet ook verantwoordelijkheden nemen. Ik vind dergelijke reacties volstrekt ongepast. Insinueren dat een staathoofd moet worden omgebracht is verachtelijk. Het feit dat de Standaard ofwel het interactieve aspect van zijn website niet goed organiseert ofwel dergelijke reacties gewoon accepteert kan eigenlijk niet door de beugel en is een kwaliteitskrant onwaardig.

 

 

REACTIES

Alle 2 reacties

Op 30 oktober 2009 omstreeks 09u26, zei Tom Verlinden:

Hear hear!!! Een team van max 2 man....probleem opgelost...

            Reageer op dit bericht

            Verwittig moderator

Op 30 oktober 2009 omstreeks 08u50, zei Danny Van Dooren:

1 stukje lood, tegen hoge snelheid. En de wereld is weer een klein beetje beter.

  Reageer op dit bericht

        Moderator verwittigd

 

 

Jij en ik

Zes jaar is een lange tijd. In zes jaar studeer je meestal vlot af, voed je een peuter op, verover je grote delen van Europa, ... Ik ben zes jaar bestuurder geweest van animo, de jonge socialisten. Ik heb geen peuters opgevoed, noch relevante delen van Europa veroverd. Ik denk wel dat ik samen met een hoop andere mensen een aantal dingen in beweging heb gezet. Mensen geïnspireerd, geërgerd, geprikkeld en uitgedaagd.

Ik denk dat ik de volgende jaren meer aan 'ik' ga denken. Ik, evenwel in een context met jij. Ik ga weer studeren, ik ga weer zwemmen en ik ga weer tijd hebben voor jij. Ik heb de indruk dat ik de laatste maanden een stuk rationeler ben geworden. Ik dacht eerst dat het egoïsme was, maar dat is het niet. Het is gewoon de overweging dat ik me goed moet voelen met de dingen die ik doe. Zo denk ik dat ik minder tijd ga besteden aan mensen die ik eigenlijk niet echt de moeite vind. Dat ik me ook niet ga inzetten voor doelen waar ik niet écht in geloof.

Van de vele mensen bij animo die mijn pad zijn gekruist, blijven er een aantal over die ik bijzonder de moeite vind. Ik hoop dan ook oprecht dat ik die nog blijf ontmoeten. Deze zaterdag kreeg ik een schriftje met daarin bedankinkjes en woorden van animo-mensen. Ik heb het deze middag terug opgehaald en net eens doorgelezen. Ik werd opnieuw bevangen door het ik-zie-jullie-allemaal-zo-graag-gevoel. maar dat gaat wel over. 

De foto is er een van Catherine Ringer, zonder speciale redenen bijgevoegd. 

Lange baard

Ik ben er voor het eerst sinds lange tijd in geslaagd om een aantal zaken op orde te zetten. Daar ben ik relatief trots op. Tijdens de campagne en de nasleep ervan, heb je altijd excuses om vanalles uit te stellen. Al die dingetjes gaan gisten in je hoofd, blijven er hangen en worden kleine vettige ventjes die af en toe rondschoppen. Niet meer dus. Mijn huis ligt proper, de afwas is gedaan, mijn hemden zijn gestreken en de rekeningen betaald.

Daarnaast heb ik eindelijk een fiets gekocht. Een tweedehands Oxford, van een man uit Ganshoren. Niet te duur en hij rijdt degelijk. Deze morgen kwam ik ermee naar mijn werk. Gaat gewoon zoveel sneller dan het openbaar vervoer. Moi donc être heureux. Het slot dat ik gisteren kocht doorstaat de Alain-Van-de-Plas-grote-slotentest evenwel niet, dus moet ik op zoek naar een nieuw.

Daarnaast heb ik ook al mijn rekeningen betaald, al mijn schulden bij gelijk wie vereffend, de belastingsbrief ingevuld, offertes laten maken voor dakwerken, mijn verkiezingsuitgaven geregeld, mijn agenda upgedate, ... Enfin, het voelt als een verlichting.

Het enige wat ik nu nog moet doen, is mij opnieuw beginnen scheren. Ik heb sinds de verkiezingen mijn baard laten groeien, en heb hem eigenlijk nog niet bijgeknipt sindsdien. De meningen zijn verdeeld. Misschien moet ik een poll houden op facebook. Het is zoals mijn nektapijt van een jaar of drie geleden. Ik vond dat toen zelf heel mooi, maar de rest van de mensheid was het daar niet mee eens. Enfin, we zien wel.

Post electoraal

Na de campagne en de nasleep (lees: ondanks forse winst in Brussel geen mogelijkheid om programma uit te voeren) ontmoet ik verschillende sp.a kandidaten en sympathisanten die lijden aan post electorale depressie. Na de adrenaline van de campagne, het zwarte beest. Je komt plots in een heel ander tempo. Het is al warm buiten maar toch geen vakantie. Je doet al terrasjes, maar bent toch nog niet op je gemak. Mensen spreken je nog aan over de voorbije campagne en je wil daar helemaal niet over praten. Je wilt wel op vakantie, maar er is nog zoveel onzeker. Cacque, vraiment cacque.

Enfin, los daarvan. Ik heb zo'n facebooknaamregistratieding gedaan. Wie www.facebook.com/boriau intypt komt bij mij terecht. Ik hoop dat al die andere duidezenden Boriau's hier niet verdrietig om zijn, maar het leek mij wel handig. Voila dus.

Merci, het was fijn en vaak goed

Na een intense campagne sluit ik af op 579 stemmen. Daarvoor wil ik iedereen bedanken die heeft meegeholpen en gestemd. Ik ben tevreden met die score en weet dat het een mooie basis is voor volgende campagnes. Het steunt me in mijn engagement en de punten waar ik voor sta. Daar wil ik al mijn kiezers voor bedanken.

In Brussel heeft sp.a er samen met andere democratische partijen voor gezorgd dat het Vlaams Belang zijn verstikkende rol in het politieke landschap is kwijtgeraakt. Daar moeten we natuurlijk vooral de kiezer dankbaar voor zijn en blijvend begrijpen dat politiek voor Brusselaars belangrijker is dan politiek tegen Brusselaars.

In Vlaanderen liggen de kaarten anders. De Vlaming heeft gekozen voor een rechtse en Vlaamse koers, die daarom niet per definitie asociaal is. De regeringsvorming belooft lastig te worden en ik ben er niet van overtuigd dat deelname van sp.a hierin perse is gewenst. Ik denk dat de voorwaarden duidelijk moeten zijn: er moet worden gekozen voor vernieuwing van onze economie mét een keuze voor een goede levenskwaliteit voor iedereen. Ik denk dat iedereen hoopt dat de regering standvastig wordt én tracht het gepruts in de marge te overstijgen. Ik denk daarnaast dat er federaal een en ander moet worden herschikt. Ik denk vooral dat een federale regering met Didier Reynders bijzonder moeilijk wordt.

Maar bon, het zijn helse maanden geweest, die niet altijd eenvoudig waren, maar waar ik met de hulp van een heleboel mensen vrij vlot ben doorgeraakt. Ik dank eerst en vooral de mensen van mijn campagneteam, mijn familie, de mensen van sp.a Schaarbeek (bedankt en proficiat ook aan de andere Schaarbeekse kandidaten Bernadette, Ab en Mevlüt) én de organisatoren van de Brusselse campagne.

Ik denk vandaag ook aan de mensen die niet opnieuw hun mandaat kunnen opnemen, hoe onterecht dat ook kan lijken. Marie-Paule Quix was een fractieleider uit de duizend en is helaas niet herkozen. Ook Adelheid Byttebier, Brussels parlementslid voor Groen! raakte niet herkozen na een lange politieke carrière. Hetzelfde geldt trouwens voor Bert Anciaux die ondanks veel persoonlijke voorkeursstemmen niet verkozen raakte.

Ik neem nu hopelijk wat vakantie, om er dan weer in te vliegen. Waar het heenvliegt weet ik niet, ik hoop vooral dat ik het met veel van jullie kan doen.

De laatste loodjes

Het was een hell of een campagne, een bizarre ook. Soms leek het alsof er meer werd gesproken over politieke etiquette als over andere uitdagingen. Toch geloof ik dat Brusselaars sterk begaan zijn met hun stad, de meeste gesprekken die ik de voorbije maanden heb gevoerd gingen dan ook daar over. Ik denk dat dat een wezenlijk verschil is tussen Brussel en Vlaanderen. De uitdagingen voor het gewest zijn hier veel prangender, ze slepen hier al zoveel langer aan.

Hoe tweetaligheid in het onderwijs managen? Hoe zorgen we ervoor dat de 15.000 nieuwkomers elk jaar degelijk ingeburgerd raken? 30% jonge werklozen, die zorgen voor veel overlast, kosten handenvol geld en moeten toch worden geactiveerd. Allemaal niet simpel, maar sp.a Brussel heeft er antwoorden voor. Die zijn niet altijd even populair, laat staan makkelijk, maar wel geloofwaardig.

Ik ben blij dat het allemaal bijna is afgelopen, dat de laatste loodjes eraan komen. Ik besef goed dat het eigenlijk hierna pas begint. Als ik verkozen ben, beginnen we met alles om te zetten in de realiteit, met alle besognes vandien, maar cava. Ik heb er zin in en na een paar weken vakantie zal die energie er zijn.

Ik wil in elk geval nog eens iedereen bedanken die heeft meegeholpen aan deze campagne. Het is niet altijd even evident geweest, niet alles draaide altijd perfect, het botste vaak, maar ik denk dat we globaal gezien er bijna alles hebben uitgehaald. Nu nog twee dagen.

Hoe loopt de campagne?

"Hoe loopt de campagne, Bram", is eigenlijk een van de meest gestelde vragen die ik deze dagen te horen krijg. Ik ga er op proberen te antwoorden, vanuit een Brusselse context.

Ik probeer zoveel mogelijk mensen te ontmoeten. Ik praat met iedereen die ik tegenkom en organiseer zoveel mogelijk momenten waar ik mensen van mijn kandidatuur kan overtuigen. Dat lukt wel. Met de andere Schaarbeekse kandidaten gaan we heel vaak op huisbezoek en daar zijn de reacties wel goed. Onze standpunten rond onderwijs, activering en de structuur van Brussel zijn dan ook goed doordacht én kunnen een oplossing zijn voor zoveel dat foutloopt in het Gewest. Ook geniet ik erg van het gezelschap van Bernadette Vriamont (onze gemeenteraadslid) en Ab Polspoel. Bernadette is een krak in de Schaarbeekse actualiteit en Ab is inhoudelijk heel sterk, vooral dan als het over onderwijs en fietsen gaat.

Brussel ligt vooral wakker van de crisis en de organisatie van het gewest. Eigenlijk kan ongeveer alles hier beter. De meest voorkomende opmerkingen zijn:
1) de kwaliteit en het aanbod van het Nederlandstalig onderwijs, samenwerking met de Franstalige gemeenschap
2) de manier waarop Actiris (niet) met werkzoekenden omgaat
3) de dienstverlening bij de gemeenten en problemen met tweetaligheid
4) de manier waarop parkeren in Schaarbeek wordt aangepakt en problemen met mobiliteit

sp.a biedt met zijn Brussels programma concrete oplossingen: zo willen we het contract voor beroepstraject dat werkzoekenden begeleidt verplicht maken en meer investeren in trajectbegeleiders. Ook pleiten we voor meer Brussels onderwijs, meer samenwerking tussen de beide gemeenschappen. Wat betreft de structuur van het gewest gaan we zeer duidelijk voor minder gemeenten en meer gewest. Niet enkel om centen te besparen, maar vooral om ervoor te zorgen dat iedere Brusselaar dezelfde rechten krijgt én dat beleid centraal kan worden uitgetekend.

Ik ben dus druk bezig. Zo hield animo gisteren met zijn caravan halt op het Sint Kathelijneplein om de jonge kandidaten voorbijgangers te laten ontmoeten en vorige maandag had ik een Tooggesprek aan de VUB met Katia Segers. Heel lang met mensen gepraat daar, dus dat was wel de moeite.

Deze avond ga ik nog op huisbezoek met Ab. Voila, dat is zowat de update. Later meer.

De uitdagingen in holebiland

Sinds de grote verwezenlijkingen op gebied van gelijke rechten voor holebi’s, zoals het openstellen van het huwelijk en adoptie voor mensen van hetzelfde geslacht, wordt binnen holebi-Vlaanderen gediscussieerd over nieuwe eisen die op Roze zaterdag -of nog de Belgian Lesbian and Gay Pride (BLGP)- moeten worden gesteld.

Al te vaak wordt geponeerd dat het meeste al verwezenlijkt is en dat de stoet is verworden tot een blitse parade van mannen met veren in hun poep, die eigenlijk meer goed dan slecht doen aan de acceptatie van holebi’s in de samenleving. Dit argument gaat slechts ten dele op. De initiatiefnemers doen serieus hun best om te detecteren waar de noden liggen. De eisen die ze op tafel leggen zijn echter naar mijn gevoel te vaak schoonheidsfoutjes die moeten worden weggewerkt; eisen die eigenlijk vrij algemeen aanvaard worden. Ik denk hier aan de opheffing van registratierechten voor de langstlevende partner binnen een holebikoppel. Daarnaast valt mij dit jaar op dat bijzondere aandacht wordt gevraagd voor interseksualiteit en transgender personen. Dat is an sich een nobele zaak. Ik kan mij perfect voorstellen dat deze, weliswaar kleine groep, een aantal welomschreven behoeftes heeft, waar de overheid misschien van dienst kan zijn.

In een kleine alinea staat echter een punt dat voor mij het meest cruciale is van allemaal: het werken aan de sensibilisering en vorming van holebi’s met een allochtone achtergrond. Het valt me op dat dit punt wat verscholen zit in het volledige eisenpakket. Het lijkt slechts een alinea in het brede eisenpakket, maar voor mij, als jonge holebi Schaarbekenaar is het eigenlijk het meest cruciale punt van allemaal en ik wil hier dan ook extra de aandacht op vestigen.

De relatie tussen de holebi-denkers en allochtone holebi’s ligt eigenlijk wat moeilijk. De vraag stelt zich welke stappen allochtone holebi-organisaties moeten of kunnen zetten.

Holebi Vlaanderen heeft altijd sterk de nadruk gelegd op het belang van de coming out, zeg maar de plechtige communie van de holebi’s. Deze strategie had een duidelijk doel: de zichtbaarheid van holebiseksualiteit vergroten in gezinnen, op school, op de werkvloer, binnen diverse sociale cirkels. Net deze zichtbaarheid en het moeilijke en soms pijnlijke werk van deze pioniers heeft geleid tot een voldoende groot draagvlak om langzaam maar zeker een heuse eisenbundel naar voor te kunnen schuiven. Onder andere het statement ‘Gay Pride’ heeft daar erg bij geholpen: holebi zijn is geen schande, het is een deel van jezelf.

Deze nadruk op coming out woog vaak heel zwaar voor individuen. Het is inderdaad niet simpel, het vraagt heel wat moed om de stap te zetten naar ouders en vrienden om te stellen dat je anders bent. Meestal leidt dit tot veel emoties, maar veelal ook tot aanvaarding. Het massale karakter van deze coming out, het feit dat het quasi iets logisch is om te doen, heeft een multiplicator-effect met zich meegebracht en heeft ertoe geleid dat er een voldoende kritische massa is die eigenlijk geen probleem maakt van holebiseksualiteit.

Daar knelt het schoentje bij allochtone holebi’s. Er is nog steeds geen voldoende groot draagvlak binnen de allochtone gemeenschap om ‘veilig’ een coming out te doen. Allochtone holebiorganisaties focussen dan ook steevast op het aspect ‘coming in’. Ze trachten jongeren aan te trekken om deze een veilige haven te garanderen, waar ze in besloten kring hun seksualiteit kunnen beleven. Dit kan echter maar een tussenstap zijn. Ik ga ervan uit dat de beleving van je eigen seksualiteit in een relatieve openheid moet kunnen. Onze wetgever garandeert die openheid, wat mede heeft geleid tot meer aanvaarding binnen de autochtone gemeenschap. Ik hoop dan ook dat de andere gemeenschappen die ons land kleur geven die stap ook durven zetten. Ik ben overtuigd van het nut dat rolmodellen en pioniers kunnen spelen in de acceptatie van holebiseksualiteit.

Ik weet dat het moeilijk ligt om te praten over holebiseksualiteit in allochtone gemeenschappen en ik merk vaak dat deze hun seksualiteit beschouwen als een persoonlijke zaak. Ik hoor ook vaak de stelling dat ik er niet van mag uitgaan dat de evolutie van holebiseksualiteit bij allochtonen per definitie dezelfde vorm moet en kan aannemen als bij autochtonen, dat de keuze om open te zijn over de seksualiteitsbeleving een individuele keuze is. Ik ga hier echter maar ten dele mee akkoord. De acceptatie van holebiseksualiteit gaat ook mij aan. Ik woon in een zeer fijne wijk in Schaarbeek. Ik woon er graag maar het zou (sociale) zelfmoord zijn om ’s avonds op het Liedtsplein arm in arm met een andere man te lopen. De mate van acceptatie van holebiseksualiteit binnen de allochtone gemeenschap gaat mij dus ook persoonlijk aan.

Het lijkt alsof allochtone holebi’s de stap naar een massale coming out niet durven en willen zetten. Ik ben er echter van overtuigd dat dit de enige en beste manier is om tot een samenleving te komen waarin holebiseksualiteit volledig aanvaard wordt. Het zal zijn tijd nodig hebben, maar ook binnen de allochtone gemeenschap is het volgens mij broodnodig dat holebi’s zich outen. Dat ook daar rolmodellen opstaan en het pionierswerk verrichten dat autochtone holebi’s hen twintig jaar geleden hebben voorgedaan. Pionierswerk dat ervoor heeft gezorgd 15-jarige holebi’s het vandaag lang niet meer zo moeilijk moeten hebben met zichzelf als toen.

De meest cruciale discussie die volgens mij dus moet worden gevoerd is of en hoe we willen werken aan de zichtbaarheid van allochtone holebi’s in het Westen. Ik vind dat deze discussie breed moet worden gevoerd, omdat zichtbaarheid van holebiseksualiteit gevolgen heeft voor alle holebi’s, autochtoon of allochtoon. Zichtbaarheid van holebiseksualiteit binnen allochtone gemeenschappen vergroot de aanvaarding van holebiseksualiteit bij (heteroseksuele) allochtonen, waardoor ook zij veel positievere attitude ontwikkelen ten opzichte van holebi’s. Dit draagt bij tot een tolerantere samenleving, een sterke vermindering van onveiligheidsgevoelens bij holebi’s, en -last but not least- een positief zelfbeeld van allochtone holebi’s.

Money

Om maar een idee te geven welke impact de perikelen tussen lijst dedecker en Open VLD hebben teweeggebracht: een hele hoop vrienden en kennissen vragen mij wat ik zou verdienen mocht ik in het Vlaams Parlement verkozen zijn. Gezien de beloftes die Bart Somers gemaakt heeft aan Vijnck, gaan daarover de wildste verhalen.

Ik antwoord naar waarheid: een €5.500 netto per maand. Een bedrag dat afschuwelijk hoog ligt. Natuurlijk, de standaardantwoorden daarop zijn: 'ja maar, je hebt wel maar werkzekerheid voor een periode van 5 jaar' of 'er zijn daar toch ook veel kosten aan verbonden' en 'het is wel een prestigieuze post met veel verantwoordelijkheid'.

Allemaal akkoord, het is zwaar werken, het vraagt een serieuze inspanning en je betaalt al een sneller een rondje op café, maar €5.500? Sorry, daar voel ik me hoegenaamd niet goed bij. Het idee van de werkzekerheid is trouwens ook volstrekt achterhaald. Welke andere werknemer heeft in deze tijden van crisis verdorie werkzekerheid voor 5 jaar?

Ik kan me trouwens niet voorstellen dat ik zoveel waard ben. Ik verdien nu relatief goed en werk daar hard voor, ik kan me niet voorstellen dubbel zo hard te moeten werken om meer dan dubbel zoveel te verdienen. De eerste motivering om je verkiesbaar te stellen, is maatschappelijk engagement en niet de verloning daaraan gekoppeld. Die verloning moet deftig zijn en het is logisch dat die aan de hoge kant ligt, maar €5.500 is er vet over. Natuurlijk zou ik dat diep vanbinnen graag verdienen, maar er is teveel in mij dat zich daartegen verzet.

Hoe kan ik trouwens op een geloofwaardige manier mensen bij mij in de buurt in Schaarbeek vertegenwoordigen, die verdorie vaak maar een kwart van mijn inkomen krijgen, als ik zelf maandelijks zo'n gigantisch bedrag vang? Ik zou trouwens niet eens weten waaraan ik zoveel geld moet besteden... Ik heb geen auto, geen dure hobby's en geen extreme kosten aan gelijk welke amoureuze affaire.

Bon, ik wil niet zoveel geld verdienen, ik vind dat volstrekt amoreel en zou mij daar trouwens niet goed bij voelen. Als ik verkozen ben, dan wil ik maximaal €3.000 netto per maand overhouden. Dat is al meer dan genoeg voor mij, een pak meer dan wat ik nu verdien en het compenseert wat mij betreft ruim de extra verantwoordelijkheden die aan het ambt gekoppeld zijn.

Ik roep overigens andere kandidaten op een soortgelijk engagement aan te gaan. In eerste instantie plan ik alles boven de € 3.000 weg te schenken aan diverse verenigingen (Chez nous, Amnesty, ...), maar in tweede instantie wil ik, als ik dan verkozen ben, in het parlement initiatieven nemen om het inkomen van de diverse parlementairen naar beneden te halen.

Betaalbare koten voor het hele studietraject

Een nieuwe economie heeft goed geschoolde mensen nodig. sp.a wil dat getalenteerde studenten de kans krijgen om hun studies zonder huisvestingsbesognes kunnen doorlopen. Om studenten meer zekerheid te geven op een goede kamer tegen een goede prijs, stelt Bram Boriau (sp.a) voor om kwaliteitscategorieën voor studentenkamers in te voeren. Daarenboven wil sp.a dat de student gedurende zijn hele studietraject in dezelfde kamer kan blijven.

“Ik wil dat iedereen betaalbaar op kot kan. Na de inspanningen die zijn gedaan op gebied van studentenkamers van de instellingen, is het nu tijd om de privé-markt meer vorm te geven”, zegt Bram Boriau.

Het voorstel voor betere studentenhuisvesting is tweeledig. Boriau wil dat de kwaliteit gekoppeld wordt aan een richtprijs. Kamers worden gelabeld op basis van voorzieningen en energieprestatie. Zo heeft de student een beter zicht op de kwaliteit. “Er moet lokaal overleg komen dat de kwaliteitscriteria en energieprestaties koppelt aan de huurprijzen. De overheid, studentenvertegenwoordigers, de onderwijsinstellingen en vertegenwoordigers van verhuurders zouden samen tot categorieën moeten komen”, zo nog Boriau. “Quartier Latin - Student in Brussel, zet hier nu al de trend.”

Naast maximumprijzen wil Boriau dat de student gedurende het volledig studietraject in dezelfde kamer kan blijven. Vandaag lopen contracten op 1 jaar, zodat de eigenaar probleemloos en zonder motivatie de huur drastisch kan verhogen. “Door de huidige jaarcontracten kan de eigenaar zonder motivering de huur verhogen. In de toekomst moet het mogelijk zijn om tegen dezelfde prijs, je hele studietraject te doorlopen.” De huur wordt enkel nog geïndexeerd.

Studenten die een jaar of een half jaar in het buitenland studeren zouden altijd het recht moeten hebben om, in samenspraak met de eigenaar, de kamer onder te verhuren voor de betreffende periode. “Als we studenten willen stimuleren om in het buitenland een jaartje ervaring op te doen, moeten we er ook voor zorgen dat ze intussen geen dubbele kosten hebben”, stelt nog Boriau.

Daar gaat Bernard weer

Ik ben een trotse Schaarbekenaar, maar ben zo vaak beschaamd voor 'mijn' burgemeester, Bernard Clerfayt (ook staatssecretaris van, euh, van wat eigenlijk?). Clerfayt is een kopman van het Brusselse FDF en tot vandaag vooral bekend van zijn speech voor de Verenigde Naties waar hij beweerde dat de crisis in België geen gevolgen zou hebben.

Dit weekend is daar dus nog een wapenfeit bijgekomen. Bernard beschuldigt Nederlandstalige Brusselaars van Apartheid. Proficiat Bernard, zeer fijngevoelig.

In tijden van electorale spanning kiest het FDF blijkbaar net als andere extreme partijen voor de vlucht vooruit. "Laten we nog eens goed chockeren en radicaliseren, dat heeft bij Leterme ook gewerkt", moeten ze daar gedacht hebben. Op momenten dat de werkloosheid bij jongeren in Brussel de pan uitswingt, dat meer en meer mensen vrezen voor hun toekomst, op momenten dat het (franstalig) Brussels onderwijs kreunt onder een tekort aan middelen, een gedateerde infrastructuur en een schrijnend tekort aan kwaliteit, vindt het FDF het blijkbaar nodig om als boodschap uit te dragen dat de Nederlandstalige Brusselaars Apartheid nastreven. Zou het niet logischer zijn indien deze partij een agenda voor economische relance zou opstellen? Voorstellen zou doen om de werkloosheid aan te pakken? Een visie te verschaffen over openbare netheid?

Nee. De waarheid is dat het FDF eigenlijk kwasi geen ideeën heeft. Het FDF is een allegaartje dat zich enkel verenigt onder de vlag van een rabiate haat tegen Nederlandstaligen. Dat is hun enige bindmiddel.

Brussel is per definitie een veelkleurige stad, waar Nederlandstaligen, Franstaligen, Engelstaligen, ... relatief goed samenleven. De rabiate haat tegen Nederlandstaligen is dan ook grotendeels een anachromisme. We moeten streven naar een stad, waar Brussel onze achternaam is. Onze voornaam is dan Vlaams of Franstalig, Algerijn of Koerdisch, Albanees of Antwerps. Pretenderen alsof Brussel enkel 'Franstalig' als voornaam heeft, is dan ook niet meer dan knarsetandend dromen van een verleden dat niet meer bestaat. Ik streef ook niet naar een 'Nederlandstalig/Vlaams Brussel'. Dat is belachelijk en niet haalbaar. Ik streef naar een Brussel waar iedereen ruimte krijgt om Brusselaar te zijn. De uitspraken van le petit Bernard zullen daar niet toe bijdragen. Hij stelt zich dus aan en maakt zich schuldig aan een lage, zielige vorm van populisme.

Kussen voor beginners

Jongeren ontdekken hun eigen seksualiteit en hun gevoelsleven. Daar is niets mis mee. Dat hoort nu eenmaal bij hun leeftijd. Het spreekt voor zich dat ze alleen sex kunnen hebben als ze dat zelf willen. Dat is de grens voor mij. En ik geef toe: het is niet altijd gemakkelijk om te achterhalen of jongeren fysieke of geestelijke schade ondervinden als ze ongewild sex hebben, maar meestal is het wel duidelijk, vind ik.

Toen ik het artikel las over “Kussen op school” stoorde ik mij aan de opmerking van de verantwoordelijke van het Gentse atheneum. Ze stelde: “Kussen kan voor ons nog door de beugel, maar leerlingen die langer dan drie seconden zitten te tongzoenen, worden terechtgewezen.”

Ik kan me voorstellen dat het niet altijd evident is na te gaan wanneer er sprake is van dwingendheid of van blijvende geestelijke schade, maar laten we eerlijk zijn: het betere gekus op de speelplaats is niet schadelijk, wel integendeel. Ik denk dat het weinig zin heeft om scholieren te verbieden te kussen op de speelplaats als er geen lessen zijn. Het spreekt natuurlijk voor zich dat de leerkracht het niet kan dulden dat er wordt gekust tijdens de lessen.

Ik kan me voorstellen dat de mevrouw uit Gent het niet zo scherp bedoeld heeft zoals het in uw krant staat. Ik wil wel waarschuwen voor een overdreven voorzichtigheid. Werken aan een seksuele moraal bij scholieren betekent niet beperken, maar juist voldoende vrijheid tot verkenning laten. Inrichtende machten mogen niet in het wilde weg verbieden, als ze de wereld van jongeren niet juist inschatten.

www.bramboriau.be

Websites, het is toch iets. Voor de verkiezingen van 2007 had mijn moeder een website gemaakt met mijn standpunten, foto's filmpjes, voorstelling, ... Je kent dat wel. Die heeft eigenlijk twee jaar wat stil gelegen, omdat het meeste politieke werk dat ik deed natuurlijk via animo gebeurt. Voor deze verkiezingen is het natuurlijk logisch dat ik mijn site weer update. Dat ben ik nu aan het doen. De foto's zijn al veranderd, de teksten moeten worden aangepast, dit zijn tenslotte regionale verkiezingen en er is sindsdien zoveel veranderd.

Ik ben blij dat mijn moeder zich daarover ontfermt. Ze is daar zeer vlot in en was dan ook supertrots dat de site verkozen werd tot site van de dag bij vrtkies.net.

We gaan daar dit jaar ook voor. Vandaar, laat het niet na suggesties en opmerkingen door te sturen.

Morgen een weekje Barcelona

Ik weet het, ik weet het. Het zijn verkiezingen, maar als ik er nu niet effe snel tussenuit knijp dan haal ik 7 juni niet. Vandaar, ik heb een vliegtuigticket om snel naar daar te vliegen, ik regel me daar wel een hostelletje en ik kan vrijelijk rondlopen.

De bedoeling is voornamelijk om opnieuw naar Gaudì te gaan kijken. Ik ging vroeger altijd met mijn moeder en zus naar Barcelona, maar da's inmiddels al heel lang geleden. Zodoende. Ik wil wat rondlopen in Park Guëll, de Sagrada Famiglia bezoeken, naar het Miro-museum, op terrassen zitten en koffie drinken, wat bijlezen en nog nadenken over de campagne.

Ik ga ook Stefanie bezoeken. Stefanie is de zus van Quentin, een van mijn betere vrienden (die trouwens papa wordt!). Ze woont eigenlijk al heel lang in Spanje. Eerst in Sevilla en nu in een stadje op 50km van Barcelona. Ik blijf het weekend bij haar en zou willen gaan wandelen op de berg Monserrat. Dat is een berg met een heel bijzondere steenstructuur, naar het schijnt is het supermooi. Ik ben er vroeger ook wel eens geweest, naar een klooster, maar herinner mij daar verder niet zoveel meer van.

Als ik nog tijd over heb wil ik ook wel enkele dagen naar de zee en dan hop, terug naar Brusselas.

Hieronder vinden jullie trouwens het interview dat ik deze morgen gaf aan RTL. Ik vind het altijd leuk om interviews in het frans te geven, maar merk ook wel dat er nog wat bij te schaven valt.

Voila, tot een dezer dan. Ik weet niet of ik veel ga Bloggen in Barcelona, maar ik denk het niet eerlijk gezegd :-)

Interview op RTL - Le Talk Elections

animo wil praktijktests tegen discriminatie

Socialistische jongeren willen kansengroepen wapenen tegen crisis

“Als we willen vermijden dat jongeren en allochtonen de eerste slachtoffers van deze crisis worden, moeten we inzetten op hun bescherming bij de instroom in de arbeidsmarkt,” stelt animovoorzitter Bram Boriau. “Praktijktests zijn hier een goed instrument voor. Onder andere in de Verenigde Staten en Nederland worden praktijktests al langer succesvol toegepast.”

Het idee van de praktijktests is niet nieuw. Tijdens de vorige legislatuur liep het dossier met een sisser af. “Het heeft weinig zin als samenleving om geld, middelen en energie te investeren in het opleiden en activeren van allochtonen als ze later toch geen eerlijke kans krijgen op de arbeidsmarkt. Daarom moeten we ook de instrumenten voorzien om kansen écht af te dwingen,” stelt Boriau.

Wanneer sollicitanten vermoeden dat ze op basis van kenmerken als afkomst, seksuele voorkeur, leeftijd,… worden geweerd, moet op basis van objectieve statistische gegevens worden nagegaan of een bedrijf of organisatie systematisch deze profielen weigert. Dat kan onder andere door een doorlichting van het personeelsbestand of testen onder de controle van een deurwaarder of een persoon beëdigd door het Centrum voor Gelijke Kansen en Racismebestrijding.

De socialistische jongeren congresseren dit weekend over hun verkiezingsprogramma in Hasselt. De nadruk in het programma ligt op werk, wonen, onderwijs en welzijn. Bij uitstek voor jongeren relevante thema’s, vinden de jongeren van sp.a.

Mijn oude website is terug

Camapgnetijden, het is toch iets. Mijn oude website http://www.bramboriau.be/ stond al een tijdje niet meer online, omdat one.com blijkbaar over mijn betaling had gekeken. Sinds vandaag is dat geregeld. De domeinnaam is dus weer beschikbaar en moet nu beginnen nadenken hoe die eruit moet zien.

Heb al een hoop ideeën, maar moet die nu nog zien te verwerken. Wie nu dus klikt ziet enkel de oude versie, die tijdens vorige campagne werd uitgeroepen tot site van de dag door de kieswebsite van de VRT. Ook besteedde Radio 1 heel wat aandacht aan de filmpjes die ik had opgenomen. Misschien doe ik dat dit jaar weer.

Trouwens, op http://www.vlaanderenstemt.be/videos vertel ik de mop van de week. De mop is trouwens een stuk beter dan mijn kapsel op de beeldfoto op de homepage. Dat ziet er redelijk verwaaid uit. Snif.

How I - again - became an 1 april victim

Ik ben elk jaar het slachtoffer. Eigenlijk komt het gewoon omdat ik 's morgens nog niet helemaal wakker ben en dus ook begot niet weet wat er is aan het gebeuren. Ik ga dus maar passief mee in de stroom van gebeurtenissen.

Dat was deze ochtend overigens niet anders. Ik vond het voorwaar een goed idee dat men winkelkarretjes maar in één richting door de supermarkt wil laten snorren. Zo was ik enkele jaren ook oprecht verontwaardigd toen uitkwam dat het Atomium geen bouwvergunning had voor de bovenste bol en dat die dus moest worden afgebroken.

U ziet, beste lezers, ik ben in deze niet echt van de snelste (allemaal in koor: " ... "). Zo ook toen ik deze morgen onderweg was naar mijn werk op de Brusselse fractie. Mijn collega Anja stuurde een sms-je met de mededeling dat de foto's voor de campagne om 10u opnieuw gingen worden genomen. In algehele chaos sprong ik snel van de tram om toch maar thuis mijn mooi zwart hemd te halen, gezien mijn relatief verloederde vestimentaire staat deze ochtend.

Ziezo, ik loop er dus altijd in. Groot voordeel is echter dat ik nu direct proper gekleed ben voor de boekvoorstelling van Jan Béghin vanavond. Hij stelt zijn nieuw boek over armoede voor: "De schande van een rijk land: armoede in België". Het belooft interessant te worden met sprekers als Bea Cantillon en Rik Coolsaet.

Interview in Brussel Deze Week

Bram Boriau is de bijzonder energieke voorzitter van Animo, de jongerenafdeling van SP.A. Hij woont in Schaarbeek.

Om de stress van de politiek van zich af te zweten, ontspant Boriau al eens graag in een Brusselse hamam. Gezonde stress nog, weliswaar. Die wel zal toenemen in de toekomst, want Boriau staat tweede op de Vlaamse lijst in Brussel. Dé politieke drijfveer voor hem is so­ciaal onrecht. "Op een dag las ik dat zelfmoord een van de meest voorkomende doodsoorzaken bij jongeren is. Dat maakte me kwaad, en eigenlijk was dat het begin van mijn politieke carrière," zegt hij.

Boriau voelde zich direct aangesproken door Animo. "We zijn altijd een zeer onafhankelijke stroming binnen SP.A geweest. Het socialisme trekt nog altijd heel veel jongeren aan, merken we. Dat is voor mij een extra drijfveer."

Boriau is een jonge pleitbezorger van een maakbare maatschappij. "Ik geloof in een links project. Want zo'n project kan de stad gezinsvriendelijker, socialer, leefbaarder en aantrekkelijker maken. Een links project is ook een internationaal project, zeker in Brussel. Daar gaat socialisme over: over participatie. Een maatschappij waaraan iedereen deelneemt, waarin iedereen gelooft. Op voorwaarde dat je er natuurlijk over waakt dat iedereen gelijke kansen krijgt."

Toch is de jonge socialist niet blind voor wat fout gaat. "Ik gaf vroeger les aan jonge allochtoontjes, en steeds weer merkte ik hoe schabouwelijk hun Nederlands was, zelfs al gingen ze naar een Nederlandstalige school. Maar wat wil je, als ze die taal alleen op school krijgen en op school moeten spreken? Dan gaan ze Nederlands ook niet als een troef zien, maar eerder als een plicht. Hun ouders hebben daar een grote verantwoordelijkheid. Als er niet snel iets gedaan wordt, dan dreigen die jongeren massaal in de werkloosheid terecht te komen. Opleiding is en blijft de sleutel tot succes."

"Werkloosheid in Brussel is dan ook vaak te wijten aan vele factoren: armoede, sociale omgeving, kansen. Waarom is men bang om mensen naar de Rand te sturen als er daar meer vacatures zijn? Dat begrijp ik niet."

Overigens, Boriau neemt geen blad voor de mond. Zijn burgemeester (de FDF'er Bernard Clerfayt, red.) noemt hij een idioot en N-VA vindt hij maar kut. "Rechts praat in op het angstgevoel van de mensen, en daar heb ik het persoonlijk niet zo voor." Voor wie hij het wél heeft, dat is Fouad Ahidar, zijn partijgenoot, die hij prijst om zijn energie.

Hollandse strips!

Dag vrienden, beste lezers,

Het gaat hier al een tijdje over niets anders dan politiek. Da's ook niet zo fijn natuurlijk. Ik ben zo vaak zoveel meer dan enkel en alleen politiek. Alhoewel.

Tijdens mijn drukke dagen maak ik er dagelijks gewoonte van om een aantal websites te bekijken die volstrekt geen link hebben met Belgische of internationale politiek. En dat doet deugd. Het zijn de genre sites die, naast meestal hilarisch grappig ook nog eens scherp, grof, charmant of soms ronduit vulgair zijn. Jummie.

Voila, hier komen ze, met een kleine beschrijving.

http://www.fotostrips.nl/ : Is een dagelijkse fotostrip van Ype en Willem, die hun leven in beeld brengen via de nobele kunst van het fotostrippen. Een genre dat eigenlijk vooral bekend was in de jaren zeventig, toen Franse vrouwenbladen er halfslappe feuilletons van maakten met veel geföhnd haar. Dit jonge koppel verheft de kunst van het fotostrippen tot nieuwe hoogten en schetst een vaak hilarisch beeld van jong (nu ja, jong) zijn in de Lage Landen.

Traditioneel spring ik dan over naar http://www.doyouknowflo.nl/ : De site van Floor de Goede, die quasi dagelijks een getekende inkijk geeft in zijn leven. Flo is veel dromeriger dan Ype en Willem. Hij figureert ook meer alleen en heeft duidelijk een hoop complexen. De clou is niet altijd even duidelijk, maar ik denk dat hij er meestal wel iets mee bedoelt. Heel mooi getekend ook.

http://www.johnandjohn.nl/ : kun je eigenlijk het best omschrijven als grofbekkende porno met een obsessie voor vunzige woordspelletjes. Met het risico hier mijn reputatie geweld aan te doen: "Ze zijn dan wel volstrekt politiek incorrect, maar vaak wel supergrappig."

Het toeval wil (of is dit geen toeval) dat deze drie strips allemaal Hollands zijn. Ik dacht dat België het stripland bij uitstek was? Waarom vind ik dan geen Belgisch equivalent van deze drie sites? Misschien hebben jonge Belgische artiesten de boot gemist qua internet? Of misschien zoek ik gewoon niet goed. Graag suggesties!

Ik kan me ook voorstellen dat deze drie elkaar gewoon beconcurreren, en toen de ene met een dagelijkse strip op zijn website begon, dan zal de andere wel gevolgd zijn. Dit moet de kwaliteit in de hoogte gestuwd hebben, met als gevolg dat ze nu allemaal ook publiceren in de geschreven pers en er centjes mee verdienen.