het wat en waarom

Brussel, enkele bedenkingen

2010-02-04T14:15:00.007+01:00

Het zijn verwarrende tijden. Ik had gedacht dat de debatten rond veiligheid in Brussel zouden leiden tot concrete engagementen om de situatie te verbeteren, maar dat gebeurt niet. De maatregelen die de federale regering (en eigenlijk is het enkel de federale regering die min of meer bougeert), zijn gewoon niet voldoende. Vanuit de politieke heersende klasse in het Brussels gewest bemerk ik geen concrete inspanningen, hoogstens beschouwingen. Daarnaast is het het publieke debat, dat zich in Brussel afspeelt bij mensen, op facebook, op café en op de werkvloer en de scholen. Ik heb zelf voorgenomen om het een en ander uit te schrijven, al was het maar om mijn eigen gedachten hierover te ordenen.

Het valt me op dat de Brusselse (Nederlandstalige) publieke opinie verdeeld is. Dat is natuurlijk niet onlogisch, maar het lijkt wel alsof er een soort breuklijn kan worden getrokken.

Enerzijds is er de groep die ik - veel te kort door de bocht - Dansaerders wil noemen. Zij stellen dat het best fijn leven is in de stad, dat hen nog nooit iets is overkomen, dat je moet willen praten met de 'verloren' allochtone generatie, dat de nadruk moet liggen op preventie, empowerment, meer jobs, betere opleiding... Ik zag zo die Jan De Cock in Phara. Ik weet verder niets over hem (heb hem ook maar heel kort iets horen zeggen), maar ik hoorde hem stellig beweren dat de verloren generatie zijn vrienden zijn. Dat zou best kunnen, maar ik had een gevoel van plaatsvervangende schaamte toen ik het hem hoorde beweren. Het staat goed om een paar Marokkanen in je vriendenkring te hebben en op basis daarvan te kunnen beweren dat je goed weet wat er gebeurt. Dat is echter wat makkelijk. Ik heb ook wel wat Marokkanen in mijn vriendenkring, maar ik wil zeker niet beweren dat ik perfect aanvoel wat er leeft 'binnen de Marokkaanse gemeenschap'. Laat staan dat die paar (Nederlandstalige) Marokkanen uit De Walvis dezelfde zijn dan die kutmarokkaantjes die mijn tramhokje vakkundig hebben vernield.

Anderzijds is er de groep die net een paar keer teveel is overvallen. De mensen die de inbraken beu zijn, die zich afvragen waarom het verdomme niet mogelijk is om te vermijden dat jonge gasten 's avonds pleintjes verneuken door er teveel lawaai te maken, weed en hasj te roken, jonge meisjes verkrachten...
De groep van mensen die ook wel weet dat ze dit doen omdat ze geen job hebben, een slechte opleiding hebben genoten; in een culturele omgeving wonen waar hun ouders weinig vat op hen hebben, moeten samenleven in veel te kleine appartementen, zodat ze wel de straat op moeten... Dat weten ze allemaal wel, maar ze weten het ook al heel lang. Het is de groep van mensen die de situatie al jaren erger ziet worden. Die het waarom wel verstaat, maar niet begrijpt waarom daar niets aan kan veranderen. Je kan deze groep best verwijten wat hardvochtig te zijn en weinig rekening houden met alle facetten van het debat, maar mensen moeten nu eenmaal geen rekening houden met alle facetten van het debat. Ze mogen aanklagen dat situaties aanslepen en dat ze van de overheid verwachten van daar iets aan te doen.

Natuurlijk is het enige juiste antwoord, dat op diverse fronten tegelijk moet worden gefocust. Dat het een volledig verhaal moet zijn van goede omstandigheden, preventie, maar ook van repressie en zo nodig hard optreden.

Zo moet wat betreft het preventieve luik het Franstalig onderwijs jongeren oriënteren naar dat genre jobs dat het gewest nodig heeft, vooral dan in de dienstensector. Het heeft al lang geen zin meer om elke Marokkaan of Turk automatisch naar het beroepsonderwijs te sturen en hem zo een job aan te leren die er niet is. Geef ze verdorie échte kansen op een alternatief om een gewelddadige kutmarokkaan te worden.

Maar vooral, for the sake of the people: werk in eerste instantie aan het repressieve aspect. De mensen zijn het kotsbeu. Zorg ervoor dat de politiediensten fusioneren (of in elk geval hun krachten maximaal bundelen), dat het parket sneller en effectiever straffen kan uitspreken en dat de capaciteit van de gevangenissen verhoogt.

Heet dit dan nultolerantie? Ik weet het niet. Ik denk dat het allerbelangrijkste is dat 'veiligheid' zichtbaar is in de stad. Dat mensen, jongeren en ouderen de politie in het straatbeeld ziét. Niet op een agressieve manier, maar gewoon, dag en nacht patrouillerend, als wat het de evidentie, zoals in den tijd van Kwik en Flupke. Daarvoor moeten ze inderdaad minder administratie te verwerken krijgen en moet de cultuur binnen de korpsen er een zijn van permanente aanwezigheid in het straatbeeld. Dat zal een verhaal zijn van het langzaam weer opbouwen van de fysieke aanwezigheid van politiediensten, maar ik denk dat het de enige oplossing is. Die agenten zullen in eerste instantie, alleen al door hun aanwezigheid een preventief effect hebben. Indien nodig, moeten ze jongeren wijzen op de punten waar ze over de schreef gaan en indien nodig bestraffen. Snel bestraffen en indien nodig onder de vorm van een korte internering. Daarvoor moet zowel wettelijk, budgettair als structureel ruimte voor worden gemaakt.

Ik hoop dus dat er een overeenstemming komt, die rekening houdt me alle aspecten van het debat én met de bekommernissen van alle mensen. Natuurlijk is het een verhaal van kansen geven. Het is echter evengoed een verhaal van mensen in te perken en een verhaal van een overheid die laat zien dat zij het monopolie op geweld heeft.

Ik vraag me trouwens af of de reden waarom Franstaligen niet voor een eengemaakte politiezone en een samensmelting van gemeenten zijn, ook niet te maken heeft met een mogelijke uitbreiding van Brussel. Het is namelijk makkelijker om gemeenten te overtuigen 'lid' te worden van het Gewest, als ze hun gemeentelijke autonomie mogen behouden, in plaats van direct volledig door het grotebozebrussel te worden opgeslorpt. Ik ben overigens zelf van mening dat van een uitbreiding van Brussel pas sprake kan zijn, als Brussel eerst zelf orde op zaken heeft gesteld, dat het, met andere woorden zelf heeft bewezen dat het kan werken. Je kan niet van een gemeente verwachten dat ze voor een gewisse dood kiezen door tot een groter, niet werkend geheel toe te treden.

Enfin, tot zover enkele bedenkingen.

Cornershop in de Botanique

2009-11-23T10:45:00.003+01:00

Het optreden van Cornershop gisterenavond heeft gesmaakt, ondanks het matig enthousiasme van zanger Tjinder Shing. Shing leek afgeleid, communiceerde nauwelijks met het publiek en leek volstrekt ongeïnteresseerd. Jammer, want de nummers (waarschijnlijk ook de nieuwe) stonden er wel: melodische Britpop met een Oosterse toets.

Ze brachten een vrij korte set strak gespeelde nummers. Vooral de sitar en monotone indische gezangen gaven het geheel een Oriëntaalse toets. De eerste hit 'Sleep on the left side' passeerde de revue, echter zonder grote hoeragevoelens op te wekken bij het 80 koppige publiek. 'Brimfull of Ashes' daarentegen deed het wel goed en had zelfs iets van een meezinger.

Gesmaakt werd ook de Bob Dylan/Manfred Mann cover van het mytische 'Mighty Quinn'. Verbazend was verder de Indische versie van Norwegian Wood, authentiek gespeeld met - volgens mij, who'll say? - Indische lyrics.

Mugabe: een stukje lood tegen hoge snelheid en alles is opgelost

2009-10-30T10:34:00.003+01:00

Ik vind de website van de Standaard echt de –euh- standaard in online berichtgeving. Net om die reden tracht ik deze site regelmatig te checken. Ik weet dat er veel inspanningen in worden gestoken en dat rendeert. Ze is met voorsprong stukken beter dan die van andere kranten. Echter, ik stel mij vragen bij de mate waarin websites als die van de Standaard erin slagen om de reacties op artikels grondig te modereren. Lezers hebben de mogelijkheid om op ongeveer elk artikel te reageren, ik kan me voorstellen dat dat een hoop lees en verifieerwerk oplevert. Een website met ambitie moet deze taak ernstig nemen.

Zo las ik deze morgen het stuk over het treitergedrag tussen Mugabi en Tsvangirai. De president en regeringsleider van Zimbabwe maken elkaar het leven zuur, vechten een machtsstrijd uit en daaronder lijdt de bevolking. Recent dieptepunt is het uitwijzen van een martelinspecteur van de Verenigde Naties. Een lezer, Danny Van Dooren (om hem niet te noemen) kent de oplossing voor het probleem: “1 stukje lood, tegen een hoge snelheid. En de wereld is weer een klein beetje beter.” Ik vind dit een schokkende opmerking. Ik ben geen expert, maar als een dergelijke uitspraak al niet strafbaar is, vind ik hem op zijn minst zeer ongepast.

Op de website lees ik ook het stuk over Filip De Winter, deze Brugse Antwerpenaar stelt dat hij liever gevreesd is dan bemind. Zouden er veel Vlamingen zijn die stiekem ook denken: “1 stukje lood, tegen een hoge snelheid. En de wereld is weer een klein beetje beter”? Mocht een of andere onverlaat het in zijn hoofd krijgen om een soortgelijke reactie te posten, kreeg die waarschijnlijk een storm van reacties over zich heen. Ik kan me voorstellend dat de politiediensten gealarmeerd zouden worden en de heer De Winter – terecht - klacht zou neerleggen.

Bij het artikel over Mugabi gebeurt dit niet. Een andere lezer bevestigt net : “Hear Hear!!! Een team van max 2 man… probleem opgelost…”. Ik wil hierbij nog melden dat ik, bij het lezen van de eerste reactie, die overigens gepost werd om 8u30, zo rond 9u30 gebruik heb gemaakt van de functie ‘Verwittig de moderator’. Kort daarna verscheen de tweede reactie.

Ik weet niet hoe de Standaard zich backoffice organiseert, echter: een grote kwaliteitskrant, die de ambitie heeft om een goede website te managen, moet ook verantwoordelijkheden nemen. Ik vind dergelijke reacties volstrekt ongepast. Insinueren dat een staathoofd moet worden omgebracht is verachtelijk. Het feit dat de Standaard ofwel het interactieve aspect van zijn website niet goed organiseert ofwel dergelijke reacties gewoon accepteert kan eigenlijk niet door de beugel en is een kwaliteitskrant onwaardig.

REACTIES

Alle 2 reacties

Op 30 oktober 2009 omstreeks 09u26, zei Tom Verlinden:

Hear hear!!! Een team van max 2 man....probleem opgelost...

Reageer op dit bericht

Verwittig moderator

Op 30 oktober 2009 omstreeks 08u50, zei Danny Van Dooren:

1 stukje lood, tegen hoge snelheid. En de wereld is weer een klein beetje beter.

Reageer op dit bericht

Moderator verwittigd

Jij en ik

2009-09-28T13:42:00.005+02:00

Zes jaar is een lange tijd. In zes jaar studeer je meestal vlot af, voed je een peuter op, verover je grote delen van Europa, ... Ik ben zes jaar bestuurder geweest van animo, de jonge socialisten. Ik heb geen peuters opgevoed, noch relevante delen van Europa veroverd. Ik denk wel dat ik samen met een hoop andere mensen een aantal dingen in beweging heb gezet. Mensen geïnspireerd, geërgerd, geprikkeld en uitgedaagd.

Ik denk dat ik de volgende jaren meer aan 'ik' ga denken. Ik, evenwel in een context met jij. Ik ga weer studeren, ik ga weer zwemmen en ik ga weer tijd hebben voor jij. Ik heb de indruk dat ik de laatste maanden een stuk rationeler ben geworden. Ik dacht eerst dat het egoïsme was, maar dat is het niet. Het is gewoon de overweging dat ik me goed moet voelen met de dingen die ik doe. Zo denk ik dat ik minder tijd ga besteden aan mensen die ik eigenlijk niet echt de moeite vind. Dat ik me ook niet ga inzetten voor doelen waar ik niet écht in geloof.

Van de vele mensen bij animo die mijn pad zijn gekruist, blijven er een aantal over die ik bijzonder de moeite vind. Ik hoop dan ook oprecht dat ik die nog blijf ontmoeten. Deze zaterdag kreeg ik een schriftje met daarin bedankinkjes en woorden van animo-mensen. Ik heb het deze middag terug opgehaald en net eens doorgelezen. Ik werd opnieuw bevangen door het ik-zie-jullie-allemaal-zo-graag-gevoel. maar dat gaat wel over.

De foto is er een van Catherine Ringer, zonder speciale redenen bijgevoegd.

Lange baard

2009-07-02T11:33:00.003+02:00

Ik ben er voor het eerst sinds lange tijd in geslaagd om een aantal zaken op orde te zetten. Daar ben ik relatief trots op. Tijdens de campagne en de nasleep ervan, heb je altijd excuses om vanalles uit te stellen. Al die dingetjes gaan gisten in je hoofd, blijven er hangen en worden kleine vettige ventjes die af en toe rondschoppen. Niet meer dus. Mijn huis ligt proper, de afwas is gedaan, mijn hemden zijn gestreken en de rekeningen betaald.

Daarnaast heb ik eindelijk een fiets gekocht. Een tweedehands Oxford, van een man uit Ganshoren. Niet te duur en hij rijdt degelijk. Deze morgen kwam ik ermee naar mijn werk. Gaat gewoon zoveel sneller dan het openbaar vervoer. Moi donc être heureux. Het slot dat ik gisteren kocht doorstaat de Alain-Van-de-Plas-grote-slotentest evenwel niet, dus moet ik op zoek naar een nieuw.

Daarnaast heb ik ook al mijn rekeningen betaald, al mijn schulden bij gelijk wie vereffend, de belastingsbrief ingevuld, offertes laten maken voor dakwerken, mijn verkiezingsuitgaven geregeld, mijn agenda upgedate, ... Enfin, het voelt als een verlichting.

Het enige wat ik nu nog moet doen, is mij opnieuw beginnen scheren. Ik heb sinds de verkiezingen mijn baard laten groeien, en heb hem eigenlijk nog niet bijgeknipt sindsdien. De meningen zijn verdeeld. Misschien moet ik een poll houden op facebook. Het is zoals mijn nektapijt van een jaar of drie geleden. Ik vond dat toen zelf heel mooi, maar de rest van de mensheid was het daar niet mee eens. Enfin, we zien wel.

Post electoraal

2009-06-18T13:31:00.002+02:00

Na de campagne en de nasleep (lees: ondanks forse winst in Brussel geen mogelijkheid om programma uit te voeren) ontmoet ik verschillende sp.a kandidaten en sympathisanten die lijden aan post electorale depressie. Na de adrenaline van de campagne, het zwarte beest. Je komt plots in een heel ander tempo. Het is al warm buiten maar toch geen vakantie. Je doet al terrasjes, maar bent toch nog niet op je gemak. Mensen spreken je nog aan over de voorbije campagne en je wil daar helemaal niet over praten. Je wilt wel op vakantie, maar er is nog zoveel onzeker. Cacque, vraiment cacque.

Enfin, los daarvan. Ik heb zo'n facebooknaamregistratieding gedaan. Wie www.facebook.com/boriau intypt komt bij mij terecht. Ik hoop dat al die andere duidezenden Boriau's hier niet verdrietig om zijn, maar het leek mij wel handig. Voila dus.

Merci, het was fijn en vaak goed

2009-06-09T14:16:00.002+02:00

Na een intense campagne sluit ik af op 579 stemmen. Daarvoor wil ik iedereen bedanken die heeft meegeholpen en gestemd. Ik ben tevreden met die score en weet dat het een mooie basis is voor volgende campagnes. Het steunt me in mijn engagement en de punten waar ik voor sta. Daar wil ik al mijn kiezers voor bedanken.

In Brussel heeft sp.a er samen met andere democratische partijen voor gezorgd dat het Vlaams Belang zijn verstikkende rol in het politieke landschap is kwijtgeraakt. Daar moeten we natuurlijk vooral de kiezer dankbaar voor zijn en blijvend begrijpen dat politiek voor Brusselaars belangrijker is dan politiek tegen Brusselaars.

In Vlaanderen liggen de kaarten anders. De Vlaming heeft gekozen voor een rechtse en Vlaamse koers, die daarom niet per definitie asociaal is. De regeringsvorming belooft lastig te worden en ik ben er niet van overtuigd dat deelname van sp.a hierin perse is gewenst. Ik denk dat de voorwaarden duidelijk moeten zijn: er moet worden gekozen voor vernieuwing van onze economie mét een keuze voor een goede levenskwaliteit voor iedereen. Ik denk dat iedereen hoopt dat de regering standvastig wordt én tracht het gepruts in de marge te overstijgen. Ik denk daarnaast dat er federaal een en ander moet worden herschikt. Ik denk vooral dat een federale regering met Didier Reynders bijzonder moeilijk wordt.

Maar bon, het zijn helse maanden geweest, die niet altijd eenvoudig waren, maar waar ik met de hulp van een heleboel mensen vrij vlot ben doorgeraakt. Ik dank eerst en vooral de mensen van mijn campagneteam, mijn familie, de mensen van sp.a Schaarbeek (bedankt en proficiat ook aan de andere Schaarbeekse kandidaten Bernadette, Ab en Mevlüt) én de organisatoren van de Brusselse campagne.

Ik denk vandaag ook aan de mensen die niet opnieuw hun mandaat kunnen opnemen, hoe onterecht dat ook kan lijken. Marie-Paule Quix was een fractieleider uit de duizend en is helaas niet herkozen. Ook Adelheid Byttebier, Brussels parlementslid voor Groen! raakte niet herkozen na een lange politieke carrière. Hetzelfde geldt trouwens voor Bert Anciaux die ondanks veel persoonlijke voorkeursstemmen niet verkozen raakte.

Ik neem nu hopelijk wat vakantie, om er dan weer in te vliegen. Waar het heenvliegt weet ik niet, ik hoop vooral dat ik het met veel van jullie kan doen.

De laatste loodjes

2009-06-05T16:56:00.006+02:00

Het was een hell of een campagne, een bizarre ook. Soms leek het alsof er meer werd gesproken over politieke etiquette als over andere uitdagingen. Toch geloof ik dat Brusselaars sterk begaan zijn met hun stad, de meeste gesprekken die ik de voorbije maanden heb gevoerd gingen dan ook daar over. Ik denk dat dat een wezenlijk verschil is tussen Brussel en Vlaanderen. De uitdagingen voor het gewest zijn hier veel prangender, ze slepen hier al zoveel langer aan.

Hoe tweetaligheid in het onderwijs managen? Hoe zorgen we ervoor dat de 15.000 nieuwkomers elk jaar degelijk ingeburgerd raken? 30% jonge werklozen, die zorgen voor veel overlast, kosten handenvol geld en moeten toch worden geactiveerd. Allemaal niet simpel, maar sp.a Brussel heeft er antwoorden voor. Die zijn niet altijd even populair, laat staan makkelijk, maar wel geloofwaardig.

Ik ben blij dat het allemaal bijna is afgelopen, dat de laatste loodjes eraan komen. Ik besef goed dat het eigenlijk hierna pas begint. Als ik verkozen ben, beginnen we met alles om te zetten in de realiteit, met alle besognes vandien, maar cava. Ik heb er zin in en na een paar weken vakantie zal die energie er zijn.

Ik wil in elk geval nog eens iedereen bedanken die heeft meegeholpen aan deze campagne. Het is niet altijd even evident geweest, niet alles draaide altijd perfect, het botste vaak, maar ik denk dat we globaal gezien er bijna alles hebben uitgehaald. Nu nog twee dagen.

Hoe loopt de campagne?

2009-05-27T16:47:00.003+02:00

"Hoe loopt de campagne, Bram", is eigenlijk een van de meest gestelde vragen die ik deze dagen te horen krijg. Ik ga er op proberen te antwoorden, vanuit een Brusselse context.

Ik probeer zoveel mogelijk mensen te ontmoeten. Ik praat met iedereen die ik tegenkom en organiseer zoveel mogelijk momenten waar ik mensen van mijn kandidatuur kan overtuigen. Dat lukt wel. Met de andere Schaarbeekse kandidaten gaan we heel vaak op huisbezoek en daar zijn de reacties wel goed. Onze standpunten rond onderwijs, activering en de structuur van Brussel zijn dan ook goed doordacht én kunnen een oplossing zijn voor zoveel dat foutloopt in het Gewest. Ook geniet ik erg van het gezelschap van Bernadette Vriamont (onze gemeenteraadslid) en Ab Polspoel. Bernadette is een krak in de Schaarbeekse actualiteit en Ab is inhoudelijk heel sterk, vooral dan als het over onderwijs en fietsen gaat.

Brussel ligt vooral wakker van de crisis en de organisatie van het gewest. Eigenlijk kan ongeveer alles hier beter. De meest voorkomende opmerkingen zijn:
1) de kwaliteit en het aanbod van het Nederlandstalig onderwijs, samenwerking met de Franstalige gemeenschap
2) de manier waarop Actiris (niet) met werkzoekenden omgaat
3) de dienstverlening bij de gemeenten en problemen met tweetaligheid
4) de manier waarop parkeren in Schaarbeek wordt aangepakt en problemen met mobiliteit

sp.a biedt met zijn Brussels programma concrete oplossingen: zo willen we het contract voor beroepstraject dat werkzoekenden begeleidt verplicht maken en meer investeren in trajectbegeleiders. Ook pleiten we voor meer Brussels onderwijs, meer samenwerking tussen de beide gemeenschappen. Wat betreft de structuur van het gewest gaan we zeer duidelijk voor minder gemeenten en meer gewest. Niet enkel om centen te besparen, maar vooral om ervoor te zorgen dat iedere Brusselaar dezelfde rechten krijgt én dat beleid centraal kan worden uitgetekend.

Ik ben dus druk bezig. Zo hield animo gisteren met zijn caravan halt op het Sint Kathelijneplein om de jonge kandidaten voorbijgangers te laten ontmoeten en vorige maandag had ik een Tooggesprek aan de VUB met Katia Segers. Heel lang met mensen gepraat daar, dus dat was wel de moeite.

Deze avond ga ik nog op huisbezoek met Ab. Voila, dat is zowat de update. Later meer.

De uitdagingen in holebiland

2009-05-15T18:28:00.004+02:00

Sinds de grote verwezenlijkingen op gebied van gelijke rechten voor holebi’s, zoals het openstellen van het huwelijk en adoptie voor mensen van hetzelfde geslacht, wordt binnen holebi-Vlaanderen gediscussieerd over nieuwe eisen die op Roze zaterdag -of nog de Belgian Lesbian and Gay Pride (BLGP)- moeten worden gesteld.

Al te vaak wordt geponeerd dat het meeste al verwezenlijkt is en dat de stoet is verworden tot een blitse parade van mannen met veren in hun poep, die eigenlijk meer goed dan slecht doen aan de acceptatie van holebi’s in de samenleving. Dit argument gaat slechts ten dele op. De initiatiefnemers doen serieus hun best om te detecteren waar de noden liggen. De eisen die ze op tafel leggen zijn echter naar mijn gevoel te vaak schoonheidsfoutjes die moeten worden weggewerkt; eisen die eigenlijk vrij algemeen aanvaard worden. Ik denk hier aan de opheffing van registratierechten voor de langstlevende partner binnen een holebikoppel. Daarnaast valt mij dit jaar op dat bijzondere aandacht wordt gevraagd voor interseksualiteit en transgender personen. Dat is an sich een nobele zaak. Ik kan mij perfect voorstellen dat deze, weliswaar kleine groep, een aantal welomschreven behoeftes heeft, waar de overheid misschien van dienst kan zijn.

In een kleine alinea staat echter een punt dat voor mij het meest cruciale is van allemaal: het werken aan de sensibilisering en vorming van holebi’s met een allochtone achtergrond. Het valt me op dat dit punt wat verscholen zit in het volledige eisenpakket. Het lijkt slechts een alinea in het brede eisenpakket, maar voor mij, als jonge holebi Schaarbekenaar is het eigenlijk het meest cruciale punt van allemaal en ik wil hier dan ook extra de aandacht op vestigen.

De relatie tussen de holebi-denkers en allochtone holebi’s ligt eigenlijk wat moeilijk. De vraag stelt zich welke stappen allochtone holebi-organisaties moeten of kunnen zetten.

Holebi Vlaanderen heeft altijd sterk de nadruk gelegd op het belang van de coming out, zeg maar de plechtige communie van de holebi’s. Deze strategie had een duidelijk doel: de zichtbaarheid van holebiseksualiteit vergroten in gezinnen, op school, op de werkvloer, binnen diverse sociale cirkels. Net deze zichtbaarheid en het moeilijke en soms pijnlijke werk van deze pioniers heeft geleid tot een voldoende groot draagvlak om langzaam maar zeker een heuse eisenbundel naar voor te kunnen schuiven. Onder andere het statement ‘Gay Pride’ heeft daar erg bij geholpen: holebi zijn is geen schande, het is een deel van jezelf.

Deze nadruk op coming out woog vaak heel zwaar voor individuen. Het is inderdaad niet simpel, het vraagt heel wat moed om de stap te zetten naar ouders en vrienden om te stellen dat je anders bent. Meestal leidt dit tot veel emoties, maar veelal ook tot aanvaarding. Het massale karakter van deze coming out, het feit dat het quasi iets logisch is om te doen, heeft een multiplicator-effect met zich meegebracht en heeft ertoe geleid dat er een voldoende kritische massa is die eigenlijk geen probleem maakt van holebiseksualiteit.

Daar knelt het schoentje bij allochtone holebi’s. Er is nog steeds geen voldoende groot draagvlak binnen de allochtone gemeenschap om ‘veilig’ een coming out te doen. Allochtone holebiorganisaties focussen dan ook steevast op het aspect ‘coming in’. Ze trachten jongeren aan te trekken om deze een veilige haven te garanderen, waar ze in besloten kring hun seksualiteit kunnen beleven. Dit kan echter maar een tussenstap zijn. Ik ga ervan uit dat de beleving van je eigen seksualiteit in een relatieve openheid moet kunnen. Onze wetgever garandeert die openheid, wat mede heeft geleid tot meer aanvaarding binnen de autochtone gemeenschap. Ik hoop dan ook dat de andere gemeenschappen die ons land kleur geven die stap ook durven zetten. Ik ben overtuigd van het nut dat rolmodellen en pioniers kunnen spelen in de acceptatie van holebiseksualiteit.

Ik weet dat het moeilijk ligt om te praten over holebiseksualiteit in allochtone gemeenschappen en ik merk vaak dat deze hun seksualiteit beschouwen als een persoonlijke zaak. Ik hoor ook vaak de stelling dat ik er niet van mag uitgaan dat de evolutie van holebiseksualiteit bij allochtonen per definitie dezelfde vorm moet en kan aannemen als bij autochtonen, dat de keuze om open te zijn over de seksualiteitsbeleving een individuele keuze is. Ik ga hier echter maar ten dele mee akkoord. De acceptatie van holebiseksualiteit gaat ook mij aan. Ik woon in een zeer fijne wijk in Schaarbeek. Ik woon er graag maar het zou (sociale) zelfmoord zijn om ’s avonds op het Liedtsplein arm in arm met een andere man te lopen. De mate van acceptatie van holebiseksualiteit binnen de allochtone gemeenschap gaat mij dus ook persoonlijk aan.

Het lijkt alsof allochtone holebi’s de stap naar een massale coming out niet durven en willen zetten. Ik ben er echter van overtuigd dat dit de enige en beste manier is om tot een samenleving te komen waarin holebiseksualiteit volledig aanvaard wordt. Het zal zijn tijd nodig hebben, maar ook binnen de allochtone gemeenschap is het volgens mij broodnodig dat holebi’s zich outen. Dat ook daar rolmodellen opstaan en het pionierswerk verrichten dat autochtone holebi’s hen twintig jaar geleden hebben voorgedaan. Pionierswerk dat ervoor heeft gezorgd 15-jarige holebi’s het vandaag lang niet meer zo moeilijk moeten hebben met zichzelf als toen.

De meest cruciale discussie die volgens mij dus moet worden gevoerd is of en hoe we willen werken aan de zichtbaarheid van allochtone holebi’s in het Westen. Ik vind dat deze discussie breed moet worden gevoerd, omdat zichtbaarheid van holebiseksualiteit gevolgen heeft voor alle holebi’s, autochtoon of allochtoon. Zichtbaarheid van holebiseksualiteit binnen allochtone gemeenschappen vergroot de aanvaarding van holebiseksualiteit bij (heteroseksuele) allochtonen, waardoor ook zij veel positievere attitude ontwikkelen ten opzichte van holebi’s. Dit draagt bij tot een tolerantere samenleving, een sterke vermindering van onveiligheidsgevoelens bij holebi’s, en -last but not least- een positief zelfbeeld van allochtone holebi’s.

Money

2009-05-08T13:26:00.006+02:00

Om maar een idee te geven welke impact de perikelen tussen lijst dedecker en Open VLD hebben teweeggebracht: een hele hoop vrienden en kennissen vragen mij wat ik zou verdienen mocht ik in het Vlaams Parlement verkozen zijn. Gezien de beloftes die Bart Somers gemaakt heeft aan Vijnck, gaan daarover de wildste verhalen.

Ik antwoord naar waarheid: een €5.500 netto per maand. Een bedrag dat afschuwelijk hoog ligt. Natuurlijk, de standaardantwoorden daarop zijn: 'ja maar, je hebt wel maar werkzekerheid voor een periode van 5 jaar' of 'er zijn daar toch ook veel kosten aan verbonden' en 'het is wel een prestigieuze post met veel verantwoordelijkheid'.

Allemaal akkoord, het is zwaar werken, het vraagt een serieuze inspanning en je betaalt al een sneller een rondje op café, maar €5.500? Sorry, daar voel ik me hoegenaamd niet goed bij. Het idee van de werkzekerheid is trouwens ook volstrekt achterhaald. Welke andere werknemer heeft in deze tijden van crisis verdorie werkzekerheid voor 5 jaar?

Ik kan me trouwens niet voorstellen dat ik zoveel waard ben. Ik verdien nu relatief goed en werk daar hard voor, ik kan me niet voorstellen dubbel zo hard te moeten werken om meer dan dubbel zoveel te verdienen. De eerste motivering om je verkiesbaar te stellen, is maatschappelijk engagement en niet de verloning daaraan gekoppeld. Die verloning moet deftig zijn en het is logisch dat die aan de hoge kant ligt, maar €5.500 is er vet over. Natuurlijk zou ik dat diep vanbinnen graag verdienen, maar er is teveel in mij dat zich daartegen verzet.

Hoe kan ik trouwens op een geloofwaardige manier mensen bij mij in de buurt in Schaarbeek vertegenwoordigen, die verdorie vaak maar een kwart van mijn inkomen krijgen, als ik zelf maandelijks zo'n gigantisch bedrag vang? Ik zou trouwens niet eens weten waaraan ik zoveel geld moet besteden... Ik heb geen auto, geen dure hobby's en geen extreme kosten aan gelijk welke amoureuze affaire.

Bon, ik wil niet zoveel geld verdienen, ik vind dat volstrekt amoreel en zou mij daar trouwens niet goed bij voelen. Als ik verkozen ben, dan wil ik maximaal €3.000 netto per maand overhouden. Dat is al meer dan genoeg voor mij, een pak meer dan wat ik nu verdien en het compenseert wat mij betreft ruim de extra verantwoordelijkheden die aan het ambt gekoppeld zijn.

Ik roep overigens andere kandidaten op een soortgelijk engagement aan te gaan. In eerste instantie plan ik alles boven de € 3.000 weg te schenken aan diverse verenigingen (Chez nous, Amnesty, ...), maar in tweede instantie wil ik, als ik dan verkozen ben, in het parlement initiatieven nemen om het inkomen van de diverse parlementairen naar beneden te halen.

Betaalbare koten voor het hele studietraject

2009-04-29T11:47:00.001+02:00

Een nieuwe economie heeft goed geschoolde mensen nodig. sp.a wil dat getalenteerde studenten de kans krijgen om hun studies zonder huisvestingsbesognes kunnen doorlopen. Om studenten meer zekerheid te geven op een goede kamer tegen een goede prijs, stelt Bram Boriau (sp.a) voor om kwaliteitscategorieën voor studentenkamers in te voeren. Daarenboven wil sp.a dat de student gedurende zijn hele studietraject in dezelfde kamer kan blijven.

“Ik wil dat iedereen betaalbaar op kot kan. Na de inspanningen die zijn gedaan op gebied van studentenkamers van de instellingen, is het nu tijd om de privé-markt meer vorm te geven”, zegt Bram Boriau.

Het voorstel voor betere studentenhuisvesting is tweeledig. Boriau wil dat de kwaliteit gekoppeld wordt aan een richtprijs. Kamers worden gelabeld op basis van voorzieningen en energieprestatie. Zo heeft de student een beter zicht op de kwaliteit. “Er moet lokaal overleg komen dat de kwaliteitscriteria en energieprestaties koppelt aan de huurprijzen. De overheid, studentenvertegenwoordigers, de onderwijsinstellingen en vertegenwoordigers van verhuurders zouden samen tot categorieën moeten komen”, zo nog Boriau. “Quartier Latin - Student in Brussel, zet hier nu al de trend.”

Naast maximumprijzen wil Boriau dat de student gedurende het volledig studietraject in dezelfde kamer kan blijven. Vandaag lopen contracten op 1 jaar, zodat de eigenaar probleemloos en zonder motivatie de huur drastisch kan verhogen. “Door de huidige jaarcontracten kan de eigenaar zonder motivering de huur verhogen. In de toekomst moet het mogelijk zijn om tegen dezelfde prijs, je hele studietraject te doorlopen.” De huur wordt enkel nog geïndexeerd.

Studenten die een jaar of een half jaar in het buitenland studeren zouden altijd het recht moeten hebben om, in samenspraak met de eigenaar, de kamer onder te verhuren voor de betreffende periode. “Als we studenten willen stimuleren om in het buitenland een jaartje ervaring op te doen, moeten we er ook voor zorgen dat ze intussen geen dubbele kosten hebben”, stelt nog Boriau.

Daar gaat Bernard weer

2009-04-27T16:16:00.004+02:00

Ik ben een trotse Schaarbekenaar, maar ben zo vaak beschaamd voor 'mijn' burgemeester, Bernard Clerfayt (ook staatssecretaris van, euh, van wat eigenlijk?). Clerfayt is een kopman van het Brusselse FDF en tot vandaag vooral bekend van zijn speech voor de Verenigde Naties waar hij beweerde dat de crisis in België geen gevolgen zou hebben.

Dit weekend is daar dus nog een wapenfeit bijgekomen. Bernard beschuldigt Nederlandstalige Brusselaars van Apartheid. Proficiat Bernard, zeer fijngevoelig.

In tijden van electorale spanning kiest het FDF blijkbaar net als andere extreme partijen voor de vlucht vooruit. "Laten we nog eens goed chockeren en radicaliseren, dat heeft bij Leterme ook gewerkt", moeten ze daar gedacht hebben. Op momenten dat de werkloosheid bij jongeren in Brussel de pan uitswingt, dat meer en meer mensen vrezen voor hun toekomst, op momenten dat het (franstalig) Brussels onderwijs kreunt onder een tekort aan middelen, een gedateerde infrastructuur en een schrijnend tekort aan kwaliteit, vindt het FDF het blijkbaar nodig om als boodschap uit te dragen dat de Nederlandstalige Brusselaars Apartheid nastreven. Zou het niet logischer zijn indien deze partij een agenda voor economische relance zou opstellen? Voorstellen zou doen om de werkloosheid aan te pakken? Een visie te verschaffen over openbare netheid?

Nee. De waarheid is dat het FDF eigenlijk kwasi geen ideeën heeft. Het FDF is een allegaartje dat zich enkel verenigt onder de vlag van een rabiate haat tegen Nederlandstaligen. Dat is hun enige bindmiddel.

Brussel is per definitie een veelkleurige stad, waar Nederlandstaligen, Franstaligen, Engelstaligen, ... relatief goed samenleven. De rabiate haat tegen Nederlandstaligen is dan ook grotendeels een anachromisme. We moeten streven naar een stad, waar Brussel onze achternaam is. Onze voornaam is dan Vlaams of Franstalig, Algerijn of Koerdisch, Albanees of Antwerps. Pretenderen alsof Brussel enkel 'Franstalig' als voornaam heeft, is dan ook niet meer dan knarsetandend dromen van een verleden dat niet meer bestaat. Ik streef ook niet naar een 'Nederlandstalig/Vlaams Brussel'. Dat is belachelijk en niet haalbaar. Ik streef naar een Brussel waar iedereen ruimte krijgt om Brusselaar te zijn. De uitspraken van le petit Bernard zullen daar niet toe bijdragen. Hij stelt zich dus aan en maakt zich schuldig aan een lage, zielige vorm van populisme.

Kussen voor beginners

2009-04-22T11:26:00.001+02:00

Jongeren ontdekken hun eigen seksualiteit en hun gevoelsleven. Daar is niets mis mee. Dat hoort nu eenmaal bij hun leeftijd. Het spreekt voor zich dat ze alleen sex kunnen hebben als ze dat zelf willen. Dat is de grens voor mij. En ik geef toe: het is niet altijd gemakkelijk om te achterhalen of jongeren fysieke of geestelijke schade ondervinden als ze ongewild sex hebben, maar meestal is het wel duidelijk, vind ik.

Toen ik het artikel las over “Kussen op school” stoorde ik mij aan de opmerking van de verantwoordelijke van het Gentse atheneum. Ze stelde: “Kussen kan voor ons nog door de beugel, maar leerlingen die langer dan drie seconden zitten te tongzoenen, worden terechtgewezen.”

Ik kan me voorstellen dat het niet altijd evident is na te gaan wanneer er sprake is van dwingendheid of van blijvende geestelijke schade, maar laten we eerlijk zijn: het betere gekus op de speelplaats is niet schadelijk, wel integendeel. Ik denk dat het weinig zin heeft om scholieren te verbieden te kussen op de speelplaats als er geen lessen zijn. Het spreekt natuurlijk voor zich dat de leerkracht het niet kan dulden dat er wordt gekust tijdens de lessen.

Ik kan me voorstellen dat de mevrouw uit Gent het niet zo scherp bedoeld heeft zoals het in uw krant staat. Ik wil wel waarschuwen voor een overdreven voorzichtigheid. Werken aan een seksuele moraal bij scholieren betekent niet beperken, maar juist voldoende vrijheid tot verkenning laten. Inrichtende machten mogen niet in het wilde weg verbieden, als ze de wereld van jongeren niet juist inschatten.

www.bramboriau.be

2009-04-20T16:14:00.002+02:00

Websites, het is toch iets. Voor de verkiezingen van 2007 had mijn moeder een website gemaakt met mijn standpunten, foto's filmpjes, voorstelling, ... Je kent dat wel. Die heeft eigenlijk twee jaar wat stil gelegen, omdat het meeste politieke werk dat ik deed natuurlijk via animo gebeurt. Voor deze verkiezingen is het natuurlijk logisch dat ik mijn site weer update. Dat ben ik nu aan het doen. De foto's zijn al veranderd, de teksten moeten worden aangepast, dit zijn tenslotte regionale verkiezingen en er is sindsdien zoveel veranderd.

Ik ben blij dat mijn moeder zich daarover ontfermt. Ze is daar zeer vlot in en was dan ook supertrots dat de site verkozen werd tot site van de dag bij vrtkies.net.

We gaan daar dit jaar ook voor. Vandaar, laat het niet na suggesties en opmerkingen door te sturen.

Morgen een weekje Barcelona

2009-04-07T17:33:00.003+02:00

Ik weet het, ik weet het. Het zijn verkiezingen, maar als ik er nu niet effe snel tussenuit knijp dan haal ik 7 juni niet. Vandaar, ik heb een vliegtuigticket om snel naar daar te vliegen, ik regel me daar wel een hostelletje en ik kan vrijelijk rondlopen.

De bedoeling is voornamelijk om opnieuw naar Gaudì te gaan kijken. Ik ging vroeger altijd met mijn moeder en zus naar Barcelona, maar da's inmiddels al heel lang geleden. Zodoende. Ik wil wat rondlopen in Park Guëll, de Sagrada Famiglia bezoeken, naar het Miro-museum, op terrassen zitten en koffie drinken, wat bijlezen en nog nadenken over de campagne.

Ik ga ook Stefanie bezoeken. Stefanie is de zus van Quentin, een van mijn betere vrienden (die trouwens papa wordt!). Ze woont eigenlijk al heel lang in Spanje. Eerst in Sevilla en nu in een stadje op 50km van Barcelona. Ik blijf het weekend bij haar en zou willen gaan wandelen op de berg Monserrat. Dat is een berg met een heel bijzondere steenstructuur, naar het schijnt is het supermooi. Ik ben er vroeger ook wel eens geweest, naar een klooster, maar herinner mij daar verder niet zoveel meer van.

Als ik nog tijd over heb wil ik ook wel enkele dagen naar de zee en dan hop, terug naar Brusselas.

Hieronder vinden jullie trouwens het interview dat ik deze morgen gaf aan RTL. Ik vind het altijd leuk om interviews in het frans te geven, maar merk ook wel dat er nog wat bij te schaven valt.

Voila, tot een dezer dan. Ik weet niet of ik veel ga Bloggen in Barcelona, maar ik denk het niet eerlijk gezegd :-)

Interview op RTL - Le Talk Elections

2009-04-07T17:04:00.001+02:00

animo wil praktijktests tegen discriminatie

2009-04-02T16:30:00.006+02:00

Socialistische jongeren willen kansengroepen wapenen tegen crisis

“Als we willen vermijden dat jongeren en allochtonen de eerste slachtoffers van deze crisis worden, moeten we inzetten op hun bescherming bij de instroom in de arbeidsmarkt,” stelt animovoorzitter Bram Boriau. “Praktijktests zijn hier een goed instrument voor. Onder andere in de Verenigde Staten en Nederland worden praktijktests al langer succesvol toegepast.”

Het idee van de praktijktests is niet nieuw. Tijdens de vorige legislatuur liep het dossier met een sisser af. “Het heeft weinig zin als samenleving om geld, middelen en energie te investeren in het opleiden en activeren van allochtonen als ze later toch geen eerlijke kans krijgen op de arbeidsmarkt. Daarom moeten we ook de instrumenten voorzien om kansen écht af te dwingen,” stelt Boriau.

Wanneer sollicitanten vermoeden dat ze op basis van kenmerken als afkomst, seksuele voorkeur, leeftijd,… worden geweerd, moet op basis van objectieve statistische gegevens worden nagegaan of een bedrijf of organisatie systematisch deze profielen weigert. Dat kan onder andere door een doorlichting van het personeelsbestand of testen onder de controle van een deurwaarder of een persoon beëdigd door het Centrum voor Gelijke Kansen en Racismebestrijding.

De socialistische jongeren congresseren dit weekend over hun verkiezingsprogramma in Hasselt. De nadruk in het programma ligt op werk, wonen, onderwijs en welzijn. Bij uitstek voor jongeren relevante thema’s, vinden de jongeren van sp.a.

Mijn oude website is terug

2009-04-01T13:35:00.003+02:00

Camapgnetijden, het is toch iets. Mijn oude website http://www.bramboriau.be/ stond al een tijdje niet meer online, omdat one.com blijkbaar over mijn betaling had gekeken. Sinds vandaag is dat geregeld. De domeinnaam is dus weer beschikbaar en moet nu beginnen nadenken hoe die eruit moet zien.

Heb al een hoop ideeën, maar moet die nu nog zien te verwerken. Wie nu dus klikt ziet enkel de oude versie, die tijdens vorige campagne werd uitgeroepen tot site van de dag door de kieswebsite van de VRT. Ook besteedde Radio 1 heel wat aandacht aan de filmpjes die ik had opgenomen. Misschien doe ik dat dit jaar weer.

Trouwens, op http://www.vlaanderenstemt.be/videos vertel ik de mop van de week. De mop is trouwens een stuk beter dan mijn kapsel op de beeldfoto op de homepage. Dat ziet er redelijk verwaaid uit. Snif.

How I - again - became an 1 april victim

2009-04-01T11:01:00.006+02:00

Ik ben elk jaar het slachtoffer. Eigenlijk komt het gewoon omdat ik 's morgens nog niet helemaal wakker ben en dus ook begot niet weet wat er is aan het gebeuren. Ik ga dus maar passief mee in de stroom van gebeurtenissen.

Dat was deze ochtend overigens niet anders. Ik vond het voorwaar een goed idee dat men winkelkarretjes maar in één richting door de supermarkt wil laten snorren. Zo was ik enkele jaren ook oprecht verontwaardigd toen uitkwam dat het Atomium geen bouwvergunning had voor de bovenste bol en dat die dus moest worden afgebroken.

U ziet, beste lezers, ik ben in deze niet echt van de snelste (allemaal in koor: " ... "). Zo ook toen ik deze morgen onderweg was naar mijn werk op de Brusselse fractie. Mijn collega Anja stuurde een sms-je met de mededeling dat de foto's voor de campagne om 10u opnieuw gingen worden genomen. In algehele chaos sprong ik snel van de tram om toch maar thuis mijn mooi zwart hemd te halen, gezien mijn relatief verloederde vestimentaire staat deze ochtend.

Ziezo, ik loop er dus altijd in. Groot voordeel is echter dat ik nu direct proper gekleed ben voor de boekvoorstelling van Jan Béghin vanavond. Hij stelt zijn nieuw boek over armoede voor: "De schande van een rijk land: armoede in België". Het belooft interessant te worden met sprekers als Bea Cantillon en Rik Coolsaet.

Interview in Brussel Deze Week

2009-03-27T12:56:00.002+01:00

Bram Boriau is de bijzonder energieke voorzitter van Animo, de jongerenafdeling van SP.A. Hij woont in Schaarbeek.

Om de stress van de politiek van zich af te zweten, ontspant Boriau al eens graag in een Brusselse hamam. Gezonde stress nog, weliswaar. Die wel zal toenemen in de toekomst, want Boriau staat tweede op de Vlaamse lijst in Brussel. Dé politieke drijfveer voor hem is sociaal onrecht. "Op een dag las ik dat zelfmoord een van de meest voorkomende doodsoorzaken bij jongeren is. Dat maakte me kwaad, en eigenlijk was dat het begin van mijn politieke carrière," zegt hij.

Boriau voelde zich direct aangesproken door Animo. "We zijn altijd een zeer onafhankelijke stroming binnen SP.A geweest. Het socialisme trekt nog altijd heel veel jongeren aan, merken we. Dat is voor mij een extra drijfveer."

Boriau is een jonge pleitbezorger van een maakbare maatschappij. "Ik geloof in een links project. Want zo'n project kan de stad gezinsvriendelijker, socialer, leefbaarder en aantrekkelijker maken. Een links project is ook een internationaal project, zeker in Brussel. Daar gaat socialisme over: over participatie. Een maatschappij waaraan iedereen deelneemt, waarin iedereen gelooft. Op voorwaarde dat je er natuurlijk over waakt dat iedereen gelijke kansen krijgt."

Toch is de jonge socialist niet blind voor wat fout gaat. "Ik gaf vroeger les aan jonge allochtoontjes, en steeds weer merkte ik hoe schabouwelijk hun Nederlands was, zelfs al gingen ze naar een Nederlandstalige school. Maar wat wil je, als ze die taal alleen op school krijgen en op school moeten spreken? Dan gaan ze Nederlands ook niet als een troef zien, maar eerder als een plicht. Hun ouders hebben daar een grote verantwoordelijkheid. Als er niet snel iets gedaan wordt, dan dreigen die jongeren massaal in de werkloosheid terecht te komen. Opleiding is en blijft de sleutel tot succes."

"Werkloosheid in Brussel is dan ook vaak te wijten aan vele factoren: armoede, sociale omgeving, kansen. Waarom is men bang om mensen naar de Rand te sturen als er daar meer vacatures zijn? Dat begrijp ik niet."

Overigens, Boriau neemt geen blad voor de mond. Zijn burgemeester (de FDF'er Bernard Clerfayt, red.) noemt hij een idioot en N-VA vindt hij maar kut. "Rechts praat in op het angstgevoel van de mensen, en daar heb ik het persoonlijk niet zo voor." Voor wie hij het wél heeft, dat is Fouad Ahidar, zijn partijgenoot, die hij prijst om zijn energie.

Hollandse strips!

2009-03-24T11:03:00.006+01:00

Dag vrienden, beste lezers,

Het gaat hier al een tijdje over niets anders dan politiek. Da's ook niet zo fijn natuurlijk. Ik ben zo vaak zoveel meer dan enkel en alleen politiek. Alhoewel.

Tijdens mijn drukke dagen maak ik er dagelijks gewoonte van om een aantal websites te bekijken die volstrekt geen link hebben met Belgische of internationale politiek. En dat doet deugd. Het zijn de genre sites die, naast meestal hilarisch grappig ook nog eens scherp, grof, charmant of soms ronduit vulgair zijn. Jummie.

Voila, hier komen ze, met een kleine beschrijving.

http://www.fotostrips.nl/ : Is een dagelijkse fotostrip van Ype en Willem, die hun leven in beeld brengen via de nobele kunst van het fotostrippen. Een genre dat eigenlijk vooral bekend was in de jaren zeventig, toen Franse vrouwenbladen er halfslappe feuilletons van maakten met veel geföhnd haar. Dit jonge koppel verheft de kunst van het fotostrippen tot nieuwe hoogten en schetst een vaak hilarisch beeld van jong (nu ja, jong) zijn in de Lage Landen.

Traditioneel spring ik dan over naar http://www.doyouknowflo.nl/ : De site van Floor de Goede, die quasi dagelijks een getekende inkijk geeft in zijn leven. Flo is veel dromeriger dan Ype en Willem. Hij figureert ook meer alleen en heeft duidelijk een hoop complexen. De clou is niet altijd even duidelijk, maar ik denk dat hij er meestal wel iets mee bedoelt. Heel mooi getekend ook.

http://www.johnandjohn.nl/ : kun je eigenlijk het best omschrijven als grofbekkende porno met een obsessie voor vunzige woordspelletjes. Met het risico hier mijn reputatie geweld aan te doen: "Ze zijn dan wel volstrekt politiek incorrect, maar vaak wel supergrappig."

Het toeval wil (of is dit geen toeval) dat deze drie strips allemaal Hollands zijn. Ik dacht dat België het stripland bij uitstek was? Waarom vind ik dan geen Belgisch equivalent van deze drie sites? Misschien hebben jonge Belgische artiesten de boot gemist qua internet? Of misschien zoek ik gewoon niet goed. Graag suggesties!

Ik kan me ook voorstellen dat deze drie elkaar gewoon beconcurreren, en toen de ene met een dagelijkse strip op zijn website begon, dan zal de andere wel gevolgd zijn. Dit moet de kwaliteit in de hoogte gestuwd hebben, met als gevolg dat ze nu allemaal ook publiceren in de geschreven pers en er centjes mee verdienen.

Sans papiers

2009-03-18T18:55:00.008+01:00

Ze waren met veel gisteren, de sans papiers die samen met de vakbonden en studenten betoogden voor meer duidelijkheid.

Ik liep met Marie-Paule Quix even langs de beurs om de sfeer op te snuiven en ook gewoon aanwezig te zijn, wat naar de speeches te luisteren, met wat mensen te praten.

Iemand zei me vandaag dat in Brussel tot 100.000 illegalen (pardon, sans papiers: illegalen is inderdaad een heel vies woord) verblijven. Dat kun je toch niet schatten? Dat zijn evenveel mensen als in een gemiddelde centrumstad... 100.000 mensen, weliswaar met talenten, capaciteiten en vaak ook de wil om dingen te doen, te bouwen aan een leven, maar met volstrekt geen duidelijke toekomstperspectieven.

Ik versta de eis van de bewegingen die vragen dat de omzendbrief er komt. Het kan toch niet zijn dat het lot van mensen in zo'n onzekerheid enkel en alleen afhangt van de appreciatie van een minister? Dat moet toch objectiever kunnen?

Eigenlijk is het probleem hier zelfs niet zozeer dat je zo'n minister nooit mag vertrouwen; het gaat hier over het feit dat mensen onterecht een wortel wordt voorgehouden. Doordat de invulling van het begrip 'uitzonderlijke omstandigheden' aan de minister wordt overgelaten, gaan mensen zwaar beginnen te hopen, stapelen de dossiers zich op, en blijven duizenden mensen te lang in de illegaliteit.

Ik herinner mij debatten waar Patrick Dewael heel hard vasthield aan deze ministeriële bevoegdheid. Dat heb ik nooit goed begrepen. Nu doet Turtelboom eigenlijk hetzelfde, en dat is jammer. Het mens ziet er verder zeer sympathiek uit.

Brusselse lijsten en verkiezingsprogramma goedgekeurd

2009-03-18T11:46:00.004+01:00

Zoals velen van jullie al weten heeft sp.a Brussel dit weekend gecongresseerd over de verkiezingen in juni. Het congres heeft twee lijsten goedgekeurd (de lijst voor het Vlaams Parlement en het Brussels parlement) én een heel gedragen verkiezingsprogramma.

Yamila Idrissi trekt de lijst voor het Vlaams Parlement. Ikzelf sta op de tweede plaats en vind dat natuurlijk razend spannend. Ik hou ervan om campagne te voeren. Ik kan het nooit echt laten om met mensen over vanalles en nog wat te praten, maar tijdens een campagne moet ik mij dan al helemaal niet meer inhouden.

Op de derde plaats, net na mij, staat Bernadette Vriamont. Ik heb hier wel al eens over haar verteld. Bernadette is gemeenteraadslid voor sp.a in Schaarbeek en doet dat heel gedreven. Ik zal - net als in 2007 - dus weer zwaar met haar op schok gaan. Verder op de lijst staat nog Els Witte, geweldig vanwege straffe madam en een prof van mij geweest aan de VUB. Professor Witte is een absolute kenner van de Belgische politieke geschiedenis en kent Brussel als haar binnenzak.

Eerste opvolger is Hannes De Geest uit Jette. Hannes heeft een bijzonder gevoel voor humor. Zeer sec, maar vaak touché. Als voorzitter van curieus Brussel werkt hij - onder andere - rond de plaatsing van zonnepanelen.

Pascal Smet trekt - vanzelfsprekend - de lijst voor het Brussels parlement, met op de tweede plaats Elke Roex, die nu Vlaams Parlementslid is. Ik ben fan van beiden én heb de eer en het genoegen om regelmatig met hen samen te werken. Elke is tegenwoordig vooral aan het werken rond toegankelijkheid van de zorgsector en zet zich in voor screening van vrouwen op borstkanker. In een stad als Brussel staat deze screening lang niet voor iedereen open. Daaraan werkt Elke.

Ik modereer trouwens morgen een debat rond zorg in Brussel met Elke en Bernadette in Schaarbeek.

Op de derde plaats voor het Brussels parlement staat Fouad Ahidar, waar ik nu in het Brussels parlement voor werk. Fouad is de man van rechtdoor, even omkijken, maar niet te lang. Hij is heel erg resultaatsgericht en een harde werker. Hij trekt zich 'samenleven' aan. Van alle mensen die ik ken in Brussel, staat hij het meest met zijn voeten in de samenleving. Hij staat niet alleen, hij stapt ook stevig door.

Verder op de lijst: de allergeweldigste Anke Van Lancker, waarmee ik samen in het animobestuur zat. Anke was daar internationaal secretaris en blonk uit door dossierkennis en hard werk, Ab Polspoel, de wizzkid uit Schaarbeek, Ans Persoons (ook ex-animo en tevens 5de opvolger op de Europese lijst) en Jef Van Damme, schepen uit Molenbeek, oud animoBrussel-voorzitter.

De lijst wordt tenslotte geduwd door Marie-Paule Quix. Marie-Paule is nu fractieleider in het Brussels parlement en net als Fouad dus een beetje mijn baas, hoewel ze niet wil dat ik dat zeg :-) Marie-Paule heeft een super parcours afgelegd in het parlement. Ze is een van de parlementairen die het meeste (vaak zeer pertinente) vragen heeft gesteld in de commissies en de plenaire én die haar eigen persoonlijke veldtocht tegen leegstand heeft ingezet. Uitzonderlijk is ook dat Marie-Paule tijdens deze legislatuur 2 ordonanties (Brusselse wetten) gestemd kreeg. Een die de afbetaling van je huis regelt als je ziek wordt of ongewensd wordt ontslagen (verzekering gewaarborgd wonen) en een ordonnantie die de duidelijkheid van stedenbouwkundige borden regelt.

Ten slotte duwt Jan Béghin de lijst bij de opvolgers. Jan heeft net een boek over armoede af dat binnenkort wordt voorgesteld.

Ziezo, ik ben waarschijnlijk wat mensen vergeten hier in het zonnetje te zetten, maar dat is niet gewild, het zijn er gewoon te veel :-) Ik hou jullie regelmatig op de hoogte van mijn campagnewedervaren, soit hier, soit op een nieuwe website. Als ze even spannend wordt als de vorige, dan zien jullie mij waarschijnlijk ook regelmatig eens in de gazet of op televisie!

Groeten Bram

Onderzoekscommissie Fortis

2009-03-13T15:28:00.004+01:00

Ik volg het hele gebeuren rond de onderzoekscommissie niet echt op de voet. Wat ik ervan opvang vind ik wel hallucinant. Een drietal kabinetschefs passeert blijkbaar de revue en beweren allemaal 'A', de vierde (die van DJ Reynders) komt langs, beweert 'B', en alles lijkt in orde! Er wordt eigenlijk quasi niet meer afgecheckt waar dan eigenlijk het verschil in zit. Spectaculair toch? Ik wist niet dat getuigenissen zoiets als een democratie waren. Het doet er blijkbaar niet echt toe of de getuigenissen consistent zijn, blijkbaar moet je er gewoon overtuigend veel van hebben en dan is het in orde. Ik leer dus nog steeds veel bij.

Verder vind ik die Tommelein wel een geinig figuur. Ik kan me voorstellen dat Bart Somers daartegen zegt: "Jaja, Bart, ik weet het, die commissie, dat wordt dikke shit, maar we gaan dat niet vergeten hoor, later, dat je dit hebt willen doen. Misschien maken we je wel minister." "Kefkef, okay Bart, daar ga ik dan!"

Ik word altijd een beetje vrolijk van dat tweede garnituur parlementairen die eigenlijk niet echt het talent hebben om minister te worden, maar wel de ambitie. Die zijn dan bereid om alle shitty jobs te toen, in de (ijdele?) hoop om misschien later toch nog aan de bak te komen.

In datzelfde verband: Servais Verheirstraeten, die toch echt niet meer geloofwaardig is als fractieleider van CD&V. Hoe die met uitgestreken gezicht nu al maanden de regering passioneel blijft verdedigen! Net zo goed Pieter De Crem die blijkbaar eerst de commissie binnenlandse zaken moest overleven voordat ie minister van oorlog mocht worden.

In elk geval: het ligt er vingerdik op dat deze Fortiscommissie er enkel en alleen is om zo snel mogelijk over te gaan tot business as usual. Dat maakt deze niet meer dan enkel een toneeltje, zonder meer.

Caravantoernee van animo

2009-03-13T12:12:00.003+01:00

De caravantoernee van animo is van start gegaan in Turnhout. We trekken de volgende weken doorheen het Vlaamsche en Brusselsche land om zoveel mogelijk mensen aan te spreken en te vragen wat ze verwachten voor de verkiezingen. We hebben een basisprogramma dat we met de mensen bespreken. Dat doen we binnen in de caravan, waar we een mini-theatertje hebben gemaakt. Verder staat in de caravan nog een babbelbox en veel meer. Ongelooflijk wat daar allemaal in kan.

Zo ziet hij er dus uit. Je kan het wedervaren van de caravan volgen op www.caravantournee.blogspot.com. Zeker checken, ook voor foto's, verslagen en filmpjes.

Hillary Clinton never wastes a good crisis!

2009-03-07T19:32:00.007+01:00

Ik ben nog steeds helemaal van mijn melk! Gisteren was Hillary Clinton te gast in het Europees Parlement en maakte ze tijd voor een ontmoeting met jonge politici. Een tiental jongeren kon een vraag stellen en met mijn smekende blik moet ik de aandacht van La Clinton getrokken hebben. Ik kreeg de kans om mijn vraag te stellen:

'Hoe kan de huidige economische en financiële crisis een uitdaging zijn die tegelijk ook een oplossing biedt voor het klimaatprobleem?' - or something like this, in - heel licht hakkelend Engels. Ik kon niet meer op het woord 'sustainable' (duurzaam? equitable?) komen, maar bon. Klik door daar deze link om haar antwoord te zien/horen (doorschuiven naar ongeveer 10u57 minuten - beetje raar systeem)

Dit staat te lezen op de website van het Europees Parlement:

Bram, een jonge socialist uit België, vroeg hoe de twee uitdagingen, de klimaatverandering en de economische crisis, kunnen worden gecombineerd. Clinton antwoordde dat het fout zou zijn om de uitdagingen van klimaatverandering nog één dag uit te stellen: "Onze nieuwe overheid is 100% toegewijd omdat u weet dat de overheid dit voor de machtswisseling in het Witte Huis niet was. We doen ons best om de verloren tijd in te halen." "De vraag waar wij allemaal een antwoord op moeten vinden is hoe wij de gehele wereld naar Kopenhagen moeten leiden. Wij moeten China, India, Indonesië en andere ontwikkelingslanden naar Kopenhagen brengen: het is niet genoeg als Europa en de VS proberen om iets te doen." In deze context haalde zij de stafchef van Barack Obama, Rahm Emanuel, aan die zei: "Verspil nooit een goede crisis!"

Jong N-VA mannen!

2009-02-27T15:50:00.006+01:00

Okay, het is alweer even geleden dat ik hier iets wezenlijks postte. Niet dat ik volstrekt niets te zeggen heb of dat er niets is gebeurd. Wel in tegendeel. Een overdaad aan vanalles weerhield me ervan om hier zeer actief te zijn (job is druk, verkiezingen komen eraan, animo zat even met een paar probleempjes - geen erg, grotendeels opgelost, de caravantoernee komt eraan --> enfin, ik kan blijven doorgaan, allemaal excuses, zou mijn baas zeggen).

De reden van dit schrijven is een wonderbaarlijke ontdekking die ik zonet deed. Ik voelde me een beetje zoals Livingstone toen die de bronnen van de Nijl ontdekte (klopt dit? Even Bart De Wever bellen!).

Ik vond op facebook een groep die Jong N-VA mannen heet (Mannen alleen-groep! - zo staat het er)! Spectaculair toch! Je zou gaan denken dat ze eerder Jong N-VA Jongens zouden heten, gezien het feit dat ze toch jong zijn, maar nee. Ze noemen zichzelf 'mannen'. Dat willen ze ook graag zijn. Wie de foto's bekijkt merkt het direct. Dit zijn venten: pintjes drinken, gezapig kampliedjes zingen, naar de voetbal kijken, eens op een Belgische vlag pissen, ... Een gemiddeld weekend voor de doorsnee Jong N-VA-er, quoi.

Ik vind ze écht aandoenlijk. De meeste zijn lijken wat schattig puisterig, anderen hebben dan weer een beginnend bierbuikje. Jaja, deze mannen beslaan het hele gamma van het 'man-zijn'. Met 53 zijn ze intussen. Ik merk dat Sebastian Luyten (de vorige voorzitter van Jong N-VA) een van de beheerders is. Sebastian vertelde me ooit op een feestje dat bij de splitsing van de Volksunie al de homo's bij N-VA bleven. Hoewel deze bewering me enigszins verbaasde, plaatst het de facebookgroep Jong N-VA mannen toch plots in een ander daglicht. Misschien moet u, beste lezer, de foto's nog eens opnieuw bekijken met deze wetenschap in gedachten.

Wat vrouwen betreft heb ik de test gedaan: er staat geen enkele vrouw op de ledenlijst. Het zijn stuk voor stuk mannen. Jonge mannen, de meeste toch. Ik merk overigens dat het iedereen vrij staat om lid te worden van deze groep! Misschien is het wel geinig dat een hoop socialistische vrouwen plots lid zouden worden van Jong N-VA mannen? Dit is natuurlijk maar een suggestie. Ik zou daar zelf nooit op aandringen.

Enfin, wat een ontdekking zeg, start daar je weekend mee!

Een jobkorting voor iedereen!

2009-02-20T17:37:00.005+01:00

Alle werkenden krijgen deze maand hun verdiende loon: tot 600 euro extra. Jammer voor werklozen, zieken en gepensioneerden. Geen verdiende loon voor hen. Nada, noppes.

De economische crisis zal veel Vlamingen raken, niet in het minst net deze die het al wat moeilijker hebben. Als Vlaanderen geld over heeft, moet iedereen daarvan kunnen meeademen. Ook zieken, gepensioneerden en werklozen. Ook animo vindt dat werkenden (en zeker jonge werkenden) meer mogen overhouden op het eind van de maand. Als Didier Reynders de belastingen wat consequenter zou innen, dan was er op het eind van de rit voor iedereen wat meer over.

Bert Anciaux

2009-01-30T09:44:00.002+01:00

De mens is er nu, hij is lid en hij heeft af en toe een mening. Dat kun je hem alvast niet verwijten, dat hij geen mening heeft. Ik moet zeggen dat deze hele non-storm eigenlijk wat aan mij voorbij ging de laatste dagen. Ik had andere zaken aan mijn hoofd. Los daarvan zijn natuurlijk zowel de gebeurtenissen in Gaza als wat in Dendermonde is gebeurd absoluut verschrikkelijk. Niet te vergelijken weliswaar. Dat doet Anciaux volgens mij ook niet. Ik neem het hieronder over.

doodstil

vrijdag 23 jan 2009

Je wordt er stil van, doodstil. De gruwelijke moorden in Dendermonde zijn niet te vatten. Wat bezielt een mens om kleuters te vermoorden. Welke boze geest moet in dat lichaam huizen. Het is niet te begrijpen, het is pure waanzin. Het zwakste van het zwakste dat brutaal afgeslacht wordt. Onmenselijk.

Waarom? Het maakt ons woest en opstandig. Maar tegelijk zo machteloos. Zulke gruwels zijn nooit echt te voorkomen, juist omdat ze aan het ondenkbare grenzen. In wat voor een wereld leven wij waar kinderen geen veiligheid kan geboden worden. Waar kleuters in een kinderkribbe het slachtoffer kunnen worden van een massamoordenaar. Ver weg van ons verwijderd, dat kunnen we nog vatten, maar hier in het welvarende Vlaanderen. Onaanvaardbaar.
Een minister van Jeugd moet kinderen en jongeren geborgenheid kunnen waarborgen. Zeker in beschermde ruimten, in ruimten die van hen zijn. Waar ze kunnen spelen en ravotten, zorgeloos kunnen opgroeien. In de buitenwereld zijn ze al zo vaak onschuldige slachtoffers van verkeersagressie. Vandaag blijkt echter dat hun leven zelfs niet in de meest warme leefplaatsen kan worden beschermd. Dat idee maakt me zot. Het is een collectief mislukken. Het is een persoonlijk falen. Ook al weet je dat waanzin nooit te stoppen zal zijn.

Hier gaat het over 15 slachtoffers waarvan 14 kindjes. Het shockeert ons allemaal. Ik moest ook denken aan de honderden dode kinderen in de Gazastrook, ook bewust door een agressor omgebracht en zonder dat die agressor opgepakt werd. Ook hier heeft dood en geweld toegeslagen. Dat alleen al is de hel. Een donderslag bij heldere hemel. Een noodkreet voor alle kinderen.

Laat ons straks, na het afscheid en de rouw, deze en andere kinderen nooit vergeten. Laat ons met moed en kracht er de nodige lessen uit trekken. Opdat zulke waanzin nooit meer zou gebeuren. Omdat onze kinderen nooit met angst mogen opgroeien.

Bert

gepost door Bert Anciaux om 20:22 uur

Hij stelt dat in beide gevallen kinderen zijn omgebracht door een agressor en dat het verschrikkelijk is dat jonge en onschuldige kinderen door brute kracht worden omgebracht.

Wat mij betreft dus: Anciaux vindt dat alle kinderen beschermd moeten worden tegen agressie, of het nu is door bruut oorlogsgeweld of een psychopaat. Beiden zijn agressors, inderdaad, de intentie is echter anders. Hij had het misschien niet zo moeten formuleren, maar laten we eerlijk zijn: wat hij hier stelt is eigenlijk in de basis dat geweld geweld blijft en overal veroordeeld moet worden. De intentie van de agressoren is anders, maar dat maakt het leed van de ouders er niet minder op. Laten we hier niet rond marchanderen alstublieft.

De partij

2009-01-16T18:56:00.004+01:00

Caroline heeft duidelijk de marge die ze had om te handelen fout ingeschat. Iedereen die het partijprogramma onderschrijft is welkom bij sp.a, maar de partij wordt hiervoor niet herschapen, noch aangepast. Als dit dan toch gebeurt, moet dit na een breed beraad en op zijn minst met de toestemming van het partijbestuur.

De crisis waarin we nu verzeild zijn geraakt, raakt niet makkelijk opgelost. Punt is dat er eigenlijk weinig alternatief is voor Caroline. Een mogelijk nieuwe voorzitter móet de volledige achterban aanspreken en een geloofwaardig en aantrekkelijk alternatief zijn voor deze falende regering.

Ik verwacht dus van Caroline dat ze nu asap een signaal stelt dat ze fouten heeft gemaakt, dat ze bereid is die te corrigeren en dat ze rekening houdt met de beloftes die ze heeft gemaakt bij haar aantreden. Ze moet ook open staan voor de volledige achterban én werk maken van het aanspreken van nieuwe mensen.

Ik ben een voorstander van het herschapen van de partij. Bij voorkeur na de verkiezingen. Daar mag wat mij betreft veel ter discussie staan; de naam, de manier van werken, ... Echter: dit proces moet breed gebeuren. Zowel huidige, toekomstige en voormalige leden, het brede middenveld, donkerrode socialisten en lichtroze socialisten, professoren, wetenschappers en bakkers, ... Er moet een brede conventie komen die de lijnen uitzet zodat we een échte socialistische en open partij kunnen zijn die een degelijk alternatief biedt voor zowel het huidig gerommel in de marge van de partij als het falende federaal beleid.

Elke democratische partij heeft een brede basis nodig. Deze dient als legitimatie voor het te voeren beleid. Moet deze basis alle vier minuten geconsulteerd worden? Nee, zeker niet. Dit kan echter enkel als de voorzitter of het bestuur feilloos aanvoelt waar de partij heen moet én de geloofwaardigheid en het gewicht heeft om die keuzes te maken. Wanneer dit niet het geval is, toets je beter wat meer af.

Kern van de zaak

2008-12-19T10:06:00.003+01:00

Zonder de pretentie te hebben om de wijsheid in pacht te hebben, komt deze regeringscrisis voor mij hier op neer: kan een land vertrouwen hebben in een regering zijn eigen wetten niet naleeft? Die zelfs het gerecht ervan weerhoudt om te doen waar het, in alle onafhankelijkheid, voor is geschapen te doen - namelijk erop toezien dat mensen niet op willekeurige basis worden veroordeeld, dat het recht correct wordt toegepast?

Dat is de kern van de zaak. Stel, je werkt voor de gemeente en je wordt onterecht ontslagen. Je beslist, na veel gepraat en gevakbond, finaal een proces aan te spannen bij de arbeidsrechter om je bevestigd te zien. Je vindt het dan toch ook niet kunnen dat je werkgever even bij de vrouw van de rechter op de koffie gaat om alles tussen de soep en de patatten te regelen om dat die toevallig lid van dezelfde partij zijn? En stel dan nog dat dit niet zo is, dan zou jij het toch ook fijn vinden om je argumentarium ten opzichte van de magistraat van dienst wat kracht bij te zetten tijdens een gezellig etentje, nietwaar? Dat is scheiding van de machten. Je kan niet besturen en tegelijkertijd volledig oordelen of je daden conform met de regels. Je kan geen rechter en betrokken partij zijn op hetzelfde moment. Net daarom bestaat die scheiding der machten.

Los daarvan denk ik dat we verder moeten gaan in het werkelijk onafhankelijk maken van de rechtelijke macht. Ik denk dat de procedure via de Hoge Raad voor Justitie nog teveel ruimte laat voor partijpolitiek. De samenstelling van die raad is gewoon niet objectief genoeg.

Herzele

2008-12-17T10:18:00.004+01:00

De gemeente Herzele beslist om de schulden van klanten van het OCMW kwijt te schelden. Daarnaast geven ze een eindejaarsbonus aan illegalen. Ik heb geen zin om hier negatief over te doen, zoals vele reacties op diverse fora. Ik vind dit een goed initiatief. Armoede is erfelijk en ik kan aannemen dat veel van die mensen die schuld al heel lang met zich meedragen. Als ze nu worden verlicht met oog op de feestdagen, dan is dat toch niet slecht? Zo hebben ze tenminste een beetje perspectief voor het volgende jaar.

Ook de bonus aan illegalen vind ik verdedigbaar. Los van de motivatie waarom die mensen naar Herzele zijn gekomen (is het daar mooi eigenlijk? staat Herzele bekent om zijn rijk cultureel patrimonium?) is het verdomme koud deze dagen en kan ik mij perfect voorstellen dat €250 het de komende dagen een pak mooier maakt. Hoe triestig is het anders niet.

Wil het zeggen dat door een dergelijke maatregel de armoede in Herzele nu all of the sudden verdwenen is? Is dit een structurele maatregel? Nee, natuurlijk niet. Het bestrijden van armoede is niet alleen de taak van de gemeente. Maar het is niet omdat er op een hoger niveau niets gebeurt in de strijd tegen armoede dat een lager niveau geen initiatieven mogen nemen.

Het is niet omdat het pensioen van je buurvrouw te laag is, dat jij haar niet op de koffie mag vragen. Daarmee wordt haar pensioen niet hoger en is ze niet op haar gemak voor de rest van haar dagen, maar dan heeft ze wel een kop koffie gehad en dat is ook niet onaangenaam.

Swaffelen

2008-12-17T09:43:00.003+01:00

Een of ander taalgenootschap bracht gisteren naar buiten dat het woord 'swaffelen' het woord van het jaar werd. Ik had er nog nooit van gehoord, maar vind het gegeven an sich wel komisch. Het lijkt geheel niet opwindend, but hey, wie ben ik. Dit lijkt me immers een relatief onschuldige seksuele uitspatting. Ik kan wel wildere dingen bedenken.

Wat me stoorde waren de vingertjes: "dat kàn toch niet, waar halen ze het!". Grote verontwaardiging en de plotse noodzaak om de verkiezing van dit woord te interpreteren als een verseksualisering van de samenleving. Een uitwas van het alles-mag-alles-kan - genre. Ik hoor Bart De Wever nog stellen dat hij een hevig tegenstander is van de 'tetten-in-de-toonbank - cultuur'. Het meest opvallende aan deze uitspraak van hem is dan wel dat hij ze kort doet nadat hij zelf stelt dat hij eigenlijk kwasi geen succes heeft bij vrouwen en dit eigenlijk ook nooit heeft gehad. Sta me toe een link te zien tussen zijn conservativisme en zijn povere seksuele geschiedenis. Dit is het moment waarop ik weer een hele rits NV-A-ers over mij krijg.

Ik denk niet dat je de verkiezing van dit woord moet zien als een verseksualisering van de samenleving. Ik vind trouwens dat termen als 'verseksualisering' te pas en te onpas worden gebruikt, zodat ze elke inhoud verliezen. 'Ik weet niet wat het wil zeggen, maar ik ben er tegen', zoiets. Populisme dus. Ik ben voor een vrije ontwikkeling van je seksualiteit. Zowel jongeren als ouderen moeten daar meer dan de nodige ruimte voor krijgen. animo omschrijft het als volgt: "Als socialistische jongerenbeweging mee streven naar het creeëren van een omgeving die ruimte laat de eigen seksualiteit op een niet dwingende manier te exploreren" Ik kan me daar nog steeds in vinden, ook al omdat ik zelf geschreven. De rest van deze hoogst leesbare tekst vind je op onze website. Het behandelt verder ook nog het idee dat seks geen consumptie mag worden. Enfin, je leest het zelf wel.

Beste vrienden van de christendemocratie - part 3

2008-12-08T10:05:00.000+01:00

Jaja Bert, ik denk eraan!

Was mijn antwoord toen uw voorzitter mij net vroeg om een bijdrage te schrijven. Ik schrijf heel graag maar gezien mijn drukke bezigheden is dat niet altijd evident om een gaatje te vinden. Bij deze dus toch nog.

Wat gebeurt er praktisch? Morgen congresseert animo in Mechelen. We leggen nu al de grote lijnen vast waarrond we campagne gaan voeren, we bediscussiëren ideeën die voor jongeren het verschil maken. We gaan daarna met onze visie op thema’s als onderwijs en wonen de boer op. Het geheel gaat door in Mechelen, in congrescentrum Diependaal.

Nu spreekt het voor zich dat we op dergelijke congressen ook de politieke actualiteit bespreken. In de wandelgangen, maar evengoed plenair. Een deel van die politieke actualiteit is het falend buitenlandbeleid van deze regering. Ministers De Crem en De Gucht slagen er niet in om een politiek debat te voeren rond het zenden van troepen. Ze weigerden dit te doen rond het sturen van troepen naar Afghanistan (De Crem was onwaarschijnlijk grof in de commissie) en nu kunnen ze blijkbaar ook niet inschatten dat Frankrijk niet meestapt in een VN - interventiemacht in Congo. Dat is toch godgeklaagd? Hoe kan het toch dat ze dit niet hebben voorzien? Enfin, jammer, maar tekenend voor een regering die er zelfs niet in slaagt het land te beheren, laat staan het te besturen.

Los daarvan: het is nu bijna vijf uur. Ik heb een godganse dag persberichten zitten schrijven, interpellaties, mondelinge vragen, animodingen zitten computeren. Het is goed geweest. Ik ga iets drinken met vrienden en ga daarna gaan hammammen (www.leriad.be). Ik vind dat absoluut geweldig. Eerst in een Turks stoombad, daarna sauna en dan massage door een dikke Pakistaan. Geweldig, kan het iedereen aanraden.
Fijn weekend!

Beste vrienden van de christendemocratie - deel 2

2008-12-03T11:18:00.002+01:00

Beste vrienden,

Ik had me eerst voorgenomen om u te vertellen over mijn aanvaren met Miguel Chevalier, broer van en oud woordvoerder van premier Verhofstadt, maar laat ik daar geen woorden aan vuilmaken.

Ik heb een wasmachine gekocht die ik maar niet krijg geïnstalleerd. Dat is de last van een drukke job en een zwaar animoleven: vrij eenvoudige zaken zoals de installatie van een wasmachine schuif ik constant voor mij uit. Ik kan ordonnanties schrijven, ministers ambeteren, ideeën genereren, maar simpele zaken zoals rekeningen betalen, mijn paspoort ophalen en boodschappen doen: ho maar.

Maar bon, ik ben dus vooralsnog aangewezen op de wasserette om de hoek, op het Collignonplein in Schaarbeek. Nu woon ik in een zeer diverse buurt, met Turkse gezinnen, Albanese illegalen, nieuwe Brusselaars als ik, enfin, a whole bunch of people. Ik vind het dan ook fijn om daar mijn was te doen, zo kom je eens nieuwe mensen tegen.

Maandagavond had ik een zeer bijzondere ontmoeting. Er kwam een oude vrouw binnen gestrompeld, half kaal, plastic zakken meezeulend, duidelijk in de war, vieze kleren, … Ze begon spontaan tegen iedereen en vooral tegen zichzelf te tetteren, heel vrolijk eigenlijk: “Oui dans le temps, monsieur, le lavage, c’étais pas comme maintenant. Ca prenait tout un journée. Maintenant, ohlala, ohlalala.” Ze liep heel de tijd achter mij en ik deed maar wat mee. Zo’n vrouwtje vindt het waarschijnlijk al fijn dat er eens iemand een beetje normaal tegen haar praat. Net voor ik vertrok besloot ik haar de rest van mijn kleingeld te geven. Zo’n €3 denk ik. Toen ze begon tegen mij in het Nederlands te praten. “Jaja meneer, ik spreek Nederlands. Maar nooit uit mezelf zè, met Nols [oude FDF burgemeester die veel Nederlandstaligen heeft weggepest, maar bon, BB]. Allé meneer prettige feestdagen. Prettige feestdagen.” Het zouden voor de dame waarschijnlijk geen prettige feestdagen worden want de dame leefde op straat.

animo vindt armoedebestrijding belangrijk. We werken daar ook vaak rond door middel van inleefprojecten, bezoeken, acties tegen dakloosheid, … Maar slechts heel zelden worden we écht geconfronteerd met concrete armoede in onze nabije omgeving. Wanneer dat gebeurt moeten we dat aangrijpen om onze overtuiging te versterken en nog meer te gaan voor ambitieuze oplossingen.

We moeten durven zeggen dat we als politiek niveau armoede écht willen wegwerken. In eerste instantie moeten we radicaal anders gaan nadenken over dakloosheid, bedelarij en welzijn voor mensen met minder mogelijkheden. We moeten meer durven gaan voor een inclusiebeleid.

Daarnaast moet het leefloon opgetrokken worden tot boven de armoedegrens, moeten de minimumlonen sterk naar boven én moeten beiden welvaartsvast worden gemaakt. Het probleem is dat ik dat weinig partijen écht luid hoor roepen. De CD&V doet dit niet, maar ook mijn partij (met sp.a Brussel als uitdrukkelijke uitzondering) is hier niet voldoende mee bezig. We zijn als samenleving bezig om systematisch meer mensen uit de boot te laten vallen. Het probleem is dat dit zeer geleidelijk gebeurt. Eerst de illegalen, dan de allochtonen, daarna de ouderen. We moeten als politiek niveau toch aan de mensen kunnen garanderen dat wij hun welvaart verzekeren? Ik heb soms de indruk dat we leven in een samenleving met een politiek systeem zonder ambitie, zonder geld en zonder echte plannen om het leven van de mensen beter te maken.

Waarom schrijf ik dit eigenlijk? Bon, ik ben begonnen over een wasmachine, maar ik eindig met te zeggen dat ik de hoop heb dat er partijen en organisaties zijn met een achterban en de wil om ambitieuzer te zijn wat betreft armoedebestrijding. Die meer willen dan enkel en alleen de zeer zichtbare symptomen wegvlakken. Ik reken erop dat ik daar met Jong CD&V een partner in heb.

Uw vriend,

Bram

Beste vrienden van de christendemocratie - deel 1

2008-12-03T11:17:00.001+01:00

Beste vrienden en vriendinnen van de christen-democratie,

Hoe worden christendemocraten eigenlijk aangesproken? Bij socialisten is dat vrij eenvoudig, wij zijn allemaal kameraden en gezellinnen. Bij christendemocraten zou ik het echt niet weten: broeders, zusters? Zoons, dochters? No clue. Ik heb het dan maar bij vrienden en vriendinnen gehouden, hoewel dit natuurlijk zeer nonkel-bob achtig klinkt.

Ik heb, beste vrienden en vriendinnen, nog niet echt een idee waar ik deze week over zal schrijven. Ik neem me voor om constructief oppositie te voeren en enkele elementen aan te brengen waar we gezamenlijk op kunnen focussen, maar misschien draait het wel volledig anders uit. Het leven is een avontuur, zou nonkel Bob zeggen.

Maar eerst een leuke anekdote. Toen ik een jaar of 18-19 was vroeg ik aan Etienne Schouppe wat nu eigenlijk de kern van de christendemocratie was. Ik, jong, twijfelend, little bit nerdy with glasses en vooral met een vader die mij lid wilde maken van de cvp-jongeren, wilde het nu wel eens horen van de grote manitoe van de christendemocratie in Liedekerke. “De essentie van de christen-democratie? Daar kom je later nog wel achter”, repliceerde hij. Als jonge, zoekende politiek nieuwsgierige post-puisterige puber (qua alliteratie kan dat tellen) was dit niet echt een begeesterend antwoord. Het moet dan ook niet verbazen dat ik mij als student eerder aangetrokken voelde tot smützige groepjes als de Blokbusters en ander klein links. Deze hebben nu eenmaal het geweldige voordeel een zeer begrijpelijke boodschap te verkondigen. Tegen het Blok, voor solidariteit, … Waarden en punten die mij heel erg aanspraken en spreken. Ik kan me met de beste wil van de wereld de toenmalige slogan van de socialistische partij niet meer herinneren. Ik kan me wel voorstellen dat een hoop mensen zich niet aangetrokken voelden tot de zeer essentiële tagline: cvp – daar kom je later wel achter.

U denkt dat mijn keuze voor sp.a een kwestie is van eliminatie? Who knows, stay tuned. Morgen: “Waarom ik de VLD maar niets vind”.

Uw vriend, Bram

Jong CD&V

2008-12-03T11:15:00.002+01:00

Bert De Brabandere vroeg me om een weekboek bij te houden op de website van Jong CD&V. Mijns inziens lijkt het dan ook niet meer dan logisch dat ik die berichten ook op mijn Blog post, nietwaar? Het is tenslotte alweer lang geleden dat ik hier nog iets van mij heb laten horen.
Hierboven de geposte brieven deze week.

Kleine Piet

2008-10-20T11:56:00.004+02:00

Tom Naegels reageert! Trouwe lezers van mijn blog herinneren zich vast en zeker nog het stuk waarin ik schreef een hekel te hebben aan mensen die mij provoceren en daar dan niet over willen debatteren (ik drukte het waarschijnlijk wat krachtiger uit, maar bon). Naegels had ooit iets mottigs geschreven over animo en met mijn wilde kracht ben ik hem dan maar beginnen te bashen. Ik liet schaamtelijke foto's van afdrukken van Tom met een of andere debiele smile, lachte met zijn uitspraken als ik die niet juist vond, enfin Tom werd mijn PVV. Dat was natuurlijk niet correct, die mens doet ook maar zijn job. Ik heb het schelden dan maar gelaten, het was inderdaad niet lief. Het was echter wel blijven hangen. Ik zag Naegels op de première van het stuk van Tom Lanoye (Woest! een aanrader trouwens) en wilde hem er eigenlijk over aanspreken, maar dat leek dan weer zo kleintjes. Bon, groot was dus mijn verbazing dat hij nu in zijn stuk naar de boze mail verwijst.
Ik wil er trouwens op wijzen dat het gebruik van hoofdletters en kleine letters en de mogelijke verwarring die daaromtrent ontstaat volstrekt toevallig is en op geen enkele wijze uitstaans heeft met de realiteit. Tijpfouten bestaan!

Ik neem dan ook de vrijheid hieronder zijn stuk te publiceren. Het gaat ten slotte een beetje over mij, maar dan weer niet over ... , enfin, je weet wel.

Spijkerschrift
't Is dit weekend ideologisch congres van de socialisten en naar aanleiding daarvan kreeg ik een open brief in mijn mailbox, die me oprecht verwarde. Het is er een van de jongsocialisten van Animo, gericht aan de moederpartij. Na een lang en gepassioneerd pleidooi om opnieuw échte keuzes te durven maken, tégen de kapitalisten en tégen de separatisten en tégen de toplonen die de kleine man degouteren, eindigt hij met: 'Beste vrienden, vriendinnen, kameraden, dit is onze kans. Laten we ze samen grijpen en laten we samen vooruitgaan! Opdat de arbeid zegeviere! Voor onze sociale zekerheid! Voor onze kleine piet!' Lees het na op hun site, het staat er echt zo. Voor onze kleine piet. Ik weet niet van waar die Animezen zijn maar in Antwerpen kan dat maar één ding betekenen: dat de steller niet fameus geschapen is, en vindt dat de socialisten daar iets aan moeten doen. Dat het er nu het geknipte moment voor is. Met die financiële crisis en zo. Ik weet dat ze bij Animo denken dat ik iets tegen hen heb, maar wat moet ik hiermee? Is 'onze kleine Piet' de mythische kleine man, een animistische Joe the plumber? Een metafoor voor het geknakte ego van de eens zo fiere arbeider? Een slip of the pen van een jongsocialist die de bombast van zijn eigen woorden niet meer aankon? Of - aaah, wacht, ho maar paarden, nu zie ik het: het is een personage uit een oude slogan van de BSP! Opdat onze kleine Piet nooit de oorloge meemake, stemt de socialisten! Het soort slogan, 'krachtig, duidelijk, vurig en bezield', waar de partij volgens Animo opnieuw een patent op zou moeten nemen. Mja. We leven in ironische tijden. Àls de SP.A eraan denkt om haar oude slogans weer van stal te halen: toch beter die voornaam veranderen. Maar nu is het gedaan met lachen. Ik was van plan om iets positiefs over Animo te schrijven. Anders krijg ik weer zo'n kwaaie mail van hun voorzitter. En op die kleine piet na, waar ik verder geen zaken mee heb, is die open brief interessant. Hij getuigt van een heimwee naar een bijtend, zelfverzekerd, oprecht links socialisme, een socialisme van de gereguleerde markt, van staatscontrole en klasse-analyse, van Rosa Luxemburg en George Debunne, een socialisme dat niet hengelt naar de links-liberale centrumkiezers in hun lofts, maar zonder gêne kiest voor kleine... nu ja: Kenji, Shania, Yaro, Mohamed. Het is een eeuwige discussie, die de laatste jaren aan relevantie won. Ze speelde al tijdens de voorzittersverkiezingen, toen de klein-linkse basismilitant Erik De Bruyn het even dreigde te halen tegen Caroline Gennez. Toen die dreiging wegviel, stierf ook het debat. Vandaag steekt ze weer de kop op, omdat steeds meer waarnemers met ontzetting vaststellen dat ook deze financiële crisis, waar zelfs Paul D'Hoore van toegeeft dat we 'op de grenzen van de vrije markt zijn gestoten', geen wind in de zeilen brengt voor een socialistische partij. Walter Pauli: 'Als de SP.A al niet incontournable is, dag na dag, tv-uitzending na radiodebat, over hubris bij banken en bedreigd spaargeld van de kleine man, wanneer dan wel?' (De Morgen, 17 oktober) En Rik Torfs: 'Als de linkerzijde uit de huidige financiële chaos geen garen weet te spinnen, is het de hoogste tijd voor een plechtige begrafenis.' (VRT-site, 13 oktober). Vraag is: ligt dat aan de inhoud? De voorstanders van een ruk naar klassiek-links hebben dit probleem: de PVDA profiteert ook niet van de bankcrisis. En SP.A-Rood al evenmin. Maar misschien ligt dat aan een gebrek aan talent in die kleine partijen, tegenwerking van de media, boycot van Het Systeem, en kan een grotere het wel. Of ligt het aan de stijl? Opvallend is hoe vaak de term 'loftsocialisme' opduikt. Dat is geen ideologische kritiek: het is een sneer naar de persoonlijke levensstijl van politici. Jonge, stedelijke, hoogopgeleide, modebewuste mensen, die feestjes geven in de Petrol of de Culture Club, kunnen in die visie geen geloofwaardig boegbeeld zijn van een beweging die opkomt voor de volksmens. Het is alsof liberalen een overall zouden dragen. Of dat de top van het Belang zou bestaan uit Marokkanen. Of gaat het over meer? Gaat het om een generatie die is opgegroeid in gedepolitiseerde tijden, en nu verbaasd opkijkt van de omslag? Of is het een beetje van alles? Veel sense of urgency lijkt er in ieder geval niet bij te zijn. Voor wie de site van het Visie-congres bezoekt, valt op hoezeer die doet denken aan de stijl van de Ideeënfabriek of het Pro-congres, toen de partij nog hip was en het kon stellen met sympathieke ideeën. Nergens merk je dat er een basis moet worden gelegd voor een sterk en zelfverzekerd socialisme, een socialisme met een unique selling proposition, geen samenraapsel van stellingen onder een vage vlag. Dat is Spirit. Sorry, VlöPrö. Daarom alleen al was die oproep van Animo nuttig. Echt spijtig van die piet.Tom Naegels is schrijverSpijkerschrift verschijnt wekelijks op zaterdag

Open brief aan sp.a

2008-10-17T09:29:00.000+02:00

sp.a staat voor een hoop uitdagingen. animo twijfelt sterk of de partij goed beseft welke richting ze uit moet en hoe ze haar boodschap wil overbrengen aan de mensen. Daarom sturen we een open brief naar de partij met enkele suggesties en ideeën.

We krijgen graag reactie van jou, we hebben tenslotte de waarheid niet in pacht.
Sta je hier achter? Give us a sign, dan zetten we je bij de medeondertekenaars.

De brief kan je hieronder lezen of via de links onderaan downloaden.
Reageren? Klik: reactie
Mee ondertekenen? Klik: signeren

Open brief aan sp.a,

Opdat onze kleine Piet nooit de oorloge meemake, stemt de socialisten! Uw sociale zekerheid! Opdat de heerschappij der financie eindige en de arbeid zegeviere!

Vrienden, vriendinnen, kameraden,

Slogans uit de oude doos. Krachtig, duidelijk, vurig en bezield. Het heeft geen zin deze te kopiëren. We kunnen er wel iets uit leren: namelijk dat ze er pal op zaten. Het zijn slogans die precies de gevoelens verwoorden van een naoorlogse samenleving die een nooit eerder geziene onzekerheid had gekend. Die onzekerheid was de angst van de mensen. Die onzekerheid was de motivatie van de socialistische partij om te zoeken naar oplossingen. Een socialistische partij die met open vizier naar één ideaal van gelijkheid streefde en zo één van de belangrijkste actoren in de samenleving werd. Dit waren ook slogans die eenduidig en duidelijk het ideaal verwoorden van een partij die er perfect in slaagde om de angst van de bevolking voor de onzekerheid uit het verleden om te zetten in een zekerheid voor de toekomst. Is dat trouwens niet waar elke partij van droomt?
Te weten wat er leeft en daar oprecht naar handelen?

Op 10 juni 2007 haalden we 16,4%. Bij de laagste resultaten voor sociaaldemocraten in Europa, bij de laagste resultaten in de geschiedenis van onze partij. Dit als gevolg van een campagne van ongekend lage kwaliteit, uitgedacht door highbrow socialisten, zonder voeling met de man en de vrouw in de straat, tot nader orde nog steeds ons kiespubliek. Een campagne die bovendien uitblonk in een gebrek aan ‘visie’- what’s in a name - aan verhaal, aan eenduidigheid en aan duidelijkheid. We bezielden niet. We wisten wel wat het kostte en hoe we het wilden uitvoeren, maar vrienden, vriendinnen en kameraden, een campagne is geen optelsom van het ene beleidsvoorstel na het andere. Onze beleidsvoorstellen zijn de som van onze visie op vrijheid, gelijkheid en zekerheid! Onzekerheid beantwoord je niet door het ene beleidsvoorstel na het andere te poneren, maar door een samenhangend en geloofwaardig verhaal.

10 juni 2007 leek zo mooi voor Yves Leterme.
De conservatieven en liberalen besloten echter langer dan een jaar te zwelgen in een zweem van zweverige incapabiliteit en zwalpende bestuurloosheid. Bovendien, heeft de bloeddorstige drang tot deregularisering van de neoliberalen wereldwijd tot een financieel bloedbad geleid. Een regering die toch al niet inzette op de sociaaleconomische thema's heeft nu het sociaaleconomisch budget in de afgrond van de financiële crisis gestort.

Dit moment is een historische opening in een 30 jaar lang gerespecteerde neoliberale consensus om het neosocialistisch alternatief als antwoord voorop te stellen. Dit is onze kans. Mensen willen zekerheid. Een zekerheid die niet wordt ingevuld door de liberalen opnieuw het ministerie van Financiën te geven. Wanneer het brandt op de financiële markt zetten we een pyromaan toch niet aan het hoofd van onze brandweer?

De zekerheid waar mensen naar streven wordt evenmin ingevuld door nationalisten die in een vlucht vooruit naar hun eigen utopische ministaat een verrottingspolitiek voeren in ons land . Zij willen een staat die zelfs de slagkracht niet meer heeft om in te grijpen en bij te sturen om mensen zekerheid te garanderen. Socialisten willen een staatshervorming die deze zekerheid maximaal garandeert op elk bestuursniveau. Een sociale staatshervorming die garant staat voor solidariteit en efficiëntie. De staatshervorming waar de extreme separatisten van de NV-A voor staan, is geen staatshervorming, maar een staatsuitholling.

Sommige liberalen pleiten nu ongegeneerd en onvoorstelbaar hypocriet voor een sterke rol van de staat. Andere liberalen, zoals Somers en Reynders, weigeren, gevangen in hun eigen ideologische immobiliteit en fundamenteel foute redeneringen, de juiste conclusies te trekken.

Wij durven wel de juiste conclusies trekken. Mensen verwachten antwoorden die tegemoet komen aan hun onzekerheid. De verkoop van Fortis was het ideale moment om aan te geven hoe wij de markt willen reguleren. Laat maar gaan die markt, zeggen de liberalen, laat maar los! Net zoals wij de markt weigeren los te laten, zo laten we ook de mensen niet los! Dit is onze kans.

Wat praten we graag over Obama! Wat praten we graag over Change, we believe in.
Laten we dan ook praten over ons belief tot maakbaarheid van de samenleving. Wij geloven dat we iedereen aan het werk moeten krijgen, omdat mensen zo sterker in het leven staan. Wij geloven dat de overheid moet kunnen bepalen hoeveel onze energiefactuur kost. Wij geloven in een overheid die voor de mensen, in naam van de mensen bepaalt waar de markt begint en waar de markt eindigt omdat diezelfde mensen anders knock-out geslagen worden door de onzichtbare hand van de markt. Wij geloven in een sterke staat die gelijkheid propageert, een staat die toplonen aan banden legt. Een sterke staat die jongeren een degelijk inkomen garandeert, die ervoor zorgt dat mensen, zeker diegenen met een laag inkomen, een huis kunnen kopen. Een staat die gelijke onderwijskansen vooropstelt. Wij geloven ook dat veiligheid een kwestie van kansen geven is, niet van het ontnemen van kansen.

Laat dát ons verhaal zijn, laat dát de verandering zijn waar we in geloven. Geloven in verandering, niet in een zwak compromis, geen middelmatigheid. We verwachten een partij die een sterk verhaal vertelt én durft te vertellen! Laten we politiek durven te gaan waar we ideologisch al lang staan.
We hoeven ons verhaal noch te verwateren noch af te zwakken voor de centrumkiezer. In de politieke supermarkt, vechten we niet voor de centrumkiezer. De centrumkiezer bestaat niet. In de politieke supermarkt, zijn wij het product en dienen wij ons te differentiëren en dit kan niet door een diffuus en onduidelijk verhaal, zoals sp.a het vandaag de dag vertelt. De kiezer wordt niet overtuigd door een light-product in die supermarkt. De kiezer kiest voor de socialisten als hij of zij ervan overtuigd is dat wij zijn of haar zekerheid garanderen, dat wij een sterk, duurzaam en geloofwaardig product aanbieden. Want de kiezer die leeft in een periode met een lang niet geziene onzekerheid wordt overtuigd door een verhaal van vrijheid, gelijkheid en zekerheid!

Als wij nu het moment niet grijpen, dan ligt dat niet aan de liberalen, niet aan de christendemocratische tsjeverij, maar dan ligt het aan ons.

Rosa Luxemburg zei ooit dat de vrijheid van de liberalen de vrijheid is van een vrije vos in een vrij kippenhok. De vrijheid van de socialist, de vrijheid van de socialistische partij is een vrijheid die altijd en eerst en vooral wordt afgewogen aan onze idealen van zekerheid en gelijkheid!

Slogans zijn altijd het sluitstuk van een verhaal.

Sterke slogans zijn het sluitstuk van een sterk verhaal en een sterk verhaal is datgene wat wij moeten vertellen. Laten we deze kans grijpen om ons verhaal te vertellen, zonder compromis maar mét een kracht onze schitterende partij waardig. Laten we terug een partij zijn die niet alleen gelijk heeft, maar ook gelijk krijgt. Wij durven te zeggen, wij hebben gelijk. Als we daar zelf niet van overtuigd zijn, zal de kiezer ook nooit overtuigd worden.

Beste vrienden,vriendinnen, kameraden, dit is onze kans. Laten we ze samen grijpen en laten we samen vooruitgaan! Opdat de arbeid zegeviere! Voor onze sociale zekerheid !Voor onze kleine piet!

Nationaal animo bestuur.

Interview De Zondag

2008-10-12T13:03:00.001+02:00

Enkele weken geleden stelde de Zondag alle politiek jongerenorgaisaties enkele vragen. Ik denk niet dat ze het hebben gebruikt. Ik wil ze wel delen.

1. Niemand is perfect, ook onze premier Yves Leterme waarschijnlijk niet. Wat zijn zijn belangrijkste tekortkomingen of fouten tot nu toe geweest. En daarnaast natuurlijk : wat heeft hij al goed gedaan/aangepakt.

Wat mij het meeste stoort is dat hij het geloof van de mensen in politiek heeft afgenomen. Hij heeft zoveel verwachtingen gecreëerd maar uiteindelijk heeft hij echt iedereen knock-out geslagen met zijn niets-doen. Als ik met mensen praat dan stralen ze zoiets passief uit. Ze geloven niet meer dat de overheid iets kan betekenen, echt iets kan realiseren. Dat vind ik nog het ergste van al. Mensen die niet meer geloven dat de overheid iets kan doen. Er werd voor €2 miljard sociale maatregelen beloofd. Die zijn er niet. De begroting ging er plots veel beter uitzien. Er is een gigantisch gat dat niet kan worden dichtgereden. De Crem en De Gucht sturen gevechtsvliegtuigen naar een uitzichtloos oorlogsgebied en liegt hierover in het parlement. Dat zou met ons geen waar geweest zijn.

Ik zou uit beleefdheid misschien ergens wel iets positiefs aan zijn beleid kunnen vinden, maar heb geen zin om door de modderpoel te graven die hij heeft aangericht.

2. Moesten jullie nu voorzitter van jullie partij zijn, welke zijn dan de prioriteiten die jullie nu op de agenda willen. Dat mag gerust in een top-3.

Mensen moeten weer kansen krijgen om hun land te verbeteren. Tonen dat als we allemaal hard werken, iedereen daar beter van wordt. Als we iedereen aan het werk krijgen, dat er dan ruimte is om goede en betaalbare woningen te bouwen, onderwijs kwalitatief te maken.
We moeten ook weer geloven dat samenleven mogelijk is. Dat jonge mensen die hun plaats zoeken in de wereld niet persé gevaarlijk zijn. Dat we mensen die ontsporen terug op de rails kunnen zetten. Misschien is dat wel het belangrijkste wat mensen nu van politiek verwachten. Dat we alles terug op de rails zetten en dat we na al die maanden van immobiliteit weer verder kunnen.

Wat mij betreft lopen we dus enorm achter op het gebied van betaalbare en goede woningen, het omgaan met onveiligheid en het enorme werkloosheidsprobleem in Brussel en Wallonië.

3. De regering sprong in de bres voor Dexia en fortis en misschien straks nog voor andere banken. Vinden jullie dat er genoeg garanties zijn dat de regering zijn vele centen wel degelijk terug ziet?

Nee, die zijn er niet. Ik vind dat de overheid moet garanderen dat de mensen zeker aan hun spaarcenten moeten kunnen, maar dat de grote aandeelhouders veel zwaarder moeten worden belast. Vooral de liberale partij lijkt te denken dat de overheid bedrijven maar gerust moet laten als die gigantische winsten maken, maar wel verwachten dat de overheid direct met belastingsgeld van u en ik klaarstaat om bij te springen wanneer ze dreigen in te storten. Een internationaal beursmodel dat er alleen op gericht is om via risicovolle speculatie snelle winst te maken, zorgt op termijn voor dit soort crashes omdat de waarde van aandelen kunstmatig omhoog wordt gedreven. Daarom moeten het spelen op de beurs zwaarder belast worden, onder andere door een Tobintaks.

4. De economische crisis staat nu centraal voorop en beheerst het (regerings)nieuws. BHV en de perikelen er rond lijken wat op de achtergrond te geraken. Zal BHV en de staatshervorming hierdoor vertraging oplopen of zal dit niet echt zijn invloed hebben?

BHV moet gesplitst worden. Daar staan we achter, dat moet dan ook via het parlement zijn weg gaan. De splitsing van BHV mag wel geen excuus zijn om niet te besturen, zoals nu al maanden gebeurt.

De problemen met de koopkracht zijn niet om te lachen. Los die dus eerst op. Met een gesplitst BHV gaan we niet plotseling €100 per maand meer verdienen. Ik hoop dat het overleg tussen de gemeenschappen nu vastlegt hoe de Belgische federale staat zo goed mogelijk welvaart kan creëren voor iedereen. Iedereen zou in België dezelfde sociale rechten en plichten moeten hebben. Laat deze rechten door de federale overheid vastleggen. Voor de uitvoering hiervan zouden de gewesten verantwoordelijk moeten zijn. Ze moeten worden beloond als ze efficiënt deze rechten en plichten uitvoeren.

Weimar

2008-10-12T12:45:00.001+02:00

Ik zit in een drukke ruimte naast de congreszaal van de jongsocialisten van Duistland. Ze houden een congres in het tropische Weimar, het zuidoosten van Duitsland. In totaal zijn meer dan 360 afgevaardigden van de volgens mij bijna 100 000 leden nu al twee dagen aan het amenderen en resoluties aan het stemmen. animo is samen met een ander groepje internationale gasten uitgenodigd om deel te nemem aan het congres. Ik versta niet zo gigantisch veel van de tussenkomsten, maar de sfeer is wel goed. Er wordt gewerkt aan een soort definitie van de organisatie aan de hand van 63 stellingen. Ik geef later wel mijn indrukken rond de praktische kant van de zaak, ik wil eerst wat dieper ingaan op de speech van Martin Schulz.

Schulz is de fractieleider van de PES-group in het Europees Parlement. Hij is sinds kort ook de lijsttrekker voor de volgende Europese verkiezingen. Ik had samen met Wai-Hoi en de andere internationale gasten de kans even met hem te praten voor zijn speech en we waren zeer onder de indruk.

Die mens straalt deskundigheid uit en de wil om Europa te veranderen, hij is grappig en kan een zaal bezielen. Hij lijkt niet zo in het defensief en zelfbeklag te zitten waar ik sommige leden van onze partij soms van verdenk. Zijn toespraak van bijna een uur focuste op de rol die sociaaldemocraten nu moeten spelen in Europa. Het is nu aan progressieve partijen om de markt te sturen, de welvaart en tewerkstelling te garanderen. Dit moet door financiel producten te screenen voor ze op de markt komen, en de liberale bloeddorst naar winst te remmen. De mens heeft een hoop aantal rethorische hoogstandjes gelanceerd die ik zeker zal overneem. Ik ben intussen met Wai-Hoi een tussenkomst aan het schrijven voor VISIE08 volgende week, waar we zeker dat voluntaristische en die betrokkenheid in willen overbrengen.

Enfin, later meer. De mensen hebben de computer nodig.

Privé

2008-10-03T15:06:00.009+02:00

Ik heb deze blog altijd beschouwd als een mix tussen politiek platform, publicatie van opinies en het ventileren van hoe ik me op een bepaald moment voel. Enkele maanden geleden wees Sieg me op het feit dat dat eigenlijk wel raar is, dat het misschien niet zo slim is om mijn emotioneel wedervaren hier neer te schrijven. Ik weet niet meer zo goed wat mijn antwoord daarop was... Ik denk dat ik zoiets zei à la: ja maar ik heb het nodig om dingen van me af te schrijven. Dat is inderdaad zo. Probleem is natuurlijk dat ik op deze blog ook een hoop reacties krijg van mensen op mijn standpunten. Die zijn niet altijd even positief (ahum, op zijn minst). Ik stel me dan natuurlijk ook te kijk voor die mensen. Je vraagt je dan af wat die over je denken. Ik schrijf over gevoelens en meningen; zouden ze die opsplitsing maken? Zoals: het is dan wel een politieke idioot, maar ik heb wel compassie met hem als zijn hondje sterft?

Ik schrijf dit maar omdat ik me zeer recent verbaasd heb over de heftige reacties op de commentaarsite van Het Laatste Nieuws rond het huwelijk van Martens en het klimongeval van Bruno. Nu ken ik Martens niet persoonlijk, hij staat politiek niet helemaal op mijn lijn (ahum 2). Ik moet wel zeggen dat ik bijzonder gecharmeerd was door de stralende glimlach van Miet Smet. Die zag er zo gelukkig uit. Ik was zeer geëmotioneerd. Gho, die moet lang op haar vent gewacht hebben. Ik was oprecht blij voor die twee. Dit heeft wat mij betreft niets te maken met waar ze beiden politiek voor staan. Als ik dan de reacties lees op de artikels op hln.be... Degoutant. Laat die mensen nu toch eens gelukkig zijn.

Hetzelfde met Bruno. Ik vind Bruno wel okay. Hij komt soms zeer stoer over en is wat direct in zijn uitspraken maar daarnaast ongelooflijk inteligent en een scherpe tong. Bon, een geschikte gast. Nogmaals die reacties. Het is nu toch niet omdat je niet akkoord bent met alles waar hij voor staat/stond dat je tevreden moet zijn omdat hij zo'n zwaar accident heeft gehad? U daar zo in verkneukelen. Ik vraag me dan af of ik mij daar ook aan bezondig... Mocht Bart De Wever nu morgen een arm verliezen - ik zeg maar wat. Of toen Leterme zo ziek was. Misschien dat de eerste reactie dan wel een is à la: hahaha, de sucker, eigen schuld. Maar twee seconden later moet je dan toch direct compassie hebben met die mensen? Dat staat nu toch volstrekt los van waar ze politiek voor staan

Bon, in elk geval. Ik merk dat ik hier een mix probeer te maken van verschillende zaken. Misschien is dat geen goed idee. Misschien wordt dit later wel een motivatie voor Dag Allemaal om korzelige naaktfoto's van mij met hangbuik op een Corsicaans strand te publiceren. Die Ilse Beyrens (of hoe heet dat kind): jamaar, wij mogen dat publiceren! Meneer Boriau loopt zo met zijn privé-leven te koop op zijn Blog dat wat publiceren geen schending is van zijn privacy. Hij heeft er zelf voor gekozen zo open te zijn, dus dit is relevant!" Het zou geen waar zijn. Ze krijgen een proces aan hun been. Enfin, ik zie wel. Ik haal het er dan wel van.

Censuur

2008-10-02T16:21:00.006+02:00

Ik heb de voorbije dagen de volle lading over mij gekregen van Jong NVA. Ik heb ze extremisten genoemd. Dat vonden ze er een beetje over. Iemand noemde mij zelfs de voorzitter van animao. Dat vond ik dan weer grappig.

De reden? Ik verwijs naar enkele artikels hieronder. Het was het stuk rond de houding van Bert De Brabandere die zich consequent verzet tegen gelijk welke partijlijn. Ik zie hierin het honderdgezichten-syndroom van CD&V terugkeren. Misschien moet ik nog eens goed nadenken over de exacte formulering.

Enfin, reden genoeg om Jong NVA over mijn dak te krijgen. Er werden veel zeer lange reacties geplaatst waar ik gezien mijn drukke bezigheden allerhande niet veel tijd had om op te reageren. Ik deed dat dus maar snelsnel zonder er hard over na te denken. Ik moet ook een zekere Brecht uit Gent 'Smithers' genoemd hebben in plaats van zijn nick Smithsonian (of zoiets, ik ben niet zo goed met namen). Blijkbaar is Smithers een enigzins verwijfd personage uit de Simsoms. Dat wist ik dus niet. Ik heb hem daar blijkbaar mee gekwestst, hetgeen ik wel kan begrijpen als je net heel stoer bent. Mijn excuses dus.

De reacties verwerden tot een heen en weer gescheld (met zelfs uitwassingen naar andere Blogs). Gezien het feit dat ik dit niet zo tof vond (en ik die jongen dus ook had beledigd) heb ik die reacties maar gewist. Ik heb sindsdien ook een 'eerst lezen, dan pas goedkeuren'-functie op mijn Blog. Dat lijkt me eigenlijk redelijk. Het is tenslotte mijn Blog. Voor al te wilde discussie met gescheld als gevolg ga je beter naar een forum. Ik ben zelf niet zo goed in fora. De forumsessies van Politics.be zijn altijd een hel voor mij. Ik heb soms echt de indruk dat daar vaak maar wat gratuit over en weer wordt gescholden. (Ik hoop dat ik nu niemand beledig, er zijn natuurlijk ook zeer serieuze mensen op die fora). Bon, ik kan daar dus niet zo goed tegen.

Sindsdien heb ik heel wat mailtjes gekregen van jonge NVA-ers die mij uitdagen voor een debat rond de onafhankelijkheid van Vlaanderen. Ze verwijten mij ook censuur overigens. Hetgeen ik natuurlijk formeel betwist.

Ik weet eigenlijk niet of ik veel zin heb in een debat rond de Vlaamse Onafhankelijkheid. Als de titel van het debat 'De Vlaamse Onafhankelijkheid' is, kan ik mij voorstellen dat dit al enigzins gekleurd is. Het probleem met dat soort debatten is dat er zelden ruimte is voor nuance. Voor de extremisten in de zaal (oops, I did it again) kan je nooit ver genoeg gaan.

Wat bedoel ik nu eigenlijk met extremisten? Ik vind niet echt dat de standpunten van NVA degoutant zijn. Ik volg ze vaak niet, zoveel is duidelijk. Daarnaast vind ik eigenlijk ook dat ze een beetje one-issue zijn. Heel erg anti. Zelfs toen ze nog in kartel zaten.

Ik vind voornamelijk hun handelen extreem. Ze stammen uit een oude, beweging met een duidelijk doel. De Vlaamse onafhankelijkheid. Tegenwoordig gieten ze dat dan wel in een moderner sausje als: "Vlaamse staat binnen een federaal Europa" (zoiets denk ik nee? Pak mij niet op de details), maar ze blijven wel vasthouden aan dat ene concept, dat zo simpel is dat het vlot verkoopt. Ik vind dan VlaamsProgressieven voor pragmatischer (hetgeen bewonderenswaardig is, maar dus duidelijk ook veel minder wervend). Die staan voor subsidiariteit, confederale organisatie, responsabilisering... Concepten waar wel degelijk over gepraat kan worden. Bij NVA is de finaliteit duidelijk: de onafhankelijkheid. Het zit er in de cultuur hier niet op te willen toegeven. Zelf beweren ze natuurlijk al een hoop toegiftes te hebben gedaan. Dat zal wel. Hoe tel je zoiets? Feit is wel dat sinds ze uit de regering zijn, de onderhandelingen een stuk vlotter te lijken lopen. Misschien moet ik bij gelegenheid wel eens een meer uitgewerkt stuk schrijven over de psychologie van een Bart De Wever. Dat kan een handige voorbereiding zijn op het 'Vlaandere Onafhankelijk'-debat. Misschien moet ik dat toch maar doen. Bon, ik zal ze het wel laten weten als het zover is.

De foto hierboven is trouwens een overzicht van de jongerenvoorzitters tijdens de Nacht van de Censuur in Antwerpen. Er was debat rond wat censuur was en wat niet. Best boeiend. De enige foto trouwens van mijzelf en Bas Luyten. Lang niets meer van gehoord trouwens. Vind het zelfs verdacht stil rond Jong NVA tegenwoordig (buiten mijn persoonlijke aanvaringen dan :-).

De ongemakkelijke werkelijkheid

2008-09-29T17:15:00.002+02:00

De markt stoot op haar grenzen. Het argument dat staatsuitgaven –en tussenkomsten ‘ongezond’ zijn voor de economie mag nu voor eens en voor altijd worden begraven.

De crisis in de financiële sector en de mogelijke gevolgen voor de wereldwijde economie tonen nog maar eens aan dat de markt niet zaligmakend is. Het voelt bijzonder wrang aan dat net op dit moment blijkt dat de private sector het niet alleen kan en dat de overheid moet ingrijpen.

Dit is iets waar we als jonge socialisten eigenlijk niet tegen kunnen zijn, temeer omdat we nu eenmaal altijd hebben beweerd dat de overheid zijn verantwoordelijkheid moet nemen. Economisch liberalen zijn gelukkig dat de overheid dit ingrijpen doet om hun handel te redden. Dit ligt voor hen moeilijker als het gaat om sociale programma’s en het ondersteunen van de man in de straat.

Volgens ons toont dit aan dat de overheid de economie actief moet sturen, omdat de onzichtbare hand nu eenmaal niet veel oog heeft voor duurzaamheid. In een vrije markt met grote spelers die elkaar rauw lusten, heerst weinig vertrouwen. Waarom zouden bedrijven dan de moeite doen op heel erg lange termijn te denken en ervoor zorgen dat ze een stabiele, ecologisch en sociaal duurzame basis leggen voor hun activiteiten? Hier moet de overheid proactief sturen. De staat moet voorwaarden opleggen, durven stellen dat deze of gene maatregel niet in overeenstemming is met wat inwoners nodig hebben. Dat producten te belastend zijn voor het milieu, dat hoge ontslagpremies niet aanvaardbaar zijn, dat toplonen de pan uit swingen en dat speculatie enkel maar leidt tot meer faillissementen. Dit moet gebeuren voordat het kalf verdrinkt.

Liberalen zien dat anders. Vanuit een visie dat de staat moet bijspringen als het al te laat is, vinden ze het nu niet meer dan normaal dat de overheid bijpast. Daar dient de staat toch voor? Het falen compenseren, want al dat belastingsgeld komt toch voornamelijk van bedrijven? Als het daar wat minder gaat dan mogen die bedrijven zonder veel problemen het spaarpotje van de overheid opsouperen om daarna weer verder te gaan.

No passaran José. Dit falen toont aan dat het bedrijfsleven regels moet respecteren en dat de overheid niet telkens in de bres kan springen als het te laat is. De staat moet trachten dit soort situaties te vermijden. Daarom moet Europa maatregelen nemen om speculatie tegen te gaan. animo dringt erop aan dat sp.a hierin het voortouw neemt. Dit kan bijvoorbeeld door wat betreft de toplonen de nadruk eerder te leggen op plafonneren in plaats van transparant te maken. Maatregelen tegen speculatie bestaan reeds in de vorm van de Tobintaks. Deze maatregel is goedgekeurd in België, maar nog niet in alle landen van de eurozone. Ons land moet meer het voortouw nemen voor de internationale ratificatie van de Tobintaks, willen we deze effectief kunnen doorvoeren.

Op Belgisch niveau moet bijvoorbeeld een stop komen op de toplonen. Transparantie van deze lonen is niet voldoende. De overheid moet een maximumbedrag opleggen en vele extralegale voordelen die niet belast worden, verbieden. Wij geloven in de noodzaak van een actieve overheid die in Europees kader de markt stuurt in plaats van ze te ondergaan. We zullen dan ook niet dulden dat het na deze crisis weer business as usual wordt.

Bert is weer heel erg zichzelf

2008-09-26T14:16:00.007+02:00

Dit weekend vindt het perfect georkestreerde CD&V congres plaats. In eerste instantie was het de bedoeling het te hebben over een visie op globalisering. Gezien de omstandigheden gaat die vlieger natuurlijk niet op. Het ding werd omgetoverd tot een actualiteitscongres met ruimte voor vragen van de leden.

Bert De Brabandere wil een motie indienen die CD&V vraagt uit de regering te stappen en opnieuw het kartel aan te gaan met NVA. Ook gelooft hij niet in de dialoog van gemeenschap tot gemeenschap. Bon, ook animo heeft nieuwe verkiezingen gevraagd dus rond dat eerste zal ik hem niet tegenspreken. Go ahead man, shoot. Zorg ervoor dat CD&V eindelijk zijn gezond verstand gebruikt en de stekker uit deze miserie trekt.

Wat het kartel met NVA betreft: good riddance wat mij betreft. NVA is een extreme partij wiens strategie het was om geen enkele dialoog te laten werken. Ik volg volledig de visie dat zij de boel verzuren en volstrekt niet staatsvormend werken. Ze aanvaarden geen compromis, samenwerken staat niet in hun dictionaire, zelfs niet met CD&V. De staart kwispelt en de hond shaked mee. Niet dat het mijn zaken zijn, dat CD&V zelf kiest met wie ze samenwerken, maar een dialoog mét NVA, waar sp.a wel in zit, zal animo niet meer steunen. No way José. In datzelfde verband dus: beste Bert, hier de uitdaging. Als jij erin slaagt om NVA weer bij CD&V te krijgen, dan doe ik er alles aan om sp.a uit de dialoog te krijgen. Dan heeft die wat mij betreft geen enkele zin meer.

Beste Bert, ik zou willen zeggen dat je stilaan de nieuwe NVA wordt van de CD&V. De hardliner stem binnen de partij. Ik ben er echter van overtuigd dat het vertegenwoordigen van honderdduizend meningen en het samenbundelen van volstrekt tegensprekelijke stromingen binnen één partij hét kenmerk bij uitstek is van de CVP, excuus, de CD&V. Ik ben ervan overtuigd dat het de strategie van de ampersand is. We geloven in de dialoog & we geloven er niet in. We zijn voor een sterke federale staat & we zijn er niet voor. We steunen onze enige topman Yves Leterme & we steuenen onze enige topman Kris Peeters. Ik kan me perfect voorstellen dat juliie G4 heel erg tevreden is dat jij er bent. Het feit dat je aan de achterban kunt laten zien dat de partij nog altijd twee gezichten heeft, ondanks het feit dat jullie de NVA hebben gedumpt zal voor hen wel een opluchting zijn.

Kortom Bert, ik begrijp je spel wel hoor, daar niet van. Ik zie wel waar je heen wil. Mag ik je echter wel waarschuwen dat de houding die jij met je organisatie en je partij aanneemt niet bepaald bevorderlijk zijn voor de toekomst van ons land? Ik vind het volstrekt onverantwoord hoe je optreedt. Je biedt geen constructieve oplossingen aan, je bouwt spanningen op die ons land niet verder helpen. Je stuurt constant aan op conflict en egelstellingen. Als dat fout afloopt vind ik dat jij daar mee verantwoordelijk voor bent. animo probeert dit niet te doen, we hebben steeds constructieve oplossingen voorgesteld en een globale en concrete visie rond staatsvorming voorgestaan. Ik roep jou op om hetzelfde te doen en boel niet nog meer te verzieken.

animo rekent op een constructieve dialoog van gemeenschap tot gemeenschap

2008-09-22T18:22:00.000+02:00

animo is tevreden dat NVA zijn biezen pakt. "De Vlaamse delegatie zou er nooit in slagen om met de zure oprispingen van NVA tot een degelijke dialoog te komen. Good riddance."

Bram Boriau hoopt dat hiermee de rust in de Vlaamse regering terugkeert en nog tot de verkiezingen het regeerakkoord kan uitwerken. "Laat alstublieft de redelijke partijen een compromis sluiten rond de nieuwe vormen voor de federale staat, die de solidariteit zo efficiënt mogelijk kan organiseren. Dat gaat best zonder extremistische randpartijtjes."

animo pleitte in het verleden voor een operatie Betancourt, het verlossen van de CD&V van zijn kartel. Deze operatie is geslaagd. De CD&V is bevrijd van zijn gijzelnemer en kan zich nu hopelijk als een redelijke partij beginnen te gedragen.

"Laat het spagaat aan ballerina's", stel Boriau. "Het steunen van de CD&V buiten de regering en buiten het kartel is dan wel zeer grappig; het is ook volstrekt ongeloofwaardig."

De gevolgen voor de federale regering zijn moeilijker in te schatten. Het feit dat er geen Vlaamse meerderheid meer is die de regering ondersteunt heeft natuurlijk verregaande gevolgen. Het lijkt bizar mocht Leterme nog premier blijven, het spreekt voor zich dat de federale regering valt. Dit heeft dan weer als direct gevolg dat er eigenlijk nieuwe federale verkiezingen moeten komen.

Meer info?
Bram Boriau
voorzitter animio
0472/23.90.68

waar sta ik

2008-09-13T19:01:00.004+02:00

Er bestaat zoiets als een 'political compass'. Op een zeer eenvoudige links/rechts en authoritarian/libertarian veld wordt je positie bepaald na een vijftigtal vragen. Is porno verwerpelijk? Mogen mediabedrijven overheidssubsidies krijgen? Ziekenzorg moet voor iedereen gelijk zijn... De klassieke vragen en stellingen. Je ziet mijn positie hiernaast. Wat wil dit nu zeggen?

Wie ervan overtuigd is dat iedereen recht heeft op een goede woning, perfecte gezondheidszorg, kwalitatief en toegankelijk onderwijs komt automatisch in dit kwadrant terecht. De een al wat hoger, linkser, rechtser of lager dan de andere. Voor wat het dus waard is, alhier mijn positie op een zeer rudimentaire schaal.

Zoveel dingen

2008-09-03T17:34:00.002+02:00

Zoef, wat te melden na maanden blog-afwezigheid? Veel mensen vroegen me verder te schrijven omdat ze niet meer op de hoogte zijn van mijn doen en laten. Ze hebben natuurlijk gelijk. Ik schrijf zo graag. Ik heb tot nu toe altijd al heel erg van mijn Blog genoten en vond het een heel geschikte manier om mensen te informeren. Echter, sinds de ontdekking van facebook loop ik wat achter met blogspot.

Zodoende. Ik weet eigenlijk niet eens of ik in een vorige post al had aangegeven dat ik mijn job bij de POD Maatschappelijke Integratie heb gelaten voor wat het was? Nee? Wel, bij deze. Om een lang verhaal kort te maken; ik had het daar een beetje gezien en kreeg de geweldige kans om als medewerker aan de slag te gaan op voor de sp.a+VlaamsProgressieven fractie in het Brussels Hoofdstedelijk Parlement. Ik werk samen met Marie-Paule Quix, Foaud Ahidar en Jan Béghin rond werkgelegenheid, huisvesting en nog duizendeneen andere thema's. Absoluut geweldig. Droomjob. Ik ben hier dan ook heel gelukkig. Ik heb het nodig te kunnen samenwerken met mensen naarwie ik opkijk. Is dat raar? Ik merk van mezelf dat ik niet zo productief ben in een omgeving met mensen die ik niet respecteer. Dat is nu eenmaal de aard van het beestje.

Verder woon ik intussen al sinds mei in mijn nieuwe huis, ik post daar nog wel een foto's van. Het is geen onverdeeld succes; eigenaar zijn brengt een hoop gezaag en gezever met zich mee en het was eigenlijk best lastig. De verhuis, de nieuwe job, extreem drukke animo-tijden, ... Dit alles tezamen leidde ertoe dat ik er eigenlijk doorzat midden de zomer. Ik was helemaal leeg. En dan moesten we nog op ECOSY-kamp vertrekken. Zeer intensief allemaal... Blij dat ook dat achter de rug is. Het kamp zelf was een succes. Was hadden een heel fijne animo-groep, onze workshops werden zeer gesmaakt en de Female Orgasm -campagne was een groot succes.

Animogewijs dan, toch nog steeds mijn belangrijkste minaar. Ik ben tevreden. Mijn bestuur draait lekker, ik heb het voorrecht om met heel getalenteerde mensen te mogen samenwerken (zie eerder). We hebben de focus de laatste maanden voornamelijk op staatshervorming, werkgelegendheid (het interimverhaal), studentenarbeid en gender (female orgasm) gelegd. Dat sloeg heel goed aan. Ik denk dat we een paar relevante stukken hebben geschreven en zowel binnen als buiten de organisatie enkele discussies hebben aangewakkerd. Later (en op de site van animo) hierover meer.

Wat brengt de toekomst nu? Wel: dit weekend discussiëren we met 100 jongeren in Blankenberge over zes thema's (werk, onderwijs, globalisering, veiligheid en migratie, ...). Het komt erop neer dat we een up-to-date invulling geven aan de waarden die voor ons belangrijk zijn: internationale solidariteit, kwalitatief leven, goed onderwijs... Deze zomerunief duurt tot zondagavond. Daarna beginnen de fractiedagen van sp.a. Boeiend én druk.

Enfin, ik ga het hierbij laten for now. Ik hoop dat dit nogmaals een fijne doorstart wordt. Ik denk dat ik hier realistisch in moet zijn: regelmatig Bloggen lukt gewoon niet. Af en toe een serietje is het beste dat ik kan presteren.

Doei!

Mijn collega Christel wil mij vergiftigen

2008-05-14T10:48:00.008+02:00

"Zeg Bram, gij zijt hier toch weg hé? Hier, ge krijgt dit van mij, ik moet dat toch niet hebben, 'k heb er wel al eens van gedronken. "

Ik heb Christel altijd al een toffe gevonden, maar nu niet meer. Ze duwt me een flesje Lipton Linea in mijn handen: "Hier, gij eet en drinkt toch altijd alles." Wat een bucht is me dat! Ik heb het nu een half uurtje uit, die dieetbucht met chemisch bijgevoegde weet-ik-wat! Ik geloof graag dat je er magerder van wordt, ik voel kotsneigingen opkomen. Ik wil dit product dan ook graag aanraden aan alle boulemische dieëters.

Dit doet me trouwens denken aan Actvia van Danone. Pieter, mijn ex-huisgenoot wees me op het feit dat met 'actieve bestandelen voor de darmflora' eigenlijk gewoon bedoeld wordt dat je er sneller door naar toilet moet. Ik heb dus al die 'suggesties' niet door. Die reclame is in een taal die ik niet versta. Rare evolutie trouwens: de productie van voedsel waar je, euh, het voedsel weer van uit... Bon, daarover later meer.

Het waterkanon in Schaarbeek en de link met mijn verhuis

2008-05-14T09:34:00.007+02:00

Gisteren heb ik het eerste deel van mijn verhuis afgerond. Met Tommy reed ik tweemaal op en af van mijn appartement naar mijn nieuwe huis. Fijn was dat. Het weer was mooi, ik heb direct enkele buren gezien: "Vous êtes marié monsieur?" "Ben non madame, la maison est beaucoup trop petit pour être marié" "Ah oui, j'ai apris que la maison est très petite" "Si vous voulez, je vous invite à la visiter madame" "Ah non monsieur, vous êtes célibataire."

Bizar was me dat. Ik denk dat mijn buurvrouw dacht dat ik getrouwd was met Tommy, hetgeen natuurlijk niet het geval is. Vanessa zou dat niet zo leuk vinden. Tommy waarschijnlijk ook niet. Bon, nadien Orval gedronken op het terras van de Oldies op het wereldvermaarde Colignonplein en daar de grote dingen in het leven besproken: is die Leterme écht zo'n idioot?; werken als jurist; animo en hoe een politieke jongerenorganisatie te leiden; vastgoed in Schaarbeek; (ex-) vriendjes en vriendinnetjes (en nee, hier zet ik geen linken); ...
Enfin, een avond zoals een avond behoort te zijn. Gezellig, productief, warm en met een beetje Trappistenbier (zo dient de katholieke kerk toch nog voor iets).

Even over Meneer Colignon en zijn plein. Colignon was iets hoogs in het Belgische leger eind 20ste eeuw en nadien (of tijdens, who knows?) burgemeester van Schaarbeek. Het gemeentehuis werd tijdens zijn legislatuur gebouwd en is een mooi voorbeeld van neo-Vlaamse Renaissance. Vraag met niet wat daar de kenmerken van zijn. Bon, Colignon zelf was naar het schijnt de uitvinder van het waterkanon. Een mens moet ergens groot in zijn, ik kan er vooralsnog niet aan tippen.

Toedeloe dan maar!

Jan Mayen en de Vogezen

2008-05-13T08:50:00.008+02:00

Ik hou van wandelen! Okay, voor u mij verdenkt tot een niet in te schatten saaiheidsniveau te zijn vervallen: euh... euh... - daar weet ik even niets op te zeggen.

Feit is, dit weekend met Rik, Ella, Anneke, Sven, Laurent, Stephanie, Kim, ... gaan wandelen in de Vogezen and I loved it. We hebben twee grote wandelingen gedaan, die eigenlijk an sich niet zo spectaculair waren maar zo mooi! De Vogezen zijn niet zo hoog en stoer als andere gebergten, maar het landschap is er heel mooi, een beetje verweerd en afgeplat. Veel denne- en ander bos ook en dat is wel okay want je kunt er flink ademen. Als ik bij ons in Schaarbeek diep wil ademen stokt het altijd een beetje en neig ik naar een lichte hoest. Als je daar diept inademt, dan adem je écht door. Schitterend gewoon. Ik ga deze zomer weer iets bergachtig zoeken om in te trekken. De Pyreneeën of zo, een kamer en ontbijt dingetje of zo, en dan maar stappen. Bon, ik ben weer zeer enthousiast, zoals u kunt lezen. Godweet hoe lang het duurt.

Op mijn werk ga ik de laatste dagen in. Deze middag heb ik afgesproken met de mensen van de sp.a-spirit fractie in het Brussels Parlement om een deel van de dossieroverdracht te doen. Ik kijk er al naar uit.

De foto aan dit bericht is er een vanop het eiland Jan Mayen, mijn laatste eilandenobsessie. Het is een eiland boven Ijsland, dat behoort tot het Noors koninkrijk. Het werd lang geleden ondekt door de Friezen, die er een levertraankokerij op onderhielden. Het is vrij onherbergzaam en wordt permanent bewoond door de beheerders van een Noors radiostation. Het bizarre is dat bijna niemand dit eiland kent. Ik weet niet of ik er ooit geraak, maar ik blijf het wel fascinerend vinden.

Verlengd weekend

2008-05-09T15:07:00.004+02:00

Jaaaaa, verlend weekend. Jongens gaat dat deugd doen. Ik moet zo dringend bekomen. Heb jij dat soms ook, beste lezer (met duizenden zijn jullie :-), dat de dingen elkaar zo snel opvolgen dat je ze niet kunt laten bezinken? Bon, ik kom uit zo'n periode. Ik verander van werk, moet dringend gaan verhuizen, heb het razend druk met animo, afgesprongen bijna-relatie ... Je weet wel, een hoop dingen die eigenlijk reflectie verdienen omdat ze heel belangrijk zijn. Om al die zaken degelijk te plannen en eruit te leren is het natuurlijk belangrijk dat er mentale rustmomenten worden ingebouwd. De waren er ongelooflijk niét de voorbije maand. Als alles zich dan begint op te stapelen in je hoofd dan zit dat hoofd na verloop van tijd letterlijk vol. Verschrikkelijk is dat. Als je hoofd volzit dan ben je niet meer scherp, niet meer grappig, niet meer alert, maak je fouten, ... Als mijn hoofd vol zit en ik daardoor niet meer alert ben dan voel ik mij ongelooflijk op mijn ongemak, onzeker en zo.

Vandaar: ik moet dringend weg om de zaken te overdenken, te reflecteren, ... Kom dit lang weekend even goed uit. Ik ga met vrienden stappen in de Vogezen. Ik reken er dus op min of meer uitgeslapen terug te komen om u allen te verblijden met wat scherpere inzichten dan het merendeel van mijn conversaties de laatste dagen.

De foto is er een van Etienne Daho, van de single 'Weekend à Rome', een aandrader. Oh ja, ik wil nog wat reclame maken voor mijn flickrpagina. Hier klikken! Er staan er niet zo gigantisch veel op, maar ben wel trots op een aantal foto's.

Mijn reactie op de kritiek op de tolerocampagne

2008-04-29T17:43:00.004+02:00

Ik ben reeds jaren een gezonde homo. Het type zonder geslachtsziektes. Blijkbaar ben ik dus een uitzondering.

Ik wist helemaal niet dat het merendeel van de Vlaamse/Brusselse homo’s perverten waren. Ik wist al helemaal niet dat Kathleen Van Brempt dat stimuleerde. Ik weet nu dat ze stiekeme signalen naar mij stuurt tijdens het partijbureau: “Bram: wordt pervers! Heb seks in het openbaar! Gebruik vooral geen condoom en verspreid HIV!”. De trut! Hoe durft ze!

Of heb ik het fout? Is de Tolero campagne gewoon een goedbedoelde campagne om tolerantie ten opzichte van jongeren met een andere seksuele oriëntatie te stimuleren? Niet dus volgens Actie Gezin. Zij zien hierin een strategie om perversiteit te stimuleren. Ik voelde me heel verdrietig toen ik hoorde dat Kris Vleugels en zijn conservatieve kliek weer eens van leer trekken. Enkele jaren geleden heb ik als toenmalig bestuurslid van animo manifestaties georganiseerd tegen zijn protestmarsen tegen meer rechten voor holebi’s. Ze vonden toen dat het gezin een unieke band is tussen man en vrouw en dat er van openstelling van het huwelijk en de adoptieprocedure geen sprake kon zijn. Ik dacht toen dat ik te maken had met een laatste ademstoot van een verouderde streng katholiek-conservatieve lobby die nog even haar tanden wilde laten zien. Blijkbaar zat ik fout. Blijkbaar heeft conservatief Vlaanderen zijn tweede adem gevonden. Ik voel me daar niet fris bij. Ik weet hoe lastig het is te vechten tegen vooroordelen; familie en vrienden te overtuigen van iets wat zo cruciaal en toch vanzelfsprekend is voor mijzelf. Als ik constateer dat deze duur bevochten rechten nu blijkbaar weer op de wip staan dan raak ik zeer beklemd. Ik en iedereen die niet in het strikt heteroseksuele concept valt hebben de voorbije acht jaar werkelijk genoten van de vrijheid om te zijn wie we zijn, om met volle teugen openlijk onze geaardheid te beleven. Heeft conservatief Vlaanderen echt zin om opnieuw de strijd aan te gaan? Om een initieel goed initiatief te vertalen en te zien als een duister pervers complot? Willen ze echt de verantwoordelijkheid nemen om de uitdagingen van de holebi-emancipatorische beweging twintig jaar terug te draaien? Wij dachten dat we ons moesten richten op empowerment van holebi allochtonen en de rechten van holebi’s in het Oosten. Blijkbaar moeten we terug in het defensief en op constante basis de publieke opinie in Vlaanderen blijven overtuigen van de noodzaak van tolerantie en – nog belangrijker- acceptatie.

Als Kris Vleugels het debat weer wil openen, daag ik hem en conservatief Vlaanderen graag uit. Hij zal een verenigd progressief Vlaanderen treffen dat sterker als ooit tevoren de rechten van holebi’s zal verdedigen.

Kutinterim.be

2008-04-29T09:16:00.003+02:00

Vandaag lanceert animo de website kutinterim.be. Op deze site kunnen jongeren hun verbijsterende verhalen in verband met interimarbeid posten. Veel leden van animo vertelden ons dat de situatie waarin ze moeten werken vaak beneden alle pijl is. Te weinig uren uitbetaald, slechte werkomstandigheden, het ene rotcontract na het andere zonder zicht op vaster werk...
animo wil al deze verhalen bundelen om zo meer druk op de sector te zetten.
An sich zijn we niet tegen interimarbeid, in uitzonderlijke omstandigheden moet dit zeker kunnen. We willen niet dat jongeren (en minder jongeren) de speelbal worden van de willekeur van heel wat werkgevers. Wanneer we willen dat jongeren een degelijke toekomst kunnen uitbouwen, moeten ze daar ook de ruimte en de kansen voor krijgen.
Meer info op http://www.animoweb.be/ en http://www.kutinterim.be/

Veel verandering

2008-04-25T11:10:00.005+02:00

Er staat veel te veranderen in mijn leven... Dat is spannend maar gelijk ook een beetje eng. Ik heb een heel drukke periode achter de rug. Ik heb hard gewerkt voor animo, veel zaken zijn veranderd en we hebben ongelooflijk veel georganiseerd, het een met meer succes als het ander. Daarnaast begin ik half mei met een nieuwe job. Ik ga werken als adviseur op de sp.a-spirit fractie in het Brussels Parlement. Ik kijk er zeer naar uit; in de eerste plaats omdat de job waarschijnlijk actiever en spannender wordt dan de job die ik nu doe, maar ook omdat hij duidelijk politiek is. De fractie behandelt heel wat onderwerpen die concreet toepassing hebben het dagelijkse leven van vele Brusselaars. Daaraan meewerken spreekt me heel erg aan.

Ik heb er wel spijt van dat mijn huidige job niets is geworden. Ik denk dat ik een foute inschatting heb gemaakt rond wat de job eigenlijk inhield. Bon, jammer maar helaas, ik heb hier toch iets van geleerd.

Verder verhuis ik heel binnenkort. Heb een piepklein huisje in Schaarbeek gekocht, het is echt superleuk. Ik teken de notariële acte op 9 mei en ik hoop dan ook snel te kunnen verhuizen. Het doet wel een beetje raar. Ik heb nu twee jaar met Pieter samengewoond en nu ga ik voor het eerst helemaal alleenwonen. Daarvoor zat ik eigenlijk altijd met vrienden/lieven/medestudenten/familie, maar nu dus niet meer. Dat doet wel een beetje raar. Ik weet niet zo goed wat ik moet verwachten, ik hoop dat ik niet vaak het gevoel zal hebben alleen te zijn. Raar he, dat ik me daar iets van aantrek? Enfin, ik zie wel.

Ja jipiehoi, ik ben terug in de Blogosfeer

2008-03-17T16:45:00.002+01:00

Het is toch niet waar zeker, er komen alhier weer berichten van mijn hand. De reden? Ik had eigenlijk gewoon heel lang geen toegang tot internet op een degelijke manier en zit met computermiserie thuis.

Vandaar: in eerste instantie een update van mijn leven.
Werk nog steeds voor de POD Maatschappelijke Integratie, heb een huis gekocht in Schaarbeek, ben gelukkig, intussen herkozen als voorzitter van animo met een volstrekt nieuwe kliek... Enfinbref, alles gaat wel fijn.

Verder vertrek ik volgende vrijdag voor een week naar Moskou! Weer met Thomas, Kim en Alex. Dit keer vliegen we, met Aeroflot. Ik heb daar een t-shirt van. Het lijkt me handig die te dragen op het toestel, dan krijg ik gratis vodka.

Enfin, dit is een eerste berichtje met de vaste ambitie om er meer te posten. Het kan zijn dat het even duurt, totdat ik in mijn nieuw huis zit misschien. Blijf gewoon eens af en toe passeren.

Toedeloe

Britpop!

2007-07-05T12:42:00.000+02:00

Ik ben helemaal into Britpop de laatste tijd. Ik weet het, het klinkt misschien een beetje ninities gedateerd, maar toch. Ik leg het even uit.

Britpop ontstond ergens halverwege de jaren negentig als reactie op het harde sociaaleconomische beleid van Thatcher. Door onder andere het afschaffen van het mimimumloon en het inperken van het sociaal vangnet verdonkerde de Britse samenleving. In de jaren tachtig merkte je dat de muziek redelijk zwart was (the Cure, Siouxie and the Banshees en eigenlijk zelfs the Smiths). Vrolijk werd je er niet van. De eilanden waren een okaye plaats voor de High Society die zich door de maatregelen van de Iron Lady op hun wenken bediend zagen. Door het keiharde beleid en de verpaupering van de working class en het cultureel conservativisme leek het alsof de samenleving grotendeels aan het amerikaniseren was. Overal doken Mc Donnalds en Burger Kings op; de muziek en cultuur werd grotendeels gedomineerd door de US en men begon zich vragen te stellen bij het Brits zijn. No fun in that, inderdaad.

But hey, halverwege jaren negentig was het tijd voor een nieuwe wind, zowel in de politiek als in de muziek en daar was de Britpop. Het geweldige hieraan is, dat het eigenlijk redelijk alternatieve underground muziek was, die daarvoor weliswaar populair was, maar geen massa's in beweging kon brengen (al hadden ze enkele decenia voordien wel al de Beatles en de Stones meegemaakt). Nu echter zag je groepen als the Stone Roses, Blur, Oasis, Suede, Echobelly en Elastica groter en groter en populairder en populairder worden. Het mooie aan heel deze evolutie is eigenlijk vooral dat ze erin slaagden een mix te brengen van "haha laten we typisch Britse symbolen even relativeren" en "haha wat is het leven toch mooi en we hebben zin in booz en sex". Il faut le faire quoi. Deze muziek was de soundtrack van de opkomst van Tony Blair en New Labour (die later weliswaar volledig ontspoorde, but hey), gaf een generatie jonge Britten een nieuwe identiteit, was lekker optimistisch én origineel tegelijkertijd.

Waar ik eigenlijk naartoe wil: ook wij hebben een nieuwe soundtrack nodig. Een soundtrack die origineel, Belgisch, optimistisch en razend populair is. Het bizarre is dat er natuurlijk een hoop bands zijn die aan enkele van deze criteria voldoen (bv; dEUS - origineel, beetje Belgisch; Vive la Fête - Belgisch en origineel,; Clouseau - razend populair; Daan - Belgisch en origineel; Nouvelle Vague - Belgisch, ...), maar geen enkele aan allemaal. Het wordt dus tijd voor een nieuwe stroom in de Belgische popmuziek. Ik denk dat we dat nodig hebben. Muziek waar je extatisch van wordt ...

en die je door een sombere periode van sociaal en ethisch conservativisme sleept.

Hier kun je misschien naar luisteren:
* Supergrass - Alright
* Echobelly - Great Things
* Blur - Parklife
* Oasis - Live Forever
* The La's - There She goes

Aah, la vie

2007-06-27T18:39:00.000+02:00

Na de vorige post heeft het een tijdje geduurd vooraleer ik hier wat postte. Dat komt voornamelijk door de postelectorale depressie waar ik halvelings in ben beland.

Nee, het is helemaal niet zo dat ik antidepressiva slik of zo, maar ik ben toch nog niet helemaal bekomen van het contrast. Tijdens de campagne deed ik honderdeneen dingen per dat en had ik op constante basis leuke en spannende perspectieven. Joepie, fiches schrijven voor de regeringsonderhandelingen, uitdenken waar we met animo naartoe gaan, ...

Vanaf de 10de juni viel dat dan weg en in plaats van rust is er eigenlijk vooral wrevel bijgekomen. Ik kan niet echt zeggen hoe het voelt. Het ene moment ben ik hyper en schrijf ik opinies en nota's en plan ik dingen, het ander moment heb ik dan weer zoiets van aaaaaah, het komt nooit meer goed en ik ga nooit meer werk vinden en niemand ziet mij graag en ik ben verdikt en ik krijg mijn apartement niet opgekuisd en ik moet naar de winkel en ik heb geen zin en dit en dat.

Enfin, dat gaat allemaal wel over. Ik heb eigenlijk alles om gelukkig te zijn, maar ik verschiet er toch telkens weer van hoe verward je je kunt voelen na een periode van heeeel hard werken. Ik heb nog altijd moeite met dat contrast.

In alle eerlijkheid; ook het feit dat ik nog niet directdirect uitzicht heb op een andere job maakt me wat nerveus. Ik heb geen zin om de zomer in te duiken zonder de wetenschap wat ik vanaf september ga doen. Ik heb wel al wat gesolliciteerd, maar dat gaat natuurlijk allemaal redelijk traag. Mensen die rond sp.a werken worden ook begeleid door De Witte en Morel, maar dat lijkt ook niet zo snel te gaan. In elk geval, ik kom er wel uit. Ik ben altijd wel op mijn pootjes terecht gekomen, dat komt nu dus ook wel in orde.

Het idee ook dat we met een hoop mensen voor de uitdaging staan om het socialisme er terug bovenop te helpen doet ook echt deugd. Het is nu gewoon aan ons om te laten zien dat we nodig zijn. Dat onze visie van gelijke kansen meer mogelijkheden biedt en dat met de regering die komt zal worden beknibbeld op sectoren zoals de gezondheidszorg, de uitkeringen, ...

Daar hebben we de zomer voor. animo komt op 14 juli samen om een evaluatie te maken van de verkiezingen. We gaan uitzoeken wat opositie voeren nu eigenlijk is en we laten ons daarvoor bijstaan door een deel experten. Als je wil meedenken, be my guest en laat maar weten.

Ah ja, op mijn website had ik al iedereen bedankt die heeft meegeholpen met de campagne en iedereen die op mij heeft gestemd. Hier heb ik dat nog niet gedaan, dus bij deze. Die 1.317 stemmen heb ik dankzij jullie en ik ga die stemmen ook gebruiken om jullie te vertegenwoordigen. Als er dus iets is, dan reken ik erop dat jullie dat laten weten.

Bon, nu ga ik naar de PES Activist, de groep van de Europese Socialistische Partij. Daarover misschien later meer.

Doeg!

Handleiding voor een socialistische oppositie

2007-06-14T08:47:00.000+02:00

Met animo kwamen we tot de volgende conclussie na de zware verkiezingsnederlaag vorige zonderdag. Commentaar is altijd welkom.

Caroline staat voor een zware taak. Een partij omvormen van een oerregeringspartij tot een organisatie die oppositie kan voeren is geen voor de hand liggende opdracht. Ze moet belangrijke personeelskeuzes maken en beslissen welke strategie in het federale parlement moet worden gehanteerd om zo het toekomstige beleid kritisch te toetsen. We zijn er echter van overtuigd dat Caroline alle capaciteiten heeft om de partij in al haar geledingen te hervormen. Gezien de succesvolle inspanningen die ze in Mechelen geleverd heeft en haar contact met de basis, hebben wij er het volste vertrouwen in dat Caroline deze taak gezwind zal opnemen. Graag doen we enkele suggesties over waarmee wij vinden dat ze rekening moet houden.

We moeten er niet flauw over doen, we hebben de verkiezingen verloren en we kiezen logischerwijs om in de oppositie te gaan. Dat er discussies zullen zijn is onvermijdelijk, maar we moeten de rangen sluiten om versterkt uit de oppositiekuur te komen. Het verhaal van gelijke kansen is nog altijd de beste maatschappijvisie en we zullen die maatschappijvisie opnieuw in beleid kunnen omzetten. Maar voor we weer zover zijn, moet er een analyse worden gemaakt van wat deze geslagen partij nodig heeft.

Er circuleerden al verklaringen voor de nederlaag, maar ons lijkt het niet dat die analyses een leidraad voor de toekomst bieden. Op paars zat ongetwijfeld sleet, en dat heeft ook op onze partij afgestraald. De Waalse PS heeft in Vlaanderen de schuld gekregen van al wat fout ging, en ook dat heeft voor ons waarschijnlijk consequenties gehad. En misschien hebben enkele 'accidents de parcours' tijdens de campagne meegespeeld, wie weet? Wat we deze keer wel niet kunnen zeggen is dat het aan Groen! heeft gelegen. Hun uitslag is al bij al vrij bescheiden gebleven.

Wie naast het feestgedruis om de goede uitslag in Antwerpen en de andere steden in 2006 heeft gekeken naar het resultaat van sp.a in de landelijke gebieden, zag daar de voorbode van de storm van zondag. Ook nu zien we dat de raakste klappen vielen buiten de stedelijke bastions. In sommige landelijke kantons werden verliezen van twee cijfers voor de komma opgetekend.

Moeten we dan ook niet durven vast te stellen dat we niet meer aan de noden van ons kiespubliek voldoen? Groene thema's zijn essentieel in het kader van gelijke kansen, maar hebben we ons niet te hard gefixeerd op de stem van stedelijk links? De 'bread and butter'-thema's: inkomen, gezondheidszorg, werk en pensioenen bleven op de achtergrond. De stemmen van de bediende uit Anderlecht, de arbeider uit Zelzate en de gepensioneerde uit Turnhout bleven ook achterwege.

Een herbronning in de oppositie moet ervoor zorgen dat de sp.a opnieuw aansluiting vindt bij haar natuurlijke doelpubliek. Het lijkt logisch dat een nieuwe inhoudelijke dialoog moet worden gestart met de kartelpartner. Tijdens de campagne merkten we tweemaal dat de Vlaamse links-liberalen op twee essentiële punten van mening verschilden. Eén punt was de positionering van de kartelpartner op het vlak van de beperking in de tijd van de werkloosheidsuitkering. Een ander punt is de verschuiving van lasten op inkomen naar lasten op consumptie, iets wat een verslechtering van de situatie van de lagere inkomens mee kan brengen. Vanuit de oppositie zal echter op de kernthema's aan één zeel moeten worden getrokken.

De oppositiekuur moet ook aangegrepen worden om de overdreven top-down aanpak (de top beslist en lagere niveaus voeren uit) te herzien. De lokale afdeling is de plaats waar de vinger aan de pols moet worden gehouden om te zien wat bij 'de mensen' leeft. Vanuit de nationale partijleiding moet een sterk signaal worden gegeven dat de lokale afdeling telt, wordt ondersteund en inspraak krijgt. De mensen moeten weten dat ze met hun vragen, problemen en besognes bij de lokale sp.a-afdeling terechtkunnen. De ideale lokale afdeling is een weerspiegeling van de samenleving. Ze is samengesteld uit mensen uit diverse maatschappijgeledingen en is gericht op het absorberen van maatschappelijke trends en het vertolken van die tendenzen naar het lokale bestuur en naar de nationale partijleiding. Dat moet er ook toe leiden dat het partijbureau opnieuw een werkelijke weerspiegeling wordt van wat leeft binnen de beweging en niet de 'Senaatachtige reflectiekamer' van nu is.

Het spreekt vanzelf dat ook animo deze nederlaag enkele conclusies zal moeten trekken. Ook onze stijl zal meer op oppositie gericht moeten zijn en de cultuur in onze organisatie zal eveneens veranderen. De sfeer zal zeker militanter worden. Het is nodig dat net zoals binnen de partij de noodzakelijkheid van het socialisme primeert. Dat die noodzakelijkheid bijdraagt tot het engagement en dat het engagement via daadkracht leidt tot een samenleving met meer gelijke kansen. Naar aanleiding van de verkiezing van een nieuw animobestuur in een oppositiecontext zal dan ook nagedacht worden over een nieuwe werking van animo moet leiden tot een verbeterde aanpak. In de sfeer van onze principes zal de reflectie op die verbeterde werking dan ook openstaan voor de leden en niet 'en petit comité' gebeuren.

Deze partij is zondag wakker geworden als kleinste socialistische partij van Europa. Wij denken echter dat als werk wordt gemaakt van de lokale inplanting en het wegwerken van het democratische deficit en als de inhoudelijke lijn opnieuw wordt gedefinieerd, we weer kunnen staan waar we horen te staan.

Evaluatie

2007-06-12T00:07:00.000+02:00

Beste vrienden,

Ik weet dat het bij een uitslag als deze de gewoonte is om een nabeschouwing te geven rond wat er is gebeurd.

Die komt er ook zeker en erg uitgebreid waarschijnlijk. Sta me echter toe de nederlaag te verwerken en te vermijden dat ik uitspraken doe waar ik later spijt van zou hebben.

Dit is een lastige tijd voor mij. Het partijbureau was naast historisch ook erg geladen, hetgeen natuurlijk te verwachten was. Enfin, daarover later meer.

Ik wil echter iedereen bedanken die geholpen heeft met de campagne. De mensen die een affiche hebben gehangen, zij die geholpen hebben met te bussen, die mee op schok gingen, die mensen hebben overtuigd... Teveel om op te noemen. Ik ben blij met mijn 1300 en nog iets stemmen en dat is te danken aan jullie. Het ontroert mij zeer. Vandaar dat ik eigenlijk best wel een feest wil geven voor deze mensen. De vraag is alleen of mij living zoveel volk aan kan.

Later meer hierover.

Resultaten jongerenenquête in de Gazet van Antwerpen

2007-06-04T01:08:00.001+02:00

Gisteren kon je een reactie van mij lezen op de jongerenpeiling in de Gazet van Antwerpen.

De voornaamste conclussies die ik trok op basis van de cijfers was eigenlijk dat jongeren niet zoveel anders dan ouderen stemmen. Ze zijn niet meer of minder extreem. Wat ik echter wel geloof is dat de extreme kantjes van jongeren meer opvallen. Hetgeen in een democratische context natuurlijk een goede zaak is.

Johan VDL strandde op 13%, hetgeen ik weet aan zijn weinig hip imago. Sorry daarvoor beste voorzitter. Een nieterghip imago is per slot van rekening niet erg. Een goede eerste minister is net per definitie een hippe minister, wel in tegendeel.

Morgen vind je trouwens normaalgezien een soortgelijk artikel met mezelf in de Morgen.

Resultaten enquête jongeren en verkiezingen

2007-06-04T00:50:00.001+02:00

filmpje!!

2007-06-04T00:22:00.000+02:00

Ik wil al een tijdje hier wat schrijven, kwestie van jullie op de hoogte te houden van het wat en waarom (hetgeen tenslotte de naam van deze Blog is). Ik wist eigenlijk niets bijzonders te melden.

Ik ben weliswaar volledig in het reine met mezelf en mijn familie, ik voer nog steeds campagne as hell (huisbezoeken! markten! pers! nadenken! terassen!) en dat vind ik leuk. Desalniettemin ben ik heel erg tevreden dat we nu de laatste week ingaan. Het verhaal dat ik blijf vertellen aan mensen is weliswaar nog steeds boeiend, maar ik heb het wel al heel veel herhaald. Enfin, het is nog maar een week en dat weten we het hé...

Deze week doe ik nog een paar dagen huisbezoeken (in Dilbeek en Asse met Hans Bounty) en doe ik samen met ons Elke en Katia nog een kleine meet en greet in het KK aan de VUB. De avonden zelf zijn dan weer gevuld met het bussen van folders en brieven en het sturen van mails naar vrienden en kennissen om nog een laatste push te geven. Ik ga ook nog eens met Pascal Smet een toer doen van de cafés (als hij tijd heeft tenminste).

Nog speciale dingen meegemaakt? Ah ja, gisteren ging ik met Jutta 's avonds nog wat campagnenen op het terras van de Markten en kwamen we daar de zoon van Bourgeois tegen! Ongelooflijk. Ik doe mijn uitleg over wie ik ben en waar sp.a voor staat zonder dat ik door had wie die kerel was. Reageert hij daar ongelooflijk koel en terughoudend op tot een vriendje van hem stoerweg 'jaja gelijk asof dat wij op den sp.a gaan stemmen" en nog wat andere praat die ik hier niet ga herhalen. Ze doen maar, de tjeven.

En ook nog; mijn filmpje op actua tv is online! Ik deed een interview met die gasten en nu zenden ze het via de digitale snelweg uit. Ik ben er heel tevreden over. Mijn mamaa heeft het al op mijn site gezet zodat je het kunt zien als je hier klikt. Of hier en ook hier en daar ook. Hier dus.

Tenslotte wilde ik via deze weg nog even tegen melden aan mensen die mij een brief hebben gestuurd (ja mevrouw Pro Justitia, jij ook) dat ik nog niet heb kunnen antwoorden op hun schrijven omdat, tja, mijn hoofd er niet naar staat en ik ook niet zo goed weet te antwoorden op dit soort brieven. Waarvoor dus mijn excuses. Het spijt me en ik maak het goed na de verkiezingen.

Ziezo, nu ga ik slapen. Morgen weer een plakdag!

Aftakeling/aftelling

2007-06-01T12:02:00.001+02:00

Binnen acht dagen zijn het verkiezingen. Wat ben ik blij. Eindelijk weer tijd voor de gewone dingen in het leven, zoals boodschappen doen, kleren wassen, zelf koken, op terassen zitten zonder dat schuldgevoel dat je eigenlijk ondertussen zou moeten flyeren, bussen, mensen aanspreken, artikels schrijven, poster ophangen...

U merkt het, de dagen beginnen te wegen. Ben ik het dan al beu? Nee hoor. I love it. Gisteren ging ik nog op huisbezoek in Liedekerke met Dirk Lodewijk en Katia Segers. Geweldig leuk was dat. Het ging goed vooruit en we hebben een hele hoop mensen ontmoet. Mijn respect voor mensen als Dirk is alleen maar gegroeid. Hij staat zo dicht bij de mensen en is vaak een hele steun voor mensen met problemen. Dirk is schepen in Liedekerke en begrijpt dat politiek om heel concrete dingen gaat. Dat je een gemeente pas mooier, beter en socialer kunt maken als elke vezel in je lijf beseft dat dat pas mogelijk is als je dat samen met je gemeentenaren doet.

Vandaag ben ik even terug op mijn bureau geweest. Eigenlijk heb ik congé genomen, maar er lagen nog enkele dossiers te wachten die dringend verwerkt moesten worden dus zodoende.

Deze avond ga ik naar met de mensen van de Monk mee naar Liedekerke om daar naar de match tegen Impegem te kijken en morgen ga ik gezellig over de markt lopen in Liedekerke.

De aftakeling valt eigenlijk nog wel mee. Ik slaag er nog steeds in voldoende te slapen, maar de stress begint wel toe te nemen.

Update!

2007-05-28T11:53:00.000+02:00

Ik zou kunnen zeggen dat het erg druk was de laatste dagen, maar daar vertel ik u niets nieuws mee natuurlijk. Wie deze Blog wat volgt (en dat blijken er heel wat te zijn; Hallo Katrijn van de Badminton!!) die weet intussen wel dat ik zwaar op campagne ben. Zoals gisteren op fietstocht naar Asse met Pasknal Smet en Elke Roex. Het was de bedoeling om de link tussen Brussel en de rand te illustreren wat betreft werkgelegenheid en dat is denk ik wel gelukt. Het is de bedoeling 1000 Brusselse werkzoekenden in te zetten in knelpuntberoepen en daar zelfs vervoer voor te voorzien. Zowaar een sterk punt, dat ikzelf op mijn campagne tegen de mensen ook constant herhaal. Het is niet een kwestie van het werkgelegenheidsbeleid zonder meer te splitsen, het gaat er eerder om de werkgelegenheidsbureaus gedegen te laten werken awoerd de BGDA) en tot een vlotte interactie te komen met de omliggende regio's. Zo zal een deel van de torenhoge werkloosheid in Brussel worden weggewerkt. Enfin. Het was wel leuk de fietstocht gisteren. VRT en VTM besteedden aardig wat aandacht aan het evenement.

Daarna naar Rockardinal in Jette een soort coverfestival met Bernadette Vriamont. Bernadette is een leuke, ik ga graag op schok met haar. We deden aan de tafeltjes onze uitleg; waar staan we voor, wie zijn we, wat willen we voor Brussel en Vlaanderen. Ik merk dat ons verhaal eigenlijk wel aanslaat. De punten rond jongerenwerkloosheid en kinderopvang zijn elementen die de mensen aanspreken, niet zelden omdat ze er natuurlijk zelf ook mee te maken hebben.

In de namiddag zat ik toen effe op het terras van de Laboreur waar ik aan de praat raakte met een lid van animo die ik eigenlijk niet kende. We hebben samen Gini gedronken en de barvrouw van vindt me lekker denk ik. Ik verstond wel niet zoveel van wat ze me vertelde, want ze praatte met een oud Brussels accent. Daarna met Ans Persoons de opening van het nieuwe congrespaleis doorgewandeld op de Kunstberg. Heel erg leuk gedaan, er was alleen niet zoveel volk.

Deze namiddag moet ik eigenlijk nog in Liedekerke zien te geraken, kwestie van te gaan bussen en nog wat mensen te zien. Deze avond ga ik dan bij Bernadette enveloppes plakken. Joepie! Eigenlijk is dat zelfs gezellig. Het is een hele routineuze bezigheid, maar met wat drankjes en muziek valt dat nog wel mee.

Enfin, ik tot zover de campagneüpdate. Verder wilde ik nog even vertellen dat ik een ongelooflijke fan ben van mijn vader die me heel erg hard steunt. Hij heeft me de laatste week op heel erg aangename manier verrast door heel goed te reageren op iets wat voor hem niet zo aangenaam moet zijn.

D'ailleurs! Deze zomer ga ik met Alex, Tommy en Kim naar Sint Petersburg met de trein. Ik heb er alweer ongelooflijk veel zin in. Thomas, als je dit leest; ja ik moet nog dat geld overschrijven, dat gebeurt zeker, maar ik wacht nog tot ik mijn wedde en terugbetaling van de belastingen krijg okay?

Ziezo, dat was het dan voor vandaag. Check ook eens de nieuwe filmpjes op mijn website.

Huisbezoeken

2007-05-19T20:28:00.000+02:00

De laatste dagen heb ik zwaar gecampagned! Vandaag was het wat minder, ik skipp een beetje vrees is... Nu voel ik me wat schuldig omdat ik had gehoopt meer te doen. Niet dus. Ik moet ook een beetje oppassen dat ik me niet overdoe.

Enfin. De laatste dagen dus voornamelijk op trop geweest doorheen BHV. Dat was best interessant. Ik heb ontdekt dat ik een grote fan ben van huisbezoeken. Ik vind dat zo spannend. Achter elke deur weer iemand nieuws, een nieuw verhaal en nieuwe inzichten. Ik bedacht me de laatste dagen dat we die huisbezoeken eigenlijk op constante basis zouden moeten doen. Ik ga het voorstellen op de volgende vergadering van sp.a Schaarbeek. Het is volgens mij de beste manier om te zien wat leeft bij de mensen.

Wat heb ik eigenlijk concreet geleerd?

Wel. In Kampenhout ontmoette ik een vrouw die werkzaam is in Brussel. Toen ze enkele jaren geleden besloot om vier vijfde te gaan werken, dacht ze te kunnen profiteren van een soort compensatie voor het inkomensverlies dat ze hierdoor lijdt. Blijkt dat ze daarvoor niet in aanmerking komt omdat ze in het Brusselse gewest tewerkgesteld is. Als ze dus voor, ik zeg maar wat, DEXIA Leuven had gekozen in plaats van DEXIA in Brussel, had ze kunnen genieten van compensaties. Dat ga ik nu eens uitzoeken zie. Logisch is dat toch niet. Op zo'n momenten besef je dat er eigenlijk nog een hoop werk voor handen is.

In Brussel dan deed ik met Fadoua een toer van de theehuizen. Daar spraken we met een hoop jonge en oude mannen. Hier komt nog maar eens het voornaamste punt van deze verkiezingen naar boven: werkgelegenheid. Het verhaal van de ouderen is eigenlijk vrij constant: wij hebben het goed gehad, altijd goed gewerkt. Onze kinderen daarentegen vinden geen job. Doe daar wat aan.
Een pijnlijk verhaal. De werkloosheidcijfers in Brussel liggen voor allochtone jongeren verschrikkelijk hoog. Dit moet prioriteit nummer één zijn. Als sp.a pleit voor een intensievere begeleiding van werkloze jongeren, dan moet dat in de eerste plaats in Brussel. De grote boeman in dit verhaal is de ORBEM/BGDA. De Brusselse dienst voor arbeidsbemiddeling. Volgens mij draait die werking volstrekt vierkant. Geen enkele jongeren was te spreken over hun ervaringen met deze dienst. Slechte begeleiding, geen interesse, opleidingen van lage kwaliteit... Schandalig toch? Als je merkt dat noodzaak nummer een een intense begeleiding en degelijke opleidingen zijn, dan is het ronduit frusterend dat deze dienst niet naar behoren werkt.

Ik moet het allemaal nog eens uitzoeken. Dit zijn thema's die we met de gewestverkiezingen moeten tackelen. Deze dienst moet worden hervormd. In Vlaanderen zijn nog een hoop vacatures niet ingevuld. Het spreekt dus voor zich ze ook lessen Nederlands aanbieden en deze werklozen begeleiden over de taalgrens. Ik ga met Fadoua eens enkele punten opschrijven en de handel eens uitspitten.

Doeg! Tot snel

twee websites!

2007-05-15T12:58:00.000+02:00

Wat een heugelijke dag! Vandaag stel ik u graag twee websites voor. www.animodating.be en www.bramboriau.be

animo heeft samen met MJS (dat zijn de franstalige jonge socialisten) een datingsite gemaakt. Het is de bedoeling dat we nederlandstaligen en franstaligen aan elkaar koppelen. In de eerste plaats omdat liefde nu eenmaal mooi is, in de tweede plaats omdat we allebei vinden dat de kennis en het begrip voor overdetaalgrensmensen een beetje tekort schiet. We proberen dus op een fijne manier begrip en kennis (ook linguistieke kennis) voor de ander op te wekken.

Deze morgen heeft Sofie De Mooij de site voorgesteld op Studio Brussel en ik sta in het Laatste Nieuws om er wat uitleg over te geven. Alleen hebben ze mijn foto verdraaid. Ik sta er verdorie als de Elephant man op. Toch bedankt voor het mooie artikel!

Ikzelf heb ook voor mezelf een nieuwe website. www.bramboriau.be, alwaar ik op een andere manier als op deze Blog over mijn leven ga vertellen. Bekijk ze gerust even. Mijn mama heeft de site gemaakt en ze heeft dat heel goed gedaan.

Bon. Wat doe ik vandaag nog? Ik moest eigenlijk vandaag op huisbezoek met Hans Bonte in Meise, maar dat ben ik stomweg vergeten... Lomp he? Enfin, ik heb deze morgen ontbeten met Tomé De Sousa, de voorzitter van MJS. Bresilienetaart met banaan (en die ligt nu op mijn maag vrees ik). Mijn eigen fout, ik moet maar niet zo zwaar eten 's morgens.
Seffens ga ik een hapje eten met Valerie. Een vriendin uit het Brusselse die net heeft gesoliciteerd voor een neiuwe job. Ik ben b enieuwd. Vanavond dan vergadering van animoBrussel en daarna een toer van de cafés om een beetje promo te maken.

Voila, dat was het dan! Tot snel.

PS. Ik ga hier een deze ook eens een stukje schrijven over poltieke benoemingen en dergelijke meer, want ik merk dat daar heel wat over gedebateerd wordt bij de commentaar op deze Blog.

Egostrelend

2007-05-11T06:27:00.000+02:00

Dit wilde ik nog even zeggen. Vorige woensdag organiseerde Knack een debat met alle jongerenvoorzitters in Antwerpen voor verschillende middelbare scholen. Het was wel tof. Bizar trouwens ook; we ontmoeten elkaar altijd tijdens debatten en zo leren we elkaar ook kennen. Persoonlijk komen we dan ook best, de mimivoorzittertjes onder elkaar. Ik ben zelfs met Bert Debrabandere (jong CD&V) naar huis gereden (ga nu niét op hem stemmen he).

Enfin, wat ik eigenlijk wilde zeggen. Voor en na het debat werd er gestemd. Voor het debat zou 16% op sp.a stemmen, erna 29%! Cool he? Mijn ego is gestreeld. Groen! ging ook wat vooruit, de andere daalden. Enfin, als dit een indicator is voor de verkiezingen :-)

Il est six heures

2007-05-11T06:00:00.000+02:00

En ik ben al meer dan een uur wakker. Ik kon niet slapen. De stress zal er wel voor iets tussen zitten zeker?

Ik werd wakker met zo'n gevoel dat het overal kriebelt. Ken je dat? Heel vies, mijn lakens zijn nochtans proper. Enfin.

Ik ben dan maar opgestaan, heb intussen al twee tassen koffie op en ik heb nog enkele teksten geschreven voor mijn website die binnenkort online staat. Jaja, een echte website. Mijn mama is die aan het maken. Absoluut geweldig. Mijn moeder is daar echt geweldig goed in, ze weet daar zoveel van. Als ze vertelt over computers en zo volg ik eigenlijk niet meer. Het feit dat ze vroeger ook heel erg artistiek was, zorgt er ook voor dat het ding er vrij hip uitziet. Een pluim op je hoed mammie! Om mijn vader ook niet te vergeten; hij is nog steeds gestopt met roken en dat is zeer flink.

Wat doe ik nog zoal de volgende dagen? Ik ga straks werken voor mijn minister. Het is allemaal wat rustiger, maar moet toch nog enkele kleine dossiers afwerken. In de namiddag neem ik vrijaf want:
* ik ga voor mijn vader een restaurantcheque kopen
* ik moet een debat modereren in het parlement
* ik ga even naar Liedekerke
* ik krijg mijn verkiezingsmateriaal (eindelijk)
* ik ga naar de avondmarkt in Wemmel met Nico Theunissen
* animoBrussel houdt zijn klimaatdebat vanavond
* in gemeenschapscentrum de Kriekelaar is het whiskyproeven deze avond

Morgen trekt de BLGT pride (de gaypride dus) door de Brusselse straten. animo heeft naar aloude gewoonte een wagen op de Pride en dat is naar aloude gewoonte ook heel erg leuk. Vorig jaar was het een beetje uit de hand gelopen om dat Jurgen (de nationale animocoordinator) de cocktail te sterk had gemaakt. Voor alle duidelijkheid; dat was niet de bedoeling en dat zal dit jaar niet meer gebeuren (wanneer ouders van bezorgde leden dit lezen, you never know).

Enfin, ik focus dit jaar op homofobie. Dat is nog steeds een belangrijk werkpunt. Agressie tegenover mensen alleen omdat ze homo zijn kan niet, maar gebeurt helaas nog teveel. Ik werk rond dit thema voor Justitie, dus ik weet min of meer wat er moet gebeuren. Mijn minister heeft een onderzoek besteld bij EHSAL dat ik heb begeleid en de resultaten waren duidelijk.
In de eerste plaats moet er nog meer aandacht komen voor diversiteit; in het onderwijs, op de werkvloer, ... Daarnaast moet gewerkt worden aan de aangiftebereidheid en het onthaal door de politie. Ook de opvolging van klachten moet ernstig worden genomen. Hiervoor heb ik enkele ideetjes uitgewerkt die je dus binnenkort op mijn site kunt lezen. Doen zou ik zo zeggen.

Bon, ik ga nog een kop koffie drinken en dan ga ik mij rustig klaarmaken om te gaan arbeiten.

Doeg!

Drugdebat!

2007-05-04T15:28:00.001+02:00

animo – jong links is steeds een voorstander geweest van de legalisering van softdrugs. Dat reikt verder dan alleen het depenaliseren van het gebruik van weed en hasj. Het houdt ook in dat er een regulering komt op vlak van de productie en verkoop.

De vraag wie ja dan nee mag produceren is eigenlijk ondergeschikt aan die andere, belangrijkere vraag: “Hoe wordt er geproduceerd?”. Hier wringt schoentje.

Net zoals de overheid normering oplegt voor zoveel sectoren en op deze manier terecht waakt over de kwaliteit van, ik zeg maar wat, vinaigrette, moet de overheid ook in het geval van cannabis strenge productieregels opleggen om zo de schadelijke invloed van het product te beperken.

In een recent verleden kwam uit dat cannabis niet zo onschadelijk was als steeds gedacht. Hier moeten we inderdaad niet naïef over doen. Cannabis is waarschijnlijk even schadelijk als alcohol. Het feit de productie nu in de illegaliteit zit, maakt het nog erger. Het aandeel THC, het werkzame element van cannabis, wordt kunstmatig opgedreven. De cannabis wordt sterker en straffer gemaakt om zo een grotere invloed te hebben op lichaam en geest. Dit leidt tot een grotere kans op verslaving en meer schadelijke gevolgen. Ook worden sommige plantjes bespoten met haarlak om zo plakkeriger en dus straffer te lijken. Dit zijn ingrepen die hard moeten worden bestreden.

Net zoals er een onderscheid wordt gemaakt tussen softdrugs en harddrugs, moet een onderscheid worden gemaakt tussen cannabis met een lage THC waarde en cannabis met een hoge THC waarde. Er is net zo goed een groot verschil in alcoholgehalte tussen Duvel en tafelbier, het spreekt dan ook voor zich dat ook deze softdrug moet worden gecategoriseerd. Wanneer dit niet gebeurd gaat met appelen met peren vergelijken.

Wanneer de overheid reguleert, kan ze dus strengere normen opleggen voor de productie en heeft ze een beter overzicht over de consumptie. Wanneer een fenomeen mogelijks schadelijke gevolgen heeft voor de bevolking, is het de taak van de overheid om te reguleren. Wat betreft cannabis moet de overheid dus ook haar verantwoordelijkheid nemen en een duidelijk kader scheppen waarbinnen de productie mogelijk is. We kunnen als politiek niveau niet naïef blijven voor de maatschappelijke realiteit. Een significant gedeelte van de bevolking rookt op zijn minst op occasionele basis cannabis. Cannabis is geen typische drugs van de lage of middenklasse, de meeste mensen die ik ken roken soms wel eens en mijn kenniskring is zeer divers. De meeste van deze mensen ervaren geen enkel probleem met deze occasionele consumptie. Niemand van mijn kennissen heeft trouwens de stap gezet naar het gebruik van een hardere drugs.

Kortom, de huidige situatie kan niet blijven bestaan vanwege hypocriet. Er moet worden beslist om zowel het gebruik, de consumptie en de verkoop ja dan nee te legaliseren. Ik pleit alvast voor een volledige legalisering en per consequentie dus ook regulering van de productie, de verkoop en het gebruik van cannabis.

Bram Boriau – voorzitter animo – jong links

Kinderen zijn wel tof ...

2007-04-29T21:18:00.000+02:00

Ilse Van Dessel, die werkt op het animosecretariaat maar vooral een fijne meid is, gaf vandaag een babyborrel voor Senne. Senne is de tweede kleine van Ilse en dat is haar goed bevallen. Ze straalde, haar vent Mike ook trouwens. Ik zag dat ze gelukkig is met Jarno's broertje.

Toch doet het wat raar. De babyborrel vond plaats in een kindercafé, of hoe heet zoiets. Een soort taverne vol speeldingen voor kleine gasten. Buiten twee springkastelen en een trampoline. Een beetje zoals Walibi maar dan met verhoudingsgewijs nóg meer taverne. Het viel natuurlijk te verwachten dat dit soort establisementen heelder horde's vadersmoedersenkinderen aantrekt. Dat spreekt voor zich. Ik vind dat eigenlijk best schattig. Op zondagnamiddag met de kleine mannen gaan spelen en ondertussen lekker tetteren met andere mama's en papa's. Heel erg okay natuurlijk, maar zover van mijn bed.

Ilse is nog geen jaar ouder als ik, maar kinderen lijken er voor mij nog niet direct in te zitten. Een kennis van mij die ook op de borrel was stelde dat ik een slechte vader zou zijn. De pin! Ik denk van mezelf dat ik helemaal geen slechte vader zou zijn. De vraag stelt zich nu gewoon nog niet. Ik heb geen lief, geen tijd en mijn apartement is er niet voor geschikt en zo. Kortom, mijn leven is niet op kleine mannen afgestemd. Desalniettemin. Ik werd laatst wakker uit een droom waarin ik kinderen had. Een klein meisje denk ik dat het was. Niet dat ik me er veel van herinner, alleen maar dat ik het allemaal hoogst schattig vond.

En ja, kinderen zijn er niet alleen om schattig te wezen, je moet er ook nog voor zorgen en zo. Nee, kinderen mag je niet als accesoire beschouwen, het zijn wezens van vlees en bloed. Dat weet ik allemaal wel. Ik sta er gewoon niet zo heel hard bij stil. Het hebben van kinderen is een heel erg abstract gegeven, iets wat ik misschien wel wil, maar dat toch nog zover weg is.

Ik dacht eerst dat al die kinderen mij ongelooflijk nerveus gingen maken, maar nee. Na enkele uren was ik het ehboelboeleboelen nog niet beu. Laat dus maar komen, ik kan er tegen!

Enfin soit. Genoeg geleuterd. Wist je trouwens dat meer en betaalbaardere kinderopvang een van de belangrijkste programmapunten van sp.a is? Ik vond dat eerst een beetje zwak, maar na al mijn kinderervaringen en een gesprek met Katleen Van Brempt (ter gelegenheid van een praatcafé van de allergeweldigste animogeel) ben ik er vast van overtuigd dat kinderopvang inderdaad een belangrijk instrument is om mensen uit de armoede te halen. Immers, als je merkt hoeveel mensen moeten betalen om hun kinderen bij een onthaalmoeder of een creche achter te laten, dan begrijp je wel dat ze soms liever werkloos thuis blijven. Door het aanbod van kinderopvang dus te verhogen en stukken goedkoper of zelfs gratis te maken, kun je dus heel wat mensen stimuleren weer aan het werk te gaan.

In elk geval. Dit wilde ik dus nog even melden. Ik ga nu naar een film kijken met een glas Turkse witte wijn vanuit de winkel hieronder. Ik mag dat, want ik heb geen klein mannen waar ik op moet passen en ik heb morgen alleen maar partijbureau, vergadering met Katia voor de campagne en de kwis van animoLiedekerke.

Slaap ze!

mijn eerste Koninklijk Besluit!

2007-04-28T12:50:00.000+02:00

Spannend, ik ben een nerd geworden! Ik heb mijn eerste Koninklijk Besluit gemaakt! Enfin, dat heb ik natuurlijk niet helemaal zelf gedaan. Geweldige mensen op de administratie van het FOD Justitie deden het meeste voorbereidende werk, maar ik heb het op de agenda van de ministerraad geplaatst en het verder opgevolgd. Natuurlijk is dit niet zo heel erg spectaculair, maar voor mij leek het alsof eigenhandig het land was aan het besturen.

Waarover ging het? 'Mijn' KB bepaalt hoeveel gerechtelijke stagiairs mogen worden aangesteld vanaf oktober volgend jaar. Dat klinkt misschien niet zo spectaculair en vrij routineus, en dat is het ook :-), maar voor mij was het wel een mijlpaal.

Enfin, los daarvan. Gisteren zaten we nog es tezamen met sp.a Brussel om nog wat details van de campagne te bespreken en ging ik later op de avond naar het afscheidsfeest van Sonja, die op het secretariaat van mijn vroegere school werkt. Het deed echt goed om mijn oude collega's terug te zien. Ik heb ze best wel gemist. De drie maanden die ik daar werkte hebben me veel geleerd over mezelf en hoe allochtone jongeren met elkaar en de samenleving omgaan. We kunnen het ons als samenleving niet permiteren om deze jongeren te laten schieten. Ze barsten van de energie die moet worden gekanaliseerd. Ik ben een grote voorstander van het intensifiëren van de steun aan de uitbouw van jeugdwerk voor jongeren van allochtone afkomst. Als ik iets concreet heb geleerd in de Victor Hortaschool, dan is het wel dat die gasten zoveel meer begeleiding nodig hebben om een degelijk peil van Nederlands te leren. Ook wat betreft basiskennis zit het helemaal niet zo snor. De mensen van de school doen echt alles om ze de basis bij te brengen, maar als school de enige plaats is waar ze die kennis kunnen opdoen...
In de jaren stilletjes organiseerden de arbeidersbewegingen jeugdwerk. Gezien de verregaande staat van ontzuiling zijn deze simpelweg niet meer in staat om zeker voor allochtone jongeren een breed bereik te halen. Het is dus aan de overheid, via het middenveld en de organisaties die al aanwezig zijn. Het is natuurlijk positief dat de scouts en chiro moeite doen om te diversifiëren. Deze inspanningen moeten worden opgedreven en er moet financieel ook iets tegenover staan. Ook moet een intense samenwerking tussen "allochtone" organisaties en het klassieke jeugdwerk. Enfin, ik ben aan het uitweiden.

Dit gezegd zijnde. Straks ga ik naar de meisjes (en jongens, maar in mindere mate) van animoGeel. Kathleen Van Brempt en Caroline komen en ik ga de boel een beetje aan elkaar praten. Eigenlijk droom ik er stiekem van om talkshow presentator te zijn, zoals Luc Appermont.

Toedeloe

Zodoende dus,

Belga

2007-04-19T00:19:00.000+02:00

Wie gaat ooit nog Belga roken? Ik weet het. Het is bijna een uur 's nachts en ik ben nog op, aan het blokken voor een vergadering met Horeca - Brussel morgenvroeg, maar ik kon het toch niet laten naar een nummer van Definition of Sound te luisteren op youtube (klik op de titel).

Op een gegeven moment zie je in de clip vol met crashende wagens een rallywagen met daarop Belga reclame. Ik kreeg direct zin in een sigaret. Dat werkt dus écht! Zo stoer is dat, rallyrijden. Maar toch, daar wilde ik het niet over hebben.

De generatie van mijn vader rookt Belga. Dat is net zo evident als dat Jean Marie Pfaff de beste doelman ooit is, Sandra Kim de heldin van het vaderland en het atomium vele cooler als die stomme Eifeltoren.

Mijn papa is gestopt met roken (proficiat! ik ben zo trots). Mijn tante Emilia moet stoppen met roken voor haar gezondheid. En allemaal rookten/roken ze Belga. Ik vind die pakjes zo mooi, dat rood met die verleidelijk kijkende vrouw, die titel "Belga". Een sterk merk, het staat er. Niemand denkt aan het persbureau (okay, ik wel, ik zit in de politiek).

Toch gaat Belga verdwijnen. Ik ken niemand van mijn leeftijd die Belga rookt. De meesten zijn aan het stoppen met roken, mijn jongeren kennissen en vrienden roken Lucky Strike of Marlboro. Saaie, amerikaanse merken. Ook ik rookte op het einde van mijn nicotinecarrière eigenlijk vooral maar Luckies. Occassioneel echter, vooral als ik bij mijn vader was, rookte ik Belga. Ik vond die sigaret eigenlijk best lekker. Een dikkere filter, klein soft pakje - handig voor in je zakken- en niet zo zwaar toch? Het enorme voordeel aan Belga was ook dat niemand die van je schooide. Als je Belga rookte op café kwam er niemand een sigaret afluizen. Niemand wou die. De Belga sigaret was waarschijnlijk niet hip genoeg.

Maar bon, dat gaat dus allemaal verdwijnen. Ik ben er eigenlijk zeker van. Reclame op stoere rallywagens mag niet meer, niemand rookt de sigaretten van zijn vader (okay, ik wel, but hey, wie ben ik) en Belga Fire, het King Size alternatief van Belga is nooit een succes geworden. Jammer, nog een symbool dat verdwijnt.

Soms vraag ik me af (en nu maak ik misschien bizarre links) of ik gewoon een melancholische Belgicist ben. Ik denk niet dat ik meningen over nationalisme en staatshervorming laat afhangen van oude symbolen zoals sigaretten, nationale doelmannen, nietmeerbestaandeautomerken en uitvergrotingen van ijzeratomen. Ik ga ervan uit dat mijn mening rond deze thema's gevormd worden door een sterk solidariteitsvoelen, gekoppeld aan rationeel-economische argumenten. Misschien gebruik ik de koekedozensymbolen wel gewoon om de meer melancholisch handelende mens te overtuigen.

Zo gaat dat dan

2007-04-15T21:00:00.000+02:00

Wat doe ik zoal? Momenteel? Mij heel erg nerveus maken. Ik ben een speech aan het schrijven voor mijn minister en er komt maar geen schot in. Het meeste is weliswaar al gedaan, maar ik moet het allemaal nog een beetje nakijken en redigeren voordat ik het haar kan presenteren, en dat moet morgen al.

Het is nu negen uur, ik ga slapen en dan vroegvroeg opstaan. Ik heb jullie ondertussen nog niet verteld hoe het in Marokko is afgelopen en hoe mijn eerste week aan het werk heel erg druk was, maar dat ik wel enkele geweldig leuke mensen heb leren kennen. Daarover dus later meer.

Het weekend was best wel tof. Vrijdagavond ben ik gaan stappen met Leonore een vriendin van me die ik al heel lang ken en die ik eigenlijk absoluut geweldig vind, in de meest vriendschappelijke zin van het woord. Ik ben graag bij haar. We hebben leuk gedanst, gegeten en gepraat. Le lendemain ben ik naar het pitoreske Damme gegaan met de mensen van animoBrugge, mijn goede vriend Tomé (voorzitter van mjs) en een magnifieke Elio Di Rupo. Het was hilarisch en ik hoop er een dezer nog een berichtje over te posten.
Zaterdagavond dan naar Liedekerke, waar ik heb meegeholpen op het Boesteringen (haring) festijn van de Socialistisch Vooruitziende Vrouwen en de Mutualiteit, dan slapieslapie.
Deze namiddag dan geterrast met animoLiedekerke om de kwis van 30 april voor te bereiden en dan naar het tropische Schaarbeek mon amour. Ik hou van mijn stad.

Ik weet dat ik alles maar kortkortkort beschrijf, maar ik heb heel weinig tijd en ik ga direct slapen denk ik.

Maar toch eerst even kort deze week: morgen partijbureau op de grasmarkt en misschien 's avonds gaan bowlen met animovub, dinsdag ga ik 's middags eten met Jef Van Damme (schepen in Molenbeek en op de zesde plaats op de lijst) om over de campagne te praten en 's avonds vergadering van sp.a Liedekerke, donderdag stelt mijn minister een onderzoek van de EHSAL voor rond homofobie en is het secretaressedag (Maryse en Gerda in de bloemetjes zetten). 's Avonds moet ik dan eigenlijk naar de fotoshoot voor de affiches en zo, maar de miserie is dat er ook bestuur van animoNationaal is. IK BEN ZO OVERBOEKT!!! En het begint nog maar. Vrijdag ga ik 's avonds; hopelijk naar het toneel van Johan (nee, niet die Johan, een veel leukere Johan) en begint het grote animo BeNeLuxweekend met Karel van Miert (nog een paar plaatsen vrij).

Je ziet, een week om simpel van te worden maar ik kijk er wel naar uit. Ik hoop oprecht dat er niet teveel meer bijkomt, maar dat zal ijdele hoop zijn. Enfin, ik heb er zelf voor gekozen.

Andere dingen die ik zeker nog moet doen:
* met mijn liefste mama gaan eten om over mijn website te praten
* een caravan kopen
* slapen

Ziezo, dit is dan het einde van deze post. Ik heb nog zoveel andere spannende dingen te vertellen (knipoog), maar daar heb ik nu geen fut meer voor. Indien je ze toch wil weten, dan bel je me maar, beste lezer.

Vijf!

2007-03-28T15:25:00.000+02:00

Dames en heren, vrienden en vriendinnen, kameraden en gezellinnen,

Ik mag bij deze met trots aankondigen dat ik deelneem aan de federale verkiezingen. Ik sta op de vijfde plaats op de sp.a lijst van Brussel Halle Vilvoorde, en daar ben ik best tevreden over. Ik heb dan ook ongelooflijk veel zin in campagne voeren de volgende maanden.
Hoe het allemaal concreet verloopt weet ik eigenlijk nog niet. Ik weet alleen dat ik graag wil focussen op armoede en gelijke kansen. Gelukkig kan ik mij (verrassend!) vrij goed vinden in het hoofdstuk 'Nieuw Sociaal Model' waar sp.a voor staat. Anders werd het wel wat lastig. Ik heb nog steeds een haat/liefde verhouding met sp.a... Soms haat ik het wanneer dingen te traag gaan, of als de partij naar mijn gevoel niet altijd even progressief is of te veel naar het centrum opschuift. Gelukkig zijn er altijd wel mensen die het de moeite waard maken en eigenlijk one hell of a job doen (Frank VDB, Hans Bonte tegenwoordig, Pascal Smet - toevallig alledrie BHV? I denkt het niet, de grond is hier gewoon heel erg goed). Ik vind het altijd knap voluntaristen aan het werk te zien. Pascal is zeker zo iemand. Het kan hem eigenlijk geen reet schelen of een idee moeilijk uitvoerbaar is of niet. Als het een goed idee is, dan gaat hij ervoor. Hetzelfde met Vandenbroucke. Wat die gedaan heeft met onderwijs vind ik (globaal gezien dan) best wel knap. Alleen jammer dat hij eigenlijk te slim is voor mij. Enfin, met al deze menschen ga ik dus campagne voeren en hopelijk een fijn resultaat behalen. Vijfde plaats is leuk, maar extreem moeilijk verkiesbaar. Enfin bon, ik kan maar proberen nietwaar?

Vanavond begint het eigenlijk al. Ik ben gevraagd voor een debat aan de KUB. Het thema is staatshervorming, justitie, kernenergie en migratie. Smullen. Ik ben eigenlijk best wel wat nerveus gezien de staat van dienst van mijn tegenpanelleden (of zeg ik beter medepanelleden?). Vincent Van Quickenborne, Hendrik Bogaert, Tine Vanderstraeten en Bart Laermans. Die gasten zijn honderd keer meer professioneel dan ikzelf :-(.Shit, Ik moet weeral naar toilet.
Als ik naar een debat moet ben ik op voorhand meestal heel erg zenuwachtig, totdat ik er echt aan begin. Dan loopt dat meestal wel los en is het gedaan voor je het weet. Ik denk dat ik er eigenlijk zelfs vrij goed in ben, alhoewel...

Enfin, dat was het dan qua update. Verder ook nog melden dat ik nu vrijdag op reis naar Marokko vertrek (en eigenlijk geen propere kleren meer heb, nog geen ho(s)tel geboekt etc...)

Mocht iemand zich geroepen voelen om mee te werken aan de campagne, laat zeker en vast wat weten. Ik zou graag volgende week met een paar mensen samen zitten om er eens over na te denken, dus als je zin hebt... Kom maar af.

Doeg! Bram

Ik ben echt lui vandaag

2007-03-20T17:29:00.000+01:00

Tegen niemand zeggen, maar ik heb vandaag eigenlijk veel te weinig gedaan. Misschien komt het door het vorige bericht, ik weet het niet, waarschijnlijk wel.
Ik schaam me dus een beetje, want eigenlijk had ik nog een hoop werk vandaag.
Deze avond ga ik naar de Soirée Flambée aan de VUB. Voor zij die niet zijn ingewijd in het animojargon; SF's zijn politieke café's in studentensteden. Vanavond komen Johan VDL en Caroline Gennez. Het is niet zomaar pratenpraten, maar heel erg interactief. Iedereen in de zaal kan zijn zeg doen en meestal worden wel scherpe vragen gesteld. Wat opvalt is dat er toch altijd veel mensen bijzitten die een heel persoonlijk probleem hebben.
Het geheel wordt begeleid door improvisatietheater. Da's wel cool. Ze spelen in op wat er verteld wordt. Na het café zelf is er feesje, maar ik weet niet of ik lang ga blijven. If yes; dan doe ik morgen nog minder dan vandaag en dat kan niet de bedoeling zijn, daarvoor geeft Laurette mij geen centjes.

Voor alle duidelijkheid: ik ben over het algemeen een hele naarstige werker die meer dan zijn uren doet, maar somtijds, als het echt tegenzit dan doe ik veel te weinig. Ik neem aan dat dat normaal is.

Enfin, toedeloe en tot snel

(ps. Op de foto staan de Small Faces, de groep bekend van oa Lazy Sunday afternoon en Itchickoo (?) Park. Wel toepasselijk me dunkt)

Kutdag!

2007-03-20T16:49:00.000+01:00

Gisteren was niet leuk. Ik wil nu niet teveel in detail treden maar ik ben ontgoocheld. Ik voel me droog gepakt en dat gebeurt niet zo vaak.
Ik laat het meestal niet toe.

Ik ga er van uit dat ik sterk genoeg ben en dat ik de meeste dingen wel zie aankomen. Nu dus niet. Enkele keren gebeurt het dat ik zo in mijn enthousiasme word meegesleurd dat ik onzacht terecht kom. Dit leert me echter niet om wat minder mee te gaan in mijn eigen enthousiasme; ik vind het soms een voordeel om onbezonnen en naief naar de toekomst te kijken. Ik ga er graag van uit dat ik absoluut geweldig ben, voor altijd jong en onsterfelijk, dat iedereen mij leuk en knap vindt en dat ik altijd de beste ideeën hebt. Natuurlijk weet ik dat dit niet altijd zo is en er dan hard mee geconfronteerd worden is natuurlijk ook niet leuk. Enfin. Ik hou gewoon van zweven. Ik weiger toe te geven dat af en toe zweven slecht is. Volgens mij genereert dit de beste plannen en het meeste energie. Wie compleet rationeel naar de toekomst kijkt, kan toch weinig mensen warm maken voor zijn project? Als je niet idealistisch gedreven bent, met frisse, soms onbezonnen ideeën, dan overtuig je toch niemand?

Net daarom versta ik ook niet wat mensen zien in een Leterme... Enfin, ik versta het wel. De kerel laat maar uitschijnen alsof hij alles onder controle heeft, alsof de toekomst een zekerheid is. Boeiend. Ik zou nog niet willen kiezen voor een zekere, honderd procent uigebalanceerde toekomst. Misschien ligt dat aan mijn leeftijd. Ik gruwel van teveel standvastigheid, ik zou willen ontsnappen.

Maar ik dwaal af. Ontgoocheld dus, en nog niet zo'n beetje. Ik weet dus niet echt wat ik moet doen. Het lijkt alsof ik gewoon een beslissing moet nemen, maar die zal impact hebben natuurlijk. Misschien dat het on the long run wel beter is. Ik zit al maanden met het gevoel dat ik een beter evenwicht moet weten te vinden tussen engagement en privé, dus misschien is dat wel gewoon goed.

Enfin soit. Vandaag misschien een betere dag.

Ik schaam mij diep

2007-03-14T14:57:00.000+01:00

Is het echt al zo lang geleden?

Ik dacht in het begin dat ik deze Blog startte dat het allemaal wel ging meevallen, dat updaten en zo... Gewoon es af en toe iets van mij laten horen, liefst gecombineerd met enkele geweldige inzichten in de politieke actualiteit: zo moeilijk kan dat toch niet zijn :-)

Niet dus. Het is al van november geleden. Wat is er dus sindsdiens allemaal gebeurd in animoland en in Boriau land meer specifiek?

Ik heb een nieuw job! Sinds begin december. Daarvoor werkte ik dus al leerkracht in Evere, maar dat werd me dus een beetje teveel. Toen me daarop een job werd aangeboden bij Minister Onkelinx heb ik dan ook geen moment getwijfeld. En zo zit ik hier al enkele maanden te zwoegen op vanalles en nog wat. Ik volg meer concreet homofobie en sektebeleid op. Ongelooflijk boeiend, maar wel lastig soms. Ik ben geen jurist, en dat mis ik soms wel wat. Het is niet altijd even evident om wetgeving van buiten te kennen. Maar bon, Laurette is tof en de collega's ook. Ik doe veel uren maar het verveelt niet. So that's okay.

In animoland gaat het betrekkelijk goed. We slagen erin om heel erg actief te blijven en toch af en toe onze ideeën te laten doorstromen, hetgeen niet altijd even vanzelfsprekend is. Zo hebben we recent opnieuw een episode van animoteevee gelanceerd. We maakten een filmpje over makkelijke kredieten en hoe kut het wel is voor mensen met minder kansen als ze in de val van deze kredietverschaffers lopen. Eenmaal je het slachtoffer bent van opstapelend krediet raak je soms moeilijk van je schulden af, waardoor je meer en meer in de armoede verglijdt. Daarom wil animo dat er de rentetarieven beperkt worden, dat slaganeske reclame wordt verboden en dat dossiers ten minste degelijk worden onderzocht. In feite is het gewoon niet logisch dat je voor consumptieproducten een lening moet afsluiten. Enfin. Dit gezegd zijnde had ik het graag even gehad over de prioriteiten voor de volgende legislatuur. Als er twee punten zijn waar echt aan gewerkt moet worden, dan is het wel het gevaar voor armoede en de opwarming van de aarde.
sp.a mag geen schrik hebben om vooral armoede als een thema aan te snijden.

Wat kan ik nog vertellen? Ik ben gestopt met roken!!! Van een pakje Lucky Strike per dag naar no siggie's at all! Al een veertiental dagen en ik moet zeggen, het valt reuze mee. Ik voel me supergezond, ik slaap stukken beter, ben vele fitter, heb meer geld over op het einde van de maand en voel me minstens even stoer als daarvoor. Zo zie je maar. Ik ben evenwel nog steeds niet van straat, maar dat kan nu geen enkel probleem meer zijn :-)

Ziezo, tot zover mijn leven voor dit moment. Morgen vertrek ik naar Berlijn, op uitnodiging van de Duitse sociaaldemocraten voor de viering van 50 jaar verdrag van Rome (ik weet daar eigenlijk bitter weinig van, maar het zal wel over de toekomst van de EU gaan waarschijnlijk - en daar heb ik gelukkig wél een mening over) en de eerste week van de Paasvakantie ga ik een weekje naar Marokko.

En nu is het echt gedaan.

Kussen Bram

(het filmpje kun je trouwens bekijken op onze vernieuwde website www.animoweb.be)

zo lang geleden

2006-11-03T17:27:00.000+01:00

Heylo,

Al veel te lang geleden dat hier nog iets op werd gepost. Ik heb nu weer niet veel tijd, daarom gewoon even hieronder het opiniestuk dat verscheen in de standaard van vandaag rond autoverzekeringen.

Gestraft worden voor iets waar je niet schuldig aan bent is niet tof, het verzuurt. Het leidt tot een situatie waarin het lijkt alsof het er niet toe doet of je nu een inspanning levert of niet, je bent toch de pineut. Herinnert u zich uw middelbare schoolperiode nog? Naast een bron van kennis waren deze zes jaren ook op geregelde basis een bron van hilariteit. Leerkracht kijkt naar het bord, noteert enkele oefeningen en krijgt –vlam- een krijtje tegen z’n achterhoofd."Van wie komt dit?" Geen antwoord. "Van wie komt dit vraag ik?" En het blijft muisstil. "Als de schuldige niet wil opstaan zie ik mij genoodzaakt heel de klas te straffen." Niet leuk natuurlijk, jij kent de snoodaard wel, maar doet je mond niet open. Tegelijk haat je die kerel daar vooraan de klas omdat hij collectief straft en niet het verschil maakt tussen de echte schuldigen en de groep waartoe de dader behoort. Ik kan het weten, ik sta zelf in het onderwijs. Je maakt je er niet populair mee en je krijgt er alleen een zuurdere klas door. Wat leren we hieruit? Dat er rotzakjes zijn die ervoor zorgen dat wij gestraft worden omdat zij zich niet kunnen beheersen. Die rotzakjes mogen dan als kenmerk hebben dat ze even oud zijn, in dezelfde klas zitten en dat we er op vrijdagavond na school een pint mee gaan pakken, echt verwant voelen we er ons niet mee, want ze brengen ons in de miserie.

Als ik dan de dure woorden in deze krant lees van Jan Dhaene en Steven Vanduffel, beiden hoogleraar actuariële wetenschappen aan de KU Leuven, dan lijkt het alsof beiden leerkrachten zijn die het perfect gerechtvaardigd vinden om collectief te straffen en dit collectief straffen verwarren met solidariteit.

Ik ontken zeker niet dat statistisch gezien jongeren meer ongelukken veroorzaken. Dat bewijzen de cijfers zeer duidelijk. Ik wil alleen graag reageren op het principe van de relevante segmentatiecriteria, waar de auteurs melding van maken. De auteurs halen aan dat jongeren meer brokken maken, correct. Maar niet alle jongeren maken meer brokken. In de huidige constellatie is het echter wel zo dat alle jongeren meebetalen voor de brokken die een
groep jongeren maken. Maar ja, de markt is blind en denkt aan winstcijfers. Daarom dringen wij er al een tijdje, samen met kamerlid Dylan Casaer op aan om de premies voor jonge bestuurders naar beneden te halen. Dit kan onder meer door elke jonge bestuurder met een relatief hoge premie te laten starten en een substantieel deel van deze premie terug te betalen wanneer hij of zij geen ongevallen veroorzaakt. Dit principe is niet meer dan fair. Het zorgt ervoor dat niet iedereen gestraft wordt voor de fouten van enkelen.

De verzekeringssector heeft de voorbije jaren reeds een schamele poging ondernomen een toegift te doen naar de jongeren. Onder impuls van minister Moerman werd de 29/29 formule uitgedacht. Jonge bestuurders krijgen een goedkopere polis op voorwaarde dat ze veel onder andere ’s nachts in het weekend niet rijden. Deze formule is echter niet aanvaardbaar wegens veel te beperkend naar de bestuurder toe en niet stimulerend voor bijvoorbeeld het systeem van BOB-rijden. De realiteit wijst daarnaast ook nog eens uit dat de formule bijna nergens wordt aangeboden, dixit onderzoeken van zowel Test Aankoop, animo en jong CD&V. Een povere schijnoplossing dus en dat is jammer, want de sector zou wel een toegift mogen doen. Verzekeraars maakten zelf de laatste jaren mooie winsten op het segment autoverzekeringen. Er zijn geen cijfers beschikbaar rond hoeveel van deze winst afkomstig is van jongeren, maar er valt te verwachten dat deze winst niet miniem is. Daarnaast staat het ook vast dat jonge verzekerden een heel erg dankbaar publiek zijn. Het principe is simpel, wanneer je een klant op jonge leeftijd binnenhaalt, dan blijft die vaak ook klant. Net zoals bij bank en gsm operator zal die jonge klant later niet zo vlot veranderen van dienstverlener. Hetzelfde geldt natuurlijk ook voor de verzekeringssector. De vraag stelt zich dus of de verzekeraar die in de toekomst mooi geld zal verdienen aan de jonge bestuurder niet een inspanning kan leveren om deze een fair bedrag te vragen voor zijn premie. Minister Verwilghen zou zich hiertoe moeten engageren, wil hij bewijzen dat hij niet enkel de verzekeringssector achteraan loopt en geen voeling heeft met de verzuchtingen van heel wat jonge bestuurders. Zoniet krijg je verzuurde klanten en kiezers, die zich gepakt voelen door de grote verzekeraar die alleen uit is op zijn centen en blind straft.

Bram Boriau
voorzitter animo - jong links

Boeken en zo

2006-09-20T18:37:00.000+02:00

Jongens! Meisjes!

Ik beloofde jullie op de hoogte te houden van de boeken die ik las, omdat ik nu eenmaal neig naar het overnemen van eigenschappen van bepaalde karakters.

Wel, eerst en vooral een anekdote. Ik had een leuk afspraakje met een jongen die misschien bij mij op mijn verdiep zou komen wonen. Heel erg gezellig, dank u. Probleem was echter dat hij na afloop met mijn boek weg was. Mijn boek, Buddenbrooks van Thomas Mann. Ik wil ook wel eens dikke boeken lezen, en deze was heel erg mooi maar jammer genoeg nog niet uit. Het gaat over een familie ergens in Mofrica in de negentiende eeuw. Het handelt vooral over hoe vrij ze niét zijn. Waarden en normen zijn heel erg belangrijk, keeping up the apperances (schrijf je dat zo?), u kent het wel. Hun familiekroniek belast hen met een erfenis van grandeur en nobelheid. Dat doet pijn want de wereld verandert. Ik vertel er later misschien wel meer over.
Enfin, ik zat halfweg tot Erik er dus mee weg was. Hell.

De dag erna toch wel een boek gekregen zeker van een lieve mevrouw op de bus! Ik vroeg haar of het boek dat ze onder haar arm had een beetje de moeite was (had er net een recensie van gelezen in de Knack en het leek wel wat). Ze had het zelf nog niet gelezen en ze vond de auteur maar een blaas, dus ik mocht het eigenlijk wel hebben. De naam van het boek? De achterblijver van Yves Petry, iets Vlaams. De naam van de vrouw? Geen flauw idee, maar ze moet in de buurt wonen want ze stapte af aan mijn bushalte, misschien zie ik haar nog wel terug. En die Erik wil ik dus ook zo snel mogelijk terug zien want hij heeft mijn boek nog!

Ik zit nog niet zo ver, maar het lijkt wel leuk. Doet me wel denken aan die Houellebeck (of hoe schrijf je dat), maar dat hoeft geen verwijt te zijn natuurlijk.

Toedeloe, tot gauw

Ik ben zooo moe

2006-09-13T16:52:00.000+02:00

De eerste die ooit nog zegt dat leerkrachten het makkelijk hebben; veel congé; blabla ... die krijgt met mij te doen. We zijn nu acht dagen begonnen en ik ben doodop. Ik heb een hele hoop klassen waar ik Nederlands en Algemene Vakken aan geef. De meeste zijn heel erg okay en er valt vlot mee te werken, enkele uitzonderingen niet te na gesproken. Het zijn net die uitzonderingen die ervoor zorgen dat je 's avonds als een blok in slaap valt. Enfin, ik ben dus een beetje prikkelbaar de laatste dagen, maar ik reken erop dat ik de eerstvolgende weken wel in mijn juist ritme kom en zo weer wat aanspreekbaar word.

Ciao

animogewijs

2006-09-02T11:48:00.000+02:00

Wat leeft er allemaal in animoland, het utopia voor de jonge socialist?
Een hele hoop, dat kan ik u garanderen beste lezer. De bestuursvergadering van vorige donderdag heeft een eerste planning gemaakt voor ons sociaal economisch congres op 4 november in Brussel. Het is de bedoeling dat we daar onze standpunten rond werkgelegenheid, sociale zekerheid en zoveel meer gaan uitwerken. Natuurlijk staan er nog een hoop andere activiteiten op het programma. Zo willen we graag Rudy Demotte en Frank VDB met elkaar in debat laten gaan. Daarnaast organiseren we een workshop radiomaken en komt Els Witte (oud rector VUB) de roots van het socialisme uit de doeken doen (onder voorbehoud).
Verder doen we de komende maanden iets rond auteursrechten en wonen, kondigen we de nieuwe typeactie aan en nog zooo veel meer.
Het zal je verder ook wel niet verbazen, beste lezer, dat de gemeenteraadsverkiezingen een pak tijd in beslag nemen. Honderden jonge animo kandidaten bereiden de grote slag voor en hopen op een goed resultaat, zodat ze misschien de ideeën die bij animo de laatste jaren groeiden in de praktijk kunnen omzetten.
De rel met Yves Leterme lijkt ondertussen wat te sussen, ik krijg minder en minder haatmails binnen ;-) Ik wacht wel nog op een antwoord van Vic Anciaux, die met mij een glas wil drinken. Kan iemand hem eens aansporen snel te reageren?

Tot gauw!

een nieuw schooljaar

2006-09-02T11:43:00.000+02:00

Het nieuwe schooljaar begint en ik zie het zitten. Vanaf maandag begin ik als leerkracht in het KA Victor Horta in Evere. Een beroepsschool waar ik PAV en Nederlands ga geven.
Ik kijk er enorm naar uit. Een hoop nieuwe leerlingen, nieuwe collega's. Tot nu toe lijken het allemaal geweldig toffe en geëngageerde mensen die met hart en ziel een nieuw jaar voorbereiden.
De school zelf ligt op twintig minuten vanaf mijn bescheiden woonst in Schaarbeek. Dat valt dus reuze mee. Dit weekend gebruik ik om de laatste voorbereidingen te treffen voor de eerste lessen die ik volgende week ga geven. Een hoop werk, maar best wel leuk. Zo denken we projecten uit die de leerlingen van het derde jaar zullen krijgen.
Enfin, een kort berichtje, vanaf volgende week meer.

Interview met mij in UVV info

2006-08-29T12:04:00.000+02:00

http://www.uvv.be/uvv5/pub/cinfo/verz/pdf/05BB.PDF

Heyla,

Klaas Nijs van de Unie van vrijzinnige verenigingen heeft onze babbel uitgetijpt en gepubliceerd. Ik vind het geslaagd, maar dat komt natuurlijk deels doordat het over mezelf gaat.

Lees het gerust eens na.

Groeten,

ook aan mijn nieuwe vriend Vic Anciaux, waar ik hopelijk een dezer mee op date ga

Weekend in Mechelen en de Rupel en the Leterminator

2006-08-21T12:48:00.001+02:00

En zo is er weer het begin van een nieuwe werkweek, waar ik met het idee speel om een nieuw figuurtje te lanceren; "the Leterminator" de held van alle nationalisten.

Inderdaad, het weekend was vruchtbaar. Na enkele dagen in Nieuwpoort met mijn vader, zus en haar kindjes en wat vrienden, ging ik zaterdagavond naar Maanrock in Mechelen met Rik Rottger en Ella Desmet, vrienden uit Boom. Aldaar enorm van de enige Camden-hit genoten, maar nog meer van het shaken van Caroline Gennez op de playback van Boney M.

The day after was na uitslapen quasi volledig gewijd aan een bezoek van de Rupelstreek met Rik en Ella. Zeer de moeite, de Kaai in Boom is ongelooflijk mooi gerenoveerd en het heeft iets Dijk-achtigs. Daarna richting Hemiksem om aldaar even langs te lopen bij het jeugdheuis de Knert dat wordt opengehouden door de vriendjes van animo Hemiksem, een voorbeeldafdeling (ik ben fan), jammer genoeg was het jeugdhuis gesloten (tot daar mijn adoratie). Enfin bon, na Hemiksem terug naar Boom, Grieks gegeten en deze morgen zo ziek als een hond wakker geworden... Het zal wel eerder aan mezelf liggen als aan de Griek.

Aangenaam verrast door de vermelding van het Leterminator verhaal in het Laatste Nieuws. Cool dat ze al de weg naar deze Blog vinden. In elk geval, ik ga nu terug naar de Grasmarkt om aldaar de animowerking voor het volgende trimester voor te bereiden en de mensheid te overtuigen van het Leterminator verhaal. Leterminator Leterminator (ik probeer de term ingang te doen vinden) Leterminator

Leterme premier? No fucking way!!

2006-08-19T13:50:00.001+02:00

Het lijkt een ziekte van de CD&V om te kappen op de Waalse cultuur, of het nu de politieke cultuur of de willingness Nederlands te leren is. animo ontkent niet dat er in de diverse beschuldigingen aan het adres van onze medeburgers een grond van waarheid zit, maar de vraag in deze is volgens ons; “Wat brengen al deze beschuldigingen in godsnaam op?”
Door toedoen van de CD&V lijkt het nu reeds zeker dat de komende federale verkiezingen gaan draaien rond communautaire thema’s, en dat de door de Vlaamse katholieke partij geprefereerde kampen de Franstaligen tegenover de Nederlandstaligen zijn. Ziet u het slagveld reeds voor u? Een totaaloorlog waarbij we na een uitputtende strijd, remember BHV niet tot een oplossing gaan komen omdat de eisen scherper en scherper, en minder en minder realistisch worden. Er vindt een sneeuwbaleffect aan beide kanten van de taalgrens plaats die een opstuivende sneeuwstorm zal veroorzaken, maar geen lekker klimaat om een bloeiende samenleving te ontwikkelen.

animo kan er niet genoeg op wijzen dat deze vorm van polarisering, met enkel de nadruk op de tegenstellingen het debat verschraalt, het lijkt alsof het enige relevante en op te lossen probleem na de verkiezingen in het voorjaar de communautaire problemen zijn en dat de enige goede oplossing een verdere splitsing van bevoegdheden kan zijn. En dat is jammer, doodjammer, vooral omdat het volgens ons ook niet juist is. Gaan onze Belgische politici nog op een rationele manier met de problematiek om? Zijn ze er oprecht van overtuigd dat domeinen zoals, ontwikkelingssamenwerking, werkgelegenheidsbeleid etc het best functioneren à la Flamande en à la Wallon? Of drijven sommigen de communautaire spanning tot een hoogtepunt om hun eigen falende rol als spelverdelende middenvelder in de Vlaamse regering te verdoezelen. Het lijkt alsof de saaie boekhouder zichzelf enkel en alleen transformeert tot “the Separator” omdat hij dat nu eenmaal stoerder vindt en omdat een saaie boekhouder in het weekend toch ook eens een verzetje wilt.
In elk geval, of dit hem een stapje verder brengt bij zijn verhoopt of onverhoopt (wie kan er nog aan uit?) premierschap, is maar zeer de vraag. Wij zien Leterme in elk geval niét als premier, we zouden dan ook begot niet weten waarom. Is hij zo’n goede Vlaamse regeringsleider? Heeft hij bewezen dat hij het Belgische belang boven het Vlaamse belang plaatst? Nope, zeker niet. Met Leterme als premier krijgen we vier jaar communautaire hoogspanning en daar hebben we geen zin in, we hopen oprecht van u hetzelfde.

Bram Boriau
voorzitter animo – jong links

welkom allen

2006-08-04T16:06:00.001+02:00

Zonder de pretentie te hebben dat op deze blog de loop der dingen tot in details uit de doeken zal worden gedaan, stel ik met plezier "het wat en waarom" voor. Zoals de meeste blogs, laten we daar heel eerlijk in zijn, zal ook deze een mix van weetjes wat betreft mijn personal life bevatten, aangevuld met politieke beschouwingen zoals u dat van een rationialist (rationele idealist, wat vindt u van de term?) kunt verwachten.
Daar ik nogal vaak karaktertrekken van personages uit boeken overneem, lijkt het mij interessant u op geregelde tijden ook een kort overzicht te geven van de boeken die ik aan het lezen ben. Momenteel Indische Duinen van Adriaan Van Dis, dus ik sta niet heel erg agressief. Mensen die mij in mijn Guggenheimer periode hebben meegemaakt halen opgelucht adem.