Daar gaat Bernard weer

Ik ben een trotse Schaarbekenaar, maar ben zo vaak beschaamd voor 'mijn' burgemeester, Bernard Clerfayt (ook staatssecretaris van, euh, van wat eigenlijk?). Clerfayt is een kopman van het Brusselse FDF en tot vandaag vooral bekend van zijn speech voor de Verenigde Naties waar hij beweerde dat de crisis in België geen gevolgen zou hebben.

Dit weekend is daar dus nog een wapenfeit bijgekomen. Bernard beschuldigt Nederlandstalige Brusselaars van Apartheid. Proficiat Bernard, zeer fijngevoelig.

In tijden van electorale spanning kiest het FDF blijkbaar net als andere extreme partijen voor de vlucht vooruit. "Laten we nog eens goed chockeren en radicaliseren, dat heeft bij Leterme ook gewerkt", moeten ze daar gedacht hebben. Op momenten dat de werkloosheid bij jongeren in Brussel de pan uitswingt, dat meer en meer mensen vrezen voor hun toekomst, op momenten dat het (franstalig) Brussels onderwijs kreunt onder een tekort aan middelen, een gedateerde infrastructuur en een schrijnend tekort aan kwaliteit, vindt het FDF het blijkbaar nodig om als boodschap uit te dragen dat de Nederlandstalige Brusselaars Apartheid nastreven. Zou het niet logischer zijn indien deze partij een agenda voor economische relance zou opstellen? Voorstellen zou doen om de werkloosheid aan te pakken? Een visie te verschaffen over openbare netheid?

Nee. De waarheid is dat het FDF eigenlijk kwasi geen ideeën heeft. Het FDF is een allegaartje dat zich enkel verenigt onder de vlag van een rabiate haat tegen Nederlandstaligen. Dat is hun enige bindmiddel.

Brussel is per definitie een veelkleurige stad, waar Nederlandstaligen, Franstaligen, Engelstaligen, ... relatief goed samenleven. De rabiate haat tegen Nederlandstaligen is dan ook grotendeels een anachromisme. We moeten streven naar een stad, waar Brussel onze achternaam is. Onze voornaam is dan Vlaams of Franstalig, Algerijn of Koerdisch, Albanees of Antwerps. Pretenderen alsof Brussel enkel 'Franstalig' als voornaam heeft, is dan ook niet meer dan knarsetandend dromen van een verleden dat niet meer bestaat. Ik streef ook niet naar een 'Nederlandstalig/Vlaams Brussel'. Dat is belachelijk en niet haalbaar. Ik streef naar een Brussel waar iedereen ruimte krijgt om Brusselaar te zijn. De uitspraken van le petit Bernard zullen daar niet toe bijdragen. Hij stelt zich dus aan en maakt zich schuldig aan een lage, zielige vorm van populisme.