Ze waren met veel gisteren, de sans papiers die samen met de vakbonden en studenten betoogden voor meer duidelijkheid.Ik liep met Marie-Paule Quix even langs de beurs om de sfeer op te snuiven en ook gewoon aanwezig te zijn, wat naar de speeches te luisteren, met wat mensen te praten.
Iemand zei me vandaag dat in Brussel tot 100.000 illegalen (pardon, sans papiers: illegalen is inderdaad een heel vies woord) verblijven. Dat kun je toch niet schatten? Dat zijn evenveel mensen als in een gemiddelde centrumstad... 100.000 mensen, weliswaar met talenten, capaciteiten en vaak ook de wil om dingen te doen, te bouwen aan een leven, maar met volstrekt geen duidelijke toekomstperspectieven.
Ik versta de eis van de bewegingen die vragen dat de omzendbrief er komt. Het kan toch niet zijn dat het lot van mensen in zo'n onzekerheid enkel en alleen afhangt van de appreciatie van een minister? Dat moet toch objectiever kunnen?
Eigenlijk is het probleem hier zelfs niet zozeer dat je zo'n minister nooit mag vertrouwen; het gaat hier over het feit dat mensen onterecht een wortel wordt voorgehouden. Doordat de invulling van het begrip 'uitzonderlijke omstandigheden' aan de minister wordt overgelaten, gaan mensen zwaar beginnen te hopen, stapelen de dossiers zich op, en blijven duizenden mensen te lang in de illegaliteit.
Ik herinner mij debatten waar Patrick Dewael heel hard vasthield aan deze ministeriële bevoegdheid. Dat heb ik nooit goed begrepen. Nu doet Turtelboom eigenlijk hetzelfde, en dat is jammer. Het mens ziet er verder zeer sympathiek uit.
0 reacties:
Een reactie plaatsen