Swaffelen

Een of ander taalgenootschap bracht gisteren naar buiten dat het woord 'swaffelen' het woord van het jaar werd. Ik had er nog nooit van gehoord, maar vind het gegeven an sich wel komisch. Het lijkt geheel niet opwindend, but hey, wie ben ik. Dit lijkt me immers een relatief onschuldige seksuele uitspatting. Ik kan wel wildere dingen bedenken.

Wat me stoorde waren de vingertjes: "dat kàn toch niet, waar halen ze het!". Grote verontwaardiging en de plotse noodzaak om de verkiezing van dit woord te interpreteren als een verseksualisering van de samenleving. Een uitwas van het alles-mag-alles-kan - genre. Ik hoor Bart De Wever nog stellen dat hij een hevig tegenstander is van de 'tetten-in-de-toonbank - cultuur'. Het meest opvallende aan deze uitspraak van hem is dan wel dat hij ze kort doet nadat hij zelf stelt dat hij eigenlijk kwasi geen succes heeft bij vrouwen en dit eigenlijk ook nooit heeft gehad. Sta me toe een link te zien tussen zijn conservativisme en zijn povere seksuele geschiedenis. Dit is het moment waarop ik weer een hele rits NV-A-ers over mij krijg.

Ik denk niet dat je de verkiezing van dit woord moet zien als een verseksualisering van de samenleving. Ik vind trouwens dat termen als 'verseksualisering' te pas en te onpas worden gebruikt, zodat ze elke inhoud verliezen. 'Ik weet niet wat het wil zeggen, maar ik ben er tegen', zoiets. Populisme dus. Ik ben voor een vrije ontwikkeling van je seksualiteit. Zowel jongeren als ouderen moeten daar meer dan de nodige ruimte voor krijgen. animo omschrijft het als volgt: "Als socialistische jongerenbeweging mee streven naar het creeëren van een omgeving die ruimte laat de eigen seksualiteit op een niet dwingende manier te exploreren" Ik kan me daar nog steeds in vinden, ook al omdat ik zelf geschreven. De rest van deze hoogst leesbare tekst vind je op onze website. Het behandelt verder ook nog het idee dat seks geen consumptie mag worden. Enfin, je leest het zelf wel.