Zonder de pretentie te hebben om de wijsheid in pacht te hebben, komt deze regeringscrisis voor mij hier op neer: kan een land vertrouwen hebben in een regering zijn eigen wetten niet naleeft? Die zelfs het gerecht ervan weerhoudt om te doen waar het, in alle onafhankelijkheid, voor is geschapen te doen - namelijk erop toezien dat mensen niet op willekeurige basis worden veroordeeld, dat het recht correct wordt toegepast?
Dat is de kern van de zaak. Stel, je werkt voor de gemeente en je wordt onterecht ontslagen. Je beslist, na veel gepraat en gevakbond, finaal een proces aan te spannen bij de arbeidsrechter om je bevestigd te zien. Je vindt het dan toch ook niet kunnen dat je werkgever even bij de vrouw van de rechter op de koffie gaat om alles tussen de soep en de patatten te regelen om dat die toevallig lid van dezelfde partij zijn? En stel dan nog dat dit niet zo is, dan zou jij het toch ook fijn vinden om je argumentarium ten opzichte van de magistraat van dienst wat kracht bij te zetten tijdens een gezellig etentje, nietwaar? Dat is scheiding van de machten. Je kan niet besturen en tegelijkertijd volledig oordelen of je daden conform met de regels. Je kan geen rechter en betrokken partij zijn op hetzelfde moment. Net daarom bestaat die scheiding der machten.
Los daarvan denk ik dat we verder moeten gaan in het werkelijk onafhankelijk maken van de rechtelijke macht. Ik denk dat de procedure via de Hoge Raad voor Justitie nog teveel ruimte laat voor partijpolitiek. De samenstelling van die raad is gewoon niet objectief genoeg.
Abonneren op:
Reacties plaatsen (Atom)
0 reacties:
Een reactie plaatsen